Sacha de Boer is een vrouw die weet van aanpakken en bij wie alles lijkt te lukken. Je vraagt je af of er in het leven van de oud-Journaal presentatrice, tegenwoordig gevierd fotografe, nooit iets misgaat. In de liefde bijvoorbeeld…  

Laat ik het maar meteen zeggen: Ze is heel anders dan je denkt. Want wat denk je? Sacha de Boer, de vrouw met dat prachtig perfect symmetrische gezicht die zeventien jaar zo goed het NOS Journaal presenteerde, die vast ingetogen en bedachtzaam en misschien een beetje chic. Dacht je zoiets? Ik wel.

Maar dat beeld begint al bij binnenkomst te kantelen. Sacha, zonder make up, in haar net gerenoveerde dubbele benedenhuis in de Amsterdamse rivierenbuurt, draagt een korte wollen jurk met daaronder stoere over-knee laarzen met veel riempjes.

Het huis is strak gerenoveerd en bijpassend ingericht; nergens frutsels. In de tuin haar atelier. Want Sacha doet al weer jaren waar ze al heel vroeg mee begon; fotograferen. Ze maakt vrij werk en fotografeert in opdracht van bedrijven of instellingen. Ze is daarvoor vaak op reis.

Zo ging ze bijvoorbeeld voor Oxam Novib de boeren fotograferen in Zimbabwe, en voor Nikon reisde ze naar de Noordpool. Ze exposeert, geeft workshops en ging onlangs voor de lol met echtgenoot Rick Nieman op de motor van Nashville naar New Orleans.

Van deze reis hielden zij een videodagboek bij voor RTL Boulevard. En die stevige renovatie van hun huis moest ook nog even tussendoor.

‘Rick en ik hebben hier jaren, als een soort studenten, ieder een etage gehad. We hebben ze nu pas bij elkaar getrokken.’ 

Je zou denken dat ze moe is. Maar ik geloof niet dat ze dat woord kent. Ze zet koffie. ‘Je moet die stroopwafels eens proberen, dat zijn de lekkerste die je ooit geproefd hebt.’

Rick is boven, met de klusjesman. Hij zal na een uurtje op spectaculaire Nashville cowboylaarzen een kopje koffie voor ons komen zetten en vragen: ‘Heb je het rafelrandje van Sacha al ontdekt?’ ‘Nee’ zeg ik. ‘Dat klopt’, zegt Rick, ‘Dat is er namelijk niet. Ik heb wel eens een relatie gehad met een
vrouw met veel issues, maar Sacha is heel simpel, heel straight, heel open.

We hebben ook allebei geboft met  een gelukkige, stabiele jeugd. Sacha’s moeder is veel te vroeg gestorven, dat wel.’ Sacha: ‘Ik was dertig en zij was vijftig. Ze is in haar slaap overleden.’ Rick:’ Daar had ze veel verdriet om, maar het heeft niet tot een trauma geleid.

Er heeft hier een journaliste van De Volkskrant vier uur zitten graven naar de duistere kant van Sacha, maar ze kon hem niet vinden.’ Sacha kijkt me ondeugend aan en haalt haar schouders op. ‘Nee, ik heb dat echt niet. Sorry.’

Maar er zit toch ook wel eens iets tegen in het leven Sacha? Ja, maar dan denk ik: Niet piepen, niet sippen, dat helpt. Echt niet, schouders eronder en doorgaan.’

Ben jij nou zo iemand die positief in het leven staat? Ze schatert het uit. ‘Ik geloof het wel, ja. Wat niet wil zeggen dat het altijd alleen maar heeft meegezeten. Na mijn studie massacommunicatie wilde ik heel graag als verslaggever aan de slag en ik ging er van uit dat dat meteen zou lukken,
omdat ik ook al wel wat ervaring had op dat gebied, maar ik had geen school voor journalistiek gedaan, dus ik kwam niet aan de bak.’

En toch niet met chips op de bank en huilen? ‘Welnee! Ik heb met mijn toenmalige vriend een eigen bedrijfje opgezet. We maakten bedrijfsfilms en werkten voor het Wereldnatuurfonds maar ook net zo goed voor de jagersvereniging van de Veluwe. Het was geen vetpot toen, we pakten alles aan.’

In de liefde dan misschien wat ellende? Schatert weer. Rick: ‘Ze is met mij. Is dat ellendig genoeg?’

