Rebecca is nog altijd verliefd op Hazem, een bedoeïen uit de Wadi Rum-woestijn, die ze drie jaar geleden ontmoette. Ze beleefden een onvergetelijke romance, maar stuitten op onoverkomelijke verschillen in leeftijd en cultuur.

“Een maand geleden sprak ik Hazem voor het eerst in maanden weer via Skype. Ik keek naar zijn gezicht en alle tijd dat ik hem niet had gezien, verdween. Ik zag zijn ogen, zijn vertrouwde blik en verlangde zo naar hem dat ik hem wel door het beeldscherm naar me toe wilde trekken."

Hazem houdt ook van mij, dat weet ik
"Ik kon mijn ­tranen niet bedwingen. Na afloop bleef het gemis zo groot, dat ik hem de volgende ­morgen een bericht stuurde dat ik afscheid wilde nemen. Geen contact meer, niet meer appen. Het is enkel het korstje van de wond openkrabben, keer op keer op keer. De periode daarna bleef het stil. Erg pijnlijk, maar tegelijkertijd was het ook een opluchting. Hazem houdt ook van mij, dat weet ik, daar ben ik heilig van overtuigd. Maar onze liefde is onmogelijk en heeft geen toekomst."

'Wat een indruk maakt deze man'
"Ik leerde Hazem kennen toen ik in 2013 een week in de Wadi Rum was, de woestijn in het zuiden van Jordanië. Ik was op dat moment vier jaar gescheiden. Hazem, geboren en getogen in de woestijn, was de gids van de groep waarmee ik een week lang rondtrok. Hij bleek een boeiende man, die prachtig verhalen kon vertellen. Hij was heel behulpzaam en straalde veel rust uit. Echt een persoonlijkheid. Al op de eerste dag schreef ik in mijn notitieboekje: ‘Wat een indruk maakt deze man.’ Maar verder ging mijn gevoel op dat moment absoluut niet. Ik genoot van de woestijn, de ruimte, de weidsheid en de bedoeïenencultuur en het verrukkelijke eten. De woestijn doet iets bijzonders met mij; ik vergeet er alles en voel me honderd procent gelukkig." 

Lees ook: 5x deze beroemde mannen zijn nog altijd verliefd op hun oudere echtgenote

Verliefd
"Bij het afscheid wisselden Hazem en ik gegevens uit, om elkaar wat foto’s te sturen. Pas na twee maanden, toen hij me uit­nodigde voor Facebook, begonnen we te mailen. Als vanzelf werden onze berichten langer. We Skypeten ook en soms zaten we wel vijf uur lang te praten. We hadden elkaar zó veel te vertellen. Over alles, ons leven, onze achtergrond, de cultuur waarin we zijn opgegroeid, familie, het geloof. 
Het was zo fijn om met elkaar te praten. Ondanks veel verschillen begrepen we elkaar goed en we lachten heel veel. 
Maanden heeft het geduurd voor ik besefte dat ik verliefd was. Het lag niet voor de hand voor mij. Hij woonde zo ver weg en was ook nog eens twintig jaar jonger dan ik. Maar ik merkte niets van het leeftijdsverschil ­tussen ons, maar het wás er wel, natuurlijk."

Het bleek wederzijds
"Op zeker moment kon ik niet meer om mijn gevoelens heen. Op een avond, vlak voordat ik naar het buitenland zou gaan voor familie­bezoek, besloot ik hem te vertellen wat ik voelde. Het bleek wederzijds, hij liep er ook al even mee rond. Toen ik na drie weken familiebezoek weer thuiskwam – ik had expres een tablet gekocht zodat ik hem nog vaker kon spreken – nam ik, nog ­versuft van de jetlag, een impulsieve beslissing. Ik wilde naar Hazem toe en boekte een ticket. Toen ik hem weer sprak, zei ik: ‘Ik heb een verrassing. Ik kom naar Jordanië.’ De opgetogen uitdrukking op zijn gezicht zal ik nooit vergeten. En zo reisde ik, tien maanden na mijn woestijntrip, af naar deze bedoeïenman, die ik inmiddels zo goed had leren kennen. Ik moest gewoon weten: hoe zou het zijn als we elkaar weer in het echt zouden zien?"

Het was niet in woorden te vatten
"Hazem kwam me ophalen met een vriend en diens dochtertje. In Jordanië is het niet gebruikelijk dat je elkaar uitbundig met zoenen begroet. Vrij neutraal stapten we in de auto, hij voorin op de bijrijdersstoel, ik achterin. Toen keek hij achterom. Weer die blik. Zo blij. Zo liefdevol. Hartverwarmend. Ik wist op slag dat het goed was dat ik gekomen was. We zijn naar het huis gegaan waar hij woonde met familie en daarna met zijn pick-up de woestijn in gereden. Daar bleek alles te kloppen. Het was niet in woorden te vatten, fantastisch. Samen in die prachtige, verlaten woestijn, eindeloos praten, lachen, vrijen, grapjes maken, huilen en stil zijn. Ons leeftijdsverschil speelde geen moment. ‘Ik val op wie je bent, op je hart,’ zei Hazem – en ik voelde dat dat waar was."

'Wie weet hoe alles dan gelopen zou zijn?'
"Het gold voor mij ook. Bovendien herkende ik in hem een oude ziel, terwijl ik jong van geest ben, speels bijna. Het klopte, heel simpel. Het leek mij fantastisch om Hazem voor een vakantie naar Nederland te halen. Zo kon hij ook mijn land zien, beter begrijpen wat mijn achtergrond was. We moesten ieder van alles regelen. Toen ik een paar maanden later naar hem terugvloog, hadden we een afspraak bij de Nederlandse ambassade. Daar dook een probleem op: zijn papieren moesten vertaald worden en dat kostte geld. Geld dat Hazem niet had.
En hij was veel te trots om iets van mij aan te nemen, wilde niet dat ik het voor hem betaalde. Achteraf heeft hij daar veel spijt van. Hij zegt weleens: ‘Wie weet hoe alles dan gelopen zou zijn?’ Maar op dat moment lieten we het erbij en hadden we opnieuw een heerlijke tijd samen. Over de toekomst spraken we niet, we wisten dat dat ingewikkeld lag en leefden volledig in het nu. Want o, wat genoten we van elkaar en de liefde tussen ons spatte ervan af."

Door familie onder druk gezet
"Maar na die tweede reis is het misgegaan. Hazem had me vaker al verteld dat hij door zijn familie erg onder druk werd gezet om te trouwen. Bij de bedoeïenenstammen trouwen de mannen meestal al wanneer ze begin twintig zijn; voor hem, ‘al’ midden dertig, was het dus de hoogste tijd om een gezin te stichten. Zijn familie moet hebben gezien hoe wij naar elkaar keken, al toonden we hun onze liefde niet openlijk. Ze zeiden hem dat als hij nu niet snel zou ­trouwen, hij verstoten zou worden. In de hechte gemeenschap waar hij vandaan komt, is dat vreselijk." 

Gerarrangeerd huwelijk
"Op een avond, ik was een paar maanden terug, vertelde Hazem me zwaar terneergeslagen dat hij zijn hoofd had gebogen. Hij had ingestemd met een gearrangeerd huwelijk, met een nichtje van twintig jaar oud. We hebben ontzettend zitten huilen, allebei, terwijl we elkaar zagen via Skype. Dit zou het einde van ‘ons’ betekenen. Ik zou hem niet meer kunnen komen opzoeken. Ja, puur als vrienden – stiekem gerommel, dat zou ik nooit doen, dat verdient onze liefde niet – maar dat leek me alleen maar een kwelling.
Toch, hoe verdrietig ik ook was, ik begreep het wel. Hij woont daar, hoort daar, heeft daar een leven. En wat kon ik hem bieden? Als ik jonger was geweest, in de dertig bijvoorbeeld, dan was het heel anders geweest. Dan zou ik ongetwijfeld alles voor hem in de steek hebben gelaten in Nederland en was ik naar hem toe gegaan. Extreem eenvoudig leven, in een huis waar op de grond wordt gegeten, waar geitjes en kippen rondlopen, waar ik een hoofddoek had moeten dragen – ik had het allemaal graag gedaan. Maar nu, ver in de vijftig, al mijn zekerheden in Nederland opgeven en niet meer in staat hem kinderen te geven? Nee, het kón gewoon niet."