Hoe kwam het zo tussen jullie? ‘Ik dacht altijd dat de ware liefde zich zou aankondigen met neonletters die gingen flitsen. Maar ik had Rick al een paar keer ontmoet zonder dat er iets ging oplichten. Toen wij in 1995 samen kwamen te werken bij RTL nieuwslijn, ontstond er langzaam wat. We bleken dezelfde smaak te hebben en dezelfde humor. Maar ja, allebei nog in een relatie.

We hebben een half jaar om elkaar heem gedraaid, maar toen sprong de vonk toch over. Ricks dochter was nog heel jong. We hebben er toen nog een jaar over gedaan voor we besloten om samen door te gaan.’

En toen had je behalve een man ook een dochter van twee…  ‘Ik heb me nooit als moeder opgesteld en zo heb ik het ook nooit gevoeld. Ze had al een hele lieve moeder, die rol wilde ik niet aannemen. Ik ben haar grote zus geweest. Maar als grote zus zeg je ook wel dingen als ‘Niet met de chocoladehagelslag op de witte bank gaan zitten.’

Heb je zelf nooit kinderen willen hebben? ‘‘Nee. Ik dacht wel heel lang: Als ik later groot ben dan ga ik dat willen. Maar ik ben nu vijftig en ik wil het nog steeds niet. Mensen zeggen ook wel: ‘Je weet niet wat je mist.’ Maar als Rick en ik nu een jankend kind in een restaurant zien dan kijken we elkaar wel eens aan en zeggen: ‘Je weet niet wat je mist.’

Had je vóór Rick veel vriendjes? ‘Ik heb maar vijf vriendjes gehad en nog nooit een one night stand. Dat kan ik niet. Ik moet van iemand houden als ik er mee naar bed ga.’

Ik blijf me verbazen over het gebrek aan een zwaardere kant bij jou. Iedereen die ik ken heeft  zo’n schaduwzijde. Ikzelf ook. Ik kan heel melancholisch zijn. ‘Ik zie die andere kant bij mensen ook wel en ik vind het interessant om daar over te praten, dus ik stel er wel veel
vragen over.

Alleen, ik heb geen tegenverhaal. Ik moet er voor waken dat ik niet te snel met een te praktische oplossing kom en vergeet dat veel mensen ingewikkelder in elkaar zitten dan ik.’

Rick: ‘Toen je jong was, was je te ongeduldig voor vriendinnen met problemen.’ 

Sacha: ‘Ik had een vriendin die door haar man werd mishandeld. Ze bleef bij hem en dat begreep ik niet. Dan ga je toch weg?’ 

Wilde je altijd al fotograaf worden? ‘Ja, ik was van jongs af aan besmet met het fotovirus. Wij woonden naast een fotograaf, hier in Amsterdam aan de Biesbostraat, vlakbij waar ik nu woon. Ik herinner mij die zwarte kastjes, met zo’n zilveren oog erin. Dat vond ik fascinerend. En dan dat woord: ‘fotograaf’ dat was voor mij net zoiets als ‘ridder.’

Werd je via die vroegere buurman fotograaf? ‘Nee, dat niet. Ik ging al wel vanaf mijn negende met mijn Agfa Clack dieren fotograferen in Artis.

Later, toen ik op de middelbare school zat, kreeg ik een baantje als koffiejuf bij een drukkerij en daar werkte iemand als fotograaf. Ik mocht zijn assistent worden. Deden we shoots op kasteeltjes met kitscherige, beetje ordinaire, modellen. Daarvan dacht ik meteen: Dat wil ik dus niet. Maar het hele fenomeen fotografie bleef voor mij fascinerend.’

Dat klinkt heel doelgericht en actief. ‘Ik ben geen bankligger, nee. Ik heb altijd veel baantjes gehad en zat als meisje ook nog in de ponyselectie met elk weekend wedstrijden in het land.

Ik was van de HAVO naar het VWO gegaan en dat ging vrij makkelijk dus ja, dan zit je in die richting en dan is het logisch dat je gaat studeren. Mijn ouders hadden gestudeerd, mijn broer had gestudeerd, dus dan is het logisch dat je dat ook gaat doen.’

Dus niet je grote passie, de fotografie achterna. ‘Er was toen alleen maar een fotovakschool in Apeldoorn en daar wilde ik niet naartoe. Ik ben toen massacommunicatie gaan studeren. Daarbij ging het om álle aspecten van informatieoverdracht, teksten schrijven, filmen, fotograferen. Daar was ik meteen op mijn plek.’