Ik was nog zo verliefd
"Dus ik kon niets anders dan hem steunen. Ik hoopte oprecht dat hij gelukkig zou ­worden. Dat staat voor mij op de eerste plaats. Maar natuurlijk was het moeilijk, want ik was nog zo verliefd. En hij ook. We spraken elkaar onverminderd vaak en hij deelde alles met mij. Met zijn vrouw had hij niets, vertelde hij, hij kon totaal niet met haar praten. Het duurde niet lang of hij had het al over scheiden. Toen vlamde mijn hoop weer op: zou er dan toch nog een toekomst voor ons zijn? Maar telkens werd er weer bemiddeld en waaiden zijn scheidings­plannen weer over."

Slopend
"Het was fijn om nog steeds contact te hebben, maar ook slopend. Hazem bleef in mijn hart, ziel en hoofd en ik was continu met hem bezig. Wachtte op berichtjes. Keek uit naar gesprekken met hem. Wat ik ook deed, hij was bij me, en dat was natuurlijk niet goed. Mijn eigen leven stond op die manier in de wacht. Voor een andere man kon ik absoluut niet openstaan, die maakte gewoon geen kans.
Het voelde echt als een verslaving. Verliefdheid op afstand kan zo lang duren als het telkens wordt gevoed. Pas begin dit jaar is het wat gezakt. We hadden dan ook bewust wat afstand genomen, zo skypeten we niet meer omdat het te moeilijk was. Vier keer hebben we het contact zelfs helemaal verbroken, maar dat hielden we toch niet vol. Ook na de laatste keer, een maand geleden dus, na mijn hevige huilbui toen ik zijn gezicht weer zag, heeft hij opnieuw weer wat laten horen. 
Na drie weken stilte appte hij me dat hij nu echt gaat scheiden. Ik had hem verschrikkelijk gemist, dus het was fijn om van hem te horen."

Zou die scheiding wel echt doorgaan?
"Aan de andere kant: nu begint alles weer opnieuw. En zou die scheiding wel echt doorgaan? En zo ja, wat dan? Hoe dan verder? Eén ding weet ik zeker: als hij ooit weer vrij man is, wil ik uitzoeken wat er nog is tussen ons. Maar ik had dit hoe dan ook, voor geen goud willen missen. Het was en is nog steeds echte liefde, daar steek ik mijn hand voor in het vuur. Ik zie ons als twee zielen die elkaar al eerder hebben ontmoet. En wat ik met hem heb meegemaakt, koester ik. Niemand neemt me dat af.” 

De mensen op de foto zijn niet de personen in het interview.

Toen haar schoonmoeder overleed, ving Joke (49) haar verdrietige schoonvader op. Wat niemand voor mogelijk hield, gebeurde: ze werden verliefd op elkaar.

‘Vorige week was mijn schoonvader jarig. We gingen met het hele gezin naar hem toe. Het zou de eerste verjaardag worden zonder zijn vrouw Mary, die tien maanden geleden overleed.

Mijn schoonvaders grijze lokken waren bruin geverfd, de kleur die ze vroeger hadden. Michel, mijn partner, reageerde verbaasd. “Dit had mam moeten zien zeg,” zei hij. “Hoe kom je hier nou ineens bij?

Zijn vader reageerde afhoudend. “Gewoon, eens wat anders,” zei hij, en liet ons binnen. Hij serveerde taart en koffie, onze jongens kregen frisdrank. We praatten wat. Afgezien van zijn nieuwe look leek alles heel gewoon. 

Het zweet brak me uit

Totdat ik plotseling een vestje zag hangen over een van de eetkamerstoelen. Een blauw gestreept vestje. Míjn vestje. Ik had het al jaren, herkende het uit duizenden. Het leek me onmogelijk dat Michel het niet zou opmerken – en zich zou afvragen hoe dat daar kwam.

Mijn hart schoot een versnelling hoger; als hij erover zou beginnen, moest ik snel met een smoes komen. Sneller dan mijn schoonvader, die vast paniekerig een ander verhaal op zou hangen. Het zweet brak me uit.

Maar Michel zag niets, kletste ontspannen met zijn vader. Na een tijdje opende hij de tuindeuren om te voetballen met onze jongens. Achter zijn rug om greep ik het vestje en propte het in mijn tas.

Het hing daar al drie dagen, sinds de laatste keer dat ik mij een middag vrij had weten te maken om in mijn eentje naar mijn schoonvader Job te gaan. Het was warm geweest in zijn huis, daardoor had ik het meteen bij binnenkomst uitgetrokken.