Had je tijdens die studie ook nog allerlei baantjes? ‘O ja! Ik was als koerier bij RTL begonnen. Ik moest videobanden ophalen om naar de redactie te brengen en ik bleef overal net iets langer hangen en met iedereen kletsen natuurlijk. Alles was voor mij interessant.

Toen vroeg er een cameraman: ‘Kun jij goed sjouwen?’ Ik zei: ‘Prima, heel goed zelfs.’ En zo werd ik geluidsman, wat inderdaad heel veel sjouwen was met kabels, tassen en statieven, maar ik zat nu wel bovenop de interviews die gemaakt werden.

Toen dacht ik: ‘Ik wil eigenlijk verslaggever worden, dat lijkt me zo cool.’ Dus die fotografie is daardoor eigenlijk lange tijd een beetje op de achtergrond geraakt.’

Ik zag je aan het werk toen je Sonja Barend voor Nouveau fotografeerde. Heel rustig en ontspannen. Je bent niet heel dwingend in hoe je de foto wil hebben, stelt geen eisen over setting of licht. Je had ook nauwelijks apparatuur bij je. ‘Uiteindelijk vind ik daglicht het allermooiste en het liefst bij een groot raam.

Iedereen wordt daar mooi, heel flatteus. Sonja’s raam is aan de noordkant met water ervoor. De zon reflecteerde in het water en kaatste weer terug door het raam. Dan krijg je dat hele traditionele Hollandse licht wat de Hollandse meesters ook gebruikten.’

Ben jij je altijd bewust van licht? ‘Ja. Ik ga op een feestje nooit recht onder een lamp staan.’ Ze staat op en gaat onder een plafondspotje staan. ‘Zie je? Dit is lelijk licht. Daar krijg je panda-ogen van.’

Je wilde rond je twintigste verslaggever worden en dat werd je ook. Hoe ging dat? ‘Na het baantje als geluidsvrouw bij RTL ging ik dat in 1992 doen bij AT5, de Amsterdamse lokale zender.

Toen was er in 1993 een kaping van een KLM-toestel. Dus wij van AT-5 er naartoe. Er was wel een verslaggever bij, maar toen het nachtwerk werd ging die naar huis. We zouden hem bellen als er ontwikkelingen waren.

De cameraman en ik waren er nog met zijn tweeën toen de KLM- woordvoerder ineens naar buiten kwam om te zeggen dat de kaping was afgelopen. Dus ik kon niet anders dan die man een hengel boven zijn neus hangen en hem vragen stellen.

Toen hebben ze bij AT5 die vijf minuten verslaggeving integraal uitgezonden. En dat vond ik zo cool! Dat ze dat accepteerden van iemand die als bijbaantje geluidsvrouw was. Dan groei je echt enorm.’

Vroegen ze je toen meteen bij AT5 om verslaggever te worden? ‘We zaten nog in de beginfase van AT5, ik nog als geluidsvrouw. Toen werd ik gebeld door een cameraman met wie ik wel eens gewerkt had. Die zei dat er een ontruiming was van een kraakpand op de Ceintuurbaan en dat iedereen daar was behalve AT5. Dit was in 1992.

Toen zeiden ze: ‘Ga jij er dan maar alvast naar toe met een cameraman, dan zoeken wij ondertussen een verslaggever.’ Toen die er uiteindelijk was zag ze dat de krakers met verfbommen gooiden en zij had een leren jas aan. Ze wilde weten of die bij schade vergoed zou worden. En dat heeft mijn carrière gemaakt.

Zij ging bellen en ik liep met die cameraman te springen tussen te verfbommen, ik was helemaal in mijn element. Ik vond het heel erg leuk en AT5 was ook blij omdat ik terugkwam met geweldige beelden die later nog verkocht zijn aan NOVA. Ik was apetrots.

Eén beeld vond ik zo mooi en dat heeft dan weer te maken met dat fotografie-oog. We stonden achter die rij van ME'ers en aan de andere kant werden de verfbommen gegooid. Ik zag een vrouwelijke ME'er, met dat hele pak aan en een staartje onder haar helm uit. Ze had een verfbom op haar helm gekregen en ik zie haar reiken naar haar zak.

Dus ik denk: Die gaat haar zakdoek pakken en die gaat vegen en dat is een geweldig beeld. Dus ik zeg tegen de cameraman: Dat nu draaien! En inderdaad, ze pakt haar zakdoek en veegt haar helm schoon. Dit beeld heeft nog jaren in de leader van AT 5 gezeten. Dat was het begin van mijn carrière als verslaggever.’