De rest van mijn kleding volgde kort daarna. In de slaapkamer, waar Job al op bed was gaan liggen. Daar lagen we, praatten we en vreeën we, tot ik terug naar huis moest. Gehaast was ik weggelopen, na nog een laatste zoen in de hal. Weg naar mijn andere leven, naar mijn echte leven.

Naar Michel, met wie ik al meer dan twintig jaar samenwoon en die ik zie als de liefde van mijn leven. Toch zijn er gevoelens voor zijn vader ontvlamd. 

Ik kreeg er echt een familie bij

Ik heb Job altijd sympathiek gevonden. Net als zijn vrouw Mary. Aangezien het tussen Michel en mij al snel serieus werd, duurde het ook niet lang voordat ik zijn vader en moeder ontmoette. Ik was verbaasd dat Michel van die jonge ouders had. Net twintig waren ze, toen Michel was gekomen.

Bij hen thuis ging het er veel losser aan toe dan in mijn ouderlijk huis. Ik was een nakomertje, mijn moeder liep al tegen de veertig toen ze mij kreeg. Tel daarbij op dat ik ben opgegroeid in het oosten van het land en Michel in de Randstad, en het is wel duidelijk dat mijn achtergrond heel anders was.

Mijn schoonouders hielden ook wel van een drankje en het werd weleens drie uur ’s nachts als we daar op bezoek gingen. Dan speelden we Risk, waarbij Michels vader razend fanatiek was en om te winnen soms zelfs balorig vals speelde. Ik moest daar erg om lachen. Het waren hartverwarmende ontmoetingen. Ik had er echt een familie bij. 

Ik heb nooit bijgedachten gehad

Hoe aardig ik Job ook vond – en hoe knap, want dat is hij altijd geweest – ik heb nooit bijgedachten over hem gehad. Dat ik hem aantrekkelijk vond of zo. Natuurlijk niet. Hij was de vader van mijn partner. En de opa van onze kinderen.

Vorig jaar waren mijn schoonouders, beiden net gepensioneerd, op vakantie in Zuid-Frankrijk toen Mary onwel werd. Ze belandde in het ziekenhuis. “Gewoon voor de zekerheid,” vertelde Job ons.

Het zat Michel niet lekker – zijn moeder was altijd zo gezond. Hij overwoog het vliegtuig te pakken. Had hij dat maar gedaan, dan had hij nog afscheid kunnen nemen. De volgende dag belde Job opnieuw. In tranen. Mary was overleden. Zelfs de artsen hadden dit niet zien aankomen.

Verdoofd zijn we met het hele gezin afgereisd, om Job te halen. En het lichaam van Michels moeder. Er volgde een intense week van rouw, veel dingen regelen, een aangrijpend afscheid. Daarna het gat: het besef dat ze echt, voorgoed weg was.

Hij voelde zich eenzaam

Job kwam in de tijd daarna vaak bij ons over de vloer. Zonder baan, en met dat veel te grote huis voor hem alleen, voelde hij zich eenzaam. Natuurlijk zetten wij graag een bord erbij op tafel.

Ook kon hij blijven slapen wanneer hij maar wilde. Dat deed hij regelmatig; hij houdt nog altijd van een wijntje. Daarnaast vond Job het gewoon fijn bij ons. Hij leerde gamen van onze jongens. Daarin was hij net zo fanatiek als vroeger bij Risk.

Hij ving ze op als Michel en ik tot laat moesten werken. Ook vond hij het prettig om in ons huis te klussen. Het gaf hem afleiding van zijn verdriet.

Onze band werd persoonlijker 

Een half jaar geleden verloor ik mijn baan. Daardoor was ik ineens veel meer thuis. De eerste tijd voelde Job zich daardoor opgelaten, hij had het gevoel dat hij mij in de weg liep. Maar ik drukte hem op het hart dat hij zich niet teveel moest voelen.

Ik vond het alleen maar gezellig om niet alleen aan de ontbijttafel achter te blijven als iedereen naar werk of school vertrok. Vaak zaten wij nog lang koffie te drinken. Soms voerden we diepe gesprekken over Mary. Dan weer hielp hij me met een sollicitatiebrief of sprak hij me zelfvertrouwen in wanneer ik ergens op gesprek ging.

Onze band werd persoonlijker. Ik begon hem als vriend te zien. Wanneer die vriendschappelijke gevoelens overgingen in andere gevoelens, gevoelens van verliefdheid, dat durf ik niet te zeggen. Het ging langzaam.