Je bent echt een aanpakker, die energie straal je uit. ‘Er zijn zoveel dingen die ik leuk vind en dan zie ik geen beperkingen. Heel veel dingen gingen gewoon. Er zit geen masterplan achter. Het ging allemaal op het enthousiasme van een jonge hond.

Ik hoorde in 1994 op een feestje dat ze bij Radio 10 een nieuwslezeres zochten. Ik moest voor hen eerst twee weken de krant voorlezen en dat opnemen. Dat heb ik gedaan. Je moest er ook zelf je teksten schrijven. Ik heb er een jaar gewerkt en heel erg veel geleerd.

Een jaar later zat ik bij het NOS journaal. En daar ben ik uiteindelijk zeventien jaar gebleven. 

Even voor de helderheid: een nieuwslezeres doet meer dan het nieuws voorlezen. ‘Jazeker. Je gaat als nieuwslezer altijd samen met de eindredacteur door het draaiboek en dan krijg je soms wel journalistieke discussies. En jij bent uiteindelijk ook degene die de interviews doet en dat kan soms lastig zijn als er een vertraging op de lijn zit. En die zit er nogal eens.’

Is het een mannenwereld? ‘Nee totaal niet. Bij het NOS Journaal waren twee vrouwelijke eindredacteuren en die waren echt heel streng. Daar durfde je nauwelijks mee te praten.

Bleef het tot het einde tot spannend? Welnee. Op een gegeven moment was het soms ook wel oersaai op van die zondagen waarop er echt niks gebeurde. Dan moest ik wel ergens een beetje adrenaline vandaan zien te toveren. Dan gingen we vaak over naar Edo Rosenthal in Israël, want daar gebeurde altijd wel iets.’

De dames van de styling, fotografie en visagie zijn inmiddels gearriveerd en geïnstalleerd. Sacha krijgt stoere laarzen en een leren broek aan. ‘Als ik die kan overkopen, dan doe ik dat.’

Denk je dat dat haar lukte?

Fotografie: Iris Planting. Styling: Inge Holkenborg. Visagie: Florence Hagen

Ze is een instituut, met oneindig veel ervaring in de politiek en het bedrijfsleven. Daardoor kreeg ze wel kritiek op haar moederschap te verduren. ‘Maar dat moet je gewoon van je af zetten. Niemand kan voor jou uitmaken hoe je moet leven.’ Het interview met deze Grande dame werd een indrukwekkend persoonlijk gesprek.

Zakelijk en efficiënt is ze, maar ook openhartiger dan verwacht. Persoonlijke vragen, bijvoorbeeld over haar moederschap, krijgen een oprecht antwoord. Ze is een instituut, met oneindig veel nationale en internationale ervaring in zowel de politiek als het bedrijfsleven, maar nog lang geen monument.

Dat haar adviseurschappen bij de Amerikaanse bank Merrill Lynch en de veelbesproken online vervoersaanbieder Uber dit najaar aflopen, is voor haar geen reden om het rustiger aan te gaan doen.

‘Absoluut niet!’ zegt ze gedecideerd. ‘Daar komt gewoon wat nieuws voor in de plaats.’

Welke levensles heeft u het meest geraakt?

‘Een cynische les, helaas. Ik heb tijdens de Vietnamoorlog in 1972 het front bezocht, op uitnodiging van de Zuid-Vietnamese regering.

Ter plekke werd ik bijgepraat, met hulp van een vertaalster. Aan het eind van de eerste dag maakte zij me subtiel duidelijk dat ik een erg gekleurd beeld kreeg voorgeschoteld. Om het ware verhaal te kennen, ben ik met haar naar een kamp gegaan met hutjes van golfplaat en verder alleen modder.

In één hutje woonde een hoogzwangere vrouw met zes kleine kinderen, die allemaal aan het huilen waren. Ik zag in een hoek een Christusbeeldje staan en zei: “U zult wel veel steun ontlenen aan uw geloof!”

Waarop zij bitter antwoordde: “Mevrouw, ik heb geen tijd voor het geloof. Ik moet alleen zorgen dat we ook deze dag weer overleven.”

Op dat moment besefte ik hoe gauw je vanuit je veilige westerse perspectief geneigd bent ellende toe te dekken: “Doorzetten, dan komt het allemaal vast weer goed!”

Terwijl je veel meer onbevangen moet zijn en écht geïnteresseerd. Pas dan heb je kans om de wereld een beetje beter te maken.’

Met Neelie Kroes praten we verder over haar carrière, moederschap, oma zijn, het vrouwenhart en het doorbreken van rolpatronen. Nu in de winkel!