Soms bleven wij samen zitten praten of tv kijken als Michel naar bed ging. Michel vond dat niet erg, hij was alleen maar blij dat het beter met zijn vader leek te gaan. Andere keren deden Job en ik samen boodschappen. We kochten nieuwe kleren voor hem.

Toen ik op een dag eerst naar Job belde, na een afwijzing voor een baan die ik graag wilde, dacht ik wel: “Dat is gek. Waarom bel ik niet eerst naar Michel?” Maar die was toch druk, wist ik. Wij leefden behoorlijk langs elkaar heen. Met Job daarentegen had ik echt contact. 

En toen was daar die zoen 

Bij ons thuis, op de bank, ’s avonds laat. Michel lag een verdieping hoger. Het was een zoen waar we helemaal in verdwenen. Toen glipte Job weg, naar onze logeerkamer, en kroop ik onthutst naast Michel. Totaal in de war.

Dat was Job ook: de volgende morgen vertrok hij toen ons gezin nog zat te ontbijten. Hij mompelde iets over een afspraak die hij vergeten was. Ook zei hij dat het tijd werd om meer op eigen benen te gaan staan.

Twee dagen later belde hij me: we moesten praten, vond hij. Ik reed naar zijn huis, naar “neutraal gebied”, vastbesloten om aan te geven dat we die kus zo snel mogelijk moesten vergeten. Job wilde exact hetzelfde zeggen. Maar we belandden in bed, er was geen houden aan.

Dat je zó verliefd kunt zijn. Zo overweldigend verliefd dat de rest van de wereld volledig oplost; al is de situatie nog zo gecompliceerd, ik had het mij niet kunnen voorstellen. Ik was nog nooit vreemdgegaan, zelfs niet in de verleiding gekomen. Maar na die eerste keer was ik verslaafd. Net zoals mijn schoonvader. 

Wij hebben nu twee maanden een verhouding 

Mijn leven staat totaal op z’n kop. Ik weet dat dit fout is, iets fouters dan dit is haast niet denkbaar. Maar we worden zo naar elkaar toe getrokken…

Sinds die eerste zoen heeft Job nooit meer bij ons thuis geslapen. Hij komt ook minder, zegt tegen Michel dat hij zijn leven weer aan het opbouwen in. Maar ik ga wel naar hem, ten minste drie keer per week.

Omdat ik nog steeds niet werk, heb ik alle tijd – en die tijd besteed ik het liefste aan Job. Michel heeft geen enkel idee wat er speelt, hij is enkel blij dat het beter lijkt te gaan met zijn vader. 

Hij fantaseert over een toekomst samen

Na ons verjaardagsbezoek en zijn verbazing over het geverfde haar van zijn vader, zei Michel in de auto tegen me: “Er is vast een nieuwe vrouw in zijn leven, denk je niet?” Ik knikte en verbeet me.

Hij moest eens weten wie die nieuwe vrouw is. Ik bestierf het van schuldgevoel. Jegens Michel, maar ook jegens Job. Want hoewel we het er niet over hebben, voel ik aan alles dat hij fantaseert over een toekomst met mij.

Kennelijk is zijn liefde zo groot, dat hij daarvoor zelfs de band met zijn zoon en kleinkinderen op het spel wil zetten.

Dat is heftig, vooral omdat het voor mij anders is. Ik ben verliefd, dat zeker: maar ik hou ook van Michel en zal hem en mijn gezin nooit opgeven. Michel is mijn leven, Job is mijn vlucht. Maar hier kan onmogelijk nog een einde aan komen zonder dat er harten worden gebroken.’

De namen in dit interview zijn gefingeerd.

Beeld: iStock

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Sinds Saskia (55) een nieuwe partner heeft, heeft ze ook de dochter waar ze altijd al naar verlangde. Daar is ze blij mee, maar het strooit tevens zout in de wond die er klaarblijkelijk nog steeds is.

‘Op mijn verjaardag belde ze me op mijn werk. ‘Ga je mee lunchen straks? Ik trakteer!’ Ik nam de spontane uitnodiging van mijn stiefdochter graag aan. Wat leuk dat ze eraan dacht dat ik jarig was en dat ze de moeite wilde nemen om naar me toe te komen!

We troffen elkaar in een cafétje vlakbij. Ze bleek ook nog een cadeautje voor me te hebben. Oorbellen, die perfect bij een bepaalde outfit passen die ik onlangs aan had. Zíj ziet dat soort dingen, zo leuk.

Felicitatie-appje

Maar hierdoor kwam het extra hard aan dat mijn oudste zoon zich er met een felicitatie-appje vanaf maakte. Mijn jongste liet zelfs helemaal niets van zich horen. Aan het einde van de avond belde ik hem zelf, omdat ik zijn stem even wilde horen.

Natuurlijk vatte hij dat op als verwijt en we kregen woorden. Gefrustreerd kroop ik na afloop in bed, boos dat ik niet gewoon blij kon zijn met wat ik wél had gekregen, aan aandacht en attenties. Ik geef nota bene niet eens zoveel om mijn verjaardag!

Maar het warme contact met de stiefdochter die ik sinds anderhalf jaar heb, wakkert gevoelens bij me aan die ik allang een plaats dacht te hebben gegeven.

Gezin viel uit elkaar

Ik kom uit een meidengezin. Ik heb drie zussen en het was altijd een vrolijke boel bij ons thuis. Soms werd het mijn vader te veel, dan vluchtte hij naar zijn werkkamer. Maar hij was stapelgek op ons. Helaas is ons gezin na de dood van mijn ouders, kort na elkaar, uit elkaar gevallen.

Twee van mijn zussen zijn naar het buitenland verhuisd en met mijn jongste zus, die nog wel dichtbij woont, deelde ik altijd al wat minder. Soms hebben we fantastische reünies met z’n vieren, maar de verbondenheid van vroeger, nee, die is er niet meer.

Twee was het maximum

Toen ik Joris leerde kennen en met hem trouwde, hoopte ik met hem net zo’n fijn gezin te stichten als dat waarin ik was opgegroeid. Met een hoop kinderen, voor mijn part vier of vijf.

Als snel bleek dat Joris dat niet zag zitten. Twee was voor hem het maximum. En dat snapte ik ook wel; we vonden allebei onze carrière ook belangrijk en hoe vind je daar nog ruimte voor als je alleen maar aan het zorgen ben?

Ik was net dertig toen ik stopte met de pil. Binnen een paar maanden was het raak. Hoewel ik sociaal wenselijk tegen iedereen riep dat het me niets uitmaakte wat het zou zijn - ‘als het maar gezond was’ - klopte dat niet helemaal. Ik hoopte met heel mijn hart op een meisje. Dat leek mij toch het allerleukste. Ik had ook al meisjesnamen. Voor een jongen was het meer puzzelen.

Maarten werd geboren op een stralende zondag. Ik keek in zijn blauwe ogen en was op slag verliefd. Van een meisje had ik onmogelijk meer kunnen houden, mijn lichaam kon dit sterke gevoel van liefde al nauwelijks aan.

Allemaal positieve voortekenen

Na een paar jaar besloten we voor een tweede kind te gaan. Helaas ging het dit keer niet zo vlot. Ik was me al enige zorgen aan het maken toen ik na ruim een jaar toch over tijd was.

Zo goed als ik mij bij de eerste zwangerschap voelde, zo ziek was ik deze keer. Ik kon zelfs een paar maanden amper werken. Door het grote verschil met de vorige keer, moest het dit keer wel een meisje zijn, meende ik. Mijn buik zag er ook anders uit, en mijn buik en billen werden dikker. Allemaal positieve voortekenen!

Het bleek opnieuw een jongetje 

Ook hem sloot ik direct in mijn hart, toch voelde ik dit keer wel degelijk teleurstelling. Het onmogelijke was gebeurd: ik had een jongensgezin. En dat zou het blijven, want mijn man wilde geen kinderen meer.

In de loop van de jaren hebben we daar nog vaak over gepraat. Want in mijn hart bleef ik naar een dochter verlangen. Af en toe sneed ik het onderwerp aan. Maar mijn man was heel duidelijk: nee.

Ik heb nog getwijfeld of ik zou sjoemelen met de pil. Maar dat stuitte me tegen de borst, een kind moet je met z’n tweeën wensen. En het zou anders weleens een obsessie kunnen worden voor me. Nee, ik moest tevreden zijn met wat ik had.

En dat lukte. Onze jongens zijn geweldig en ik hou zielsveel van ze. Ze zijn net zo sportief als hun vader. Dat bracht ook mij in beweging; toen zij op de latten stonden, kon ik niet achterblijven. We zijn fervente wintersporters geworden. Ook in de zomer gingen we de bergen in. Ik genoot er net zoveel van als zij.

Zo ontzettend op zichzelf

Maar toen mijn jongens in de puberteit waren, begon het toch weer te knagen. Ze waren ontzettend op zichzelf, maakten onvoorstelbaar veel troep, deden niets anders dan gamen op hun kamer en sloten mij buiten. Als we 's avonds zaten te eten, zaten ze continu op hun telefoon.

Het leek in niets op de sfeer die er vroeger bij ons thuis aan tafel heerste. Maar ik verbood mezelf erover te piekeren. Al voelde ik soms wel een steek van jaloezie als een van mijn vriendinnen leuk ging shoppen met haar dochter.

Dan dacht ik vlug aan een andere vriendin, wiens dochter zo dwars was dat ze naar een internaat moest. Je hebt het niet voor het kiezen. En er waren andere dingen om me druk over te maken: mijn huwelijk liep niet meer.

Lege nest-syndroom

Drie jaar geleden zijn Joris en ik uit elkaar gegaan. Onze oudste was toen net het huis uit. Onze jongste was zeventien en bleef bij mij wonen, in ons oude huis.

Ik heb in het eerste jaar na de scheiding veel steun aan hem gehad. Niet met veel woorden, hij is vrij introvert, maar wat hebben wij een series gekeken, samen op de bank. En dan frituurden we samen bitterballen, ’s avonds laat. Zo gezellig.

Dat hield op toen hij ging studeren en het huis uitging. Ik heb veel moeite gehad om mijn draai weer te vinden. In een paar jaar tijd was er zoveel veranderd. Ik kampte echt met het lege-nestsyndroom.

De voldoening die ik uit mijn werk haalde, maakte weinig goed; ik miste het moederen. De overgang en de gedachte dat mijn beste tijd misschien wel achter me lag, speelde ongetwijfeld mee.

Nieuwe liefde

Nu denk ik dat mijn beste tijd juist nog voor me ligt. Ik heb een nieuwe liefde gevonden met wie het klikt op een manier die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Bij hem voel ik me echt thuis, geaccepteerd, ik kan volledig tot bloei komen en ben gelukkiger dan ooit.

We hebben het goed voor elkaar: een groot huis, twee zeilboten, en we zijn beiden minder gaan werken om meer van het leven te genieten. Kan niet beter, zou je denken. Maar de dochter van mijn nieuwe liefde strooit zout in de wond die, zo ontdek ik nu, nooit helemaal genezen is.

Ze is een leuke, sprankelende meid van twintig, dol op haar vader – en omdat hij van mij houdt, stond zij ook meteen open voor mij. We hebben een heel leuke band gekregen.

Contact met haar is beter dan met mijn eigen kinderen

Ik geniet ervan als ze bij ons is, en dat is vaak. Ze is altijd vrolijk en vertelt heel veel. Over haar werk, vriendjes, vriendinnen, uitgaan, alles. Zij en ik doen ook geregeld dingen met z’n tweeën, zoals die lunch op mijn verjaardag.

Ik zou daar blij mee moeten zijn, en dat ben ik ook, maar het maakt me tegelijk verdrietig. Eigenlijk is het contact met haar beter dan met mijn eigen kinderen. Die zijn geslotener, minder attent. Ze gaan op in hun eigen leven en hoewel het altijd fijn is om elkaar te zien, laten ze uit zichzelf weinig horen.

Mijn stiefdochter is zo anders. Ik merk nu hoe leuk het is om een meid in huis te hebben. Zij is precies de dochter die ik mij altijd al had gewenst. ‘Wees blij met wat je nu hebt,’ zeggen mijn vriendinnen, maar ik realiseer me steeds wat ik níet heb gehad.

En hoe dol ze ook op mij is, de echte reden dat ze bij ons thuis komt, is haar vader, natuurlijk. En bij haar moeder komt ze nog veel vaker. Bij hun band valt die van mij met haar in het niet. Logisch, en toch voel ik me jaloers.

Als ik zie hoe gemakkelijk zij met elkaar omgaan, denk ik: had ik toch maar een dochter gehad. Misschien was het dom om niet te sjoemelen met de pil. Als ik het over kon doen, zou ik het er toch op gewaagd hebben.’ 

De namen in dit artikel zijn gefingeerd en de personen op de foto zijn niet de personen uit dit verhaal.

Beeld: iStock

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in