Beeld: Stef Nagel. Tekst interview: Monique van de Sande.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Vierentwintig vrouwen ontmoette Maria Goos de afgelopen anderhalf jaar voor Nouveau. Vrouwen die haar ontroerden en inspireerden. Deze maand nemen we afscheid van de scenarioschrijfster. We blikken terug en vooruit op haar leven dat zo ingrijpend is veranderd. 'Ik werd teruggeworpen op mezelf, maar ik leef weer volop.’

Maria Goos heeft zichzelf de afgelopen jaren opnieuw uitgevonden. Haar leven stond na haar scheiding, vijf jaar geleden, volledig op zijn kop. Maar het schrijven behoedde haar voor die diepe put waarin ze per se niet terecht wilde komen. Ze maakte van een aantal nadelen daadwerkelijk een voordeel.

Ze schreef toneelstukken, ging op reis, koesterde haar vrienden en haar volwassen dochters, verwelkomde een kleinkind en liet zich inspireren door de 24 vrouwen die ze voor 22 Nouveau-interviews ontmoette.

Het was een mooi avontuur

In haar sfeervolle huis in het drukke hart van Amsterdam blikt ze terug op anderhalf jaar, soms enerverende, ontmoetingen met bekende Nederlandse vrouwen. ‘Ik heb het zeer leuk en inspirerend gevonden; fantastische vrouwen ontmoet. Het was een mooi avontuur.’

Welk gevoel heb je aan die 22 interviews overgehouden?

‘Ze waren allemaal heel verschillend, maar een paar hebben diepe indruk op me gemaakt.

Is er een gemene deler te vinden in de vrouwen die je hebben geïnspireerd?

‘Ja, het vermogen je eigen geluk niet afhankelijk te maken van anderen…

Wat me intrigeert, zijn vrouwen die gretig leven. Ik heb een aversie tegen mensen die zichzelf van alles ontzeggen, die altijd maar bang zijn. Ik voel me het meest thuis bij mensen die zich loswrikken en risico’s durven nemen.

Het is inmiddels vijf jaar geleden dat je bent gescheiden van Peter Blok, heb jij je voor je geluk in de 33 jaar dat jullie samen waren, ooit afhankelijk gemaakt van je man?

‘Ik heb nu in elk geval een veel groter gevoel van eigenwaarde dan toen ik getrouwd was. Het ging altijd wel erg om wat we samen uitdroegen. Dat we zo gelukkig waren, dat we zulke mooie producties maakten… Een boegbeeld van lang en gelukkig. Maar wie ik in essentie was, ben ik kwijtgeraakt.

Nu komt dat weer terug. Als je ineens wordt teruggeworpen op jezelf, ontdek je interessante dingen. Bijvoorbeeld dat een beetje van jezelf houden nog helemaal zo makkelijk niet is. Het gekke is dat ik dat nu beter kan dan toen ik nog getrouwd was.’

De liefde als keurslijf. Is daar niet aan te ontkomen?

‘Nou, die jaren met Peter waren ook een enorme verwennerij. Het idee dat je altijd wist dat er iemand intens van je hield. Maar je meandert in een langdurige relatie wel naar elkaar toe.

Je gaat bepaalde dingen doen en laten omdat de ander het wel of niet leuk vindt, omdat het niet handig is voor de gezamenlijke planning. Het is een soort jas die je aantrekt. Een warme jas, begrijp me niet verkeerd, maar niet jóuw jas. Die jas is bij mij nu uit en dat is toch wel fijn.’

Dat betekent niet dat je herinneringen een andere lading krijgen?

‘Nee, die koester ik. Ik heb van de jaren met Peter en de kinderen genoten, ik zie het als een geschenk.

Je houdt van een beetje onaangepast, dat kwam nog ter sprake in je interview met Wende Snijders. Bij welke vrouwen vond je dat?

‘Bij Loes Luca, zij is onaangepast en eigenzinnig. Best lastig om haar te interviewen, want ze is een van mijn beste vriendinnen. Dat gold ook voor Hedy d’Ancona. We zien elkaar nog geregeld en het is altijd leuk met haar.

Welk interview vond je achteraf gezien het moeilijkst?

‘Dat met Sonja Barend, omdat ik haar al zo lang bewonder. Ik zag haar vanaf mijn zestiende op televisie, een wereld die ik niet kende. Zo’n mooie, leuke, goed geklede vrouw die het voor het zeggen had. Een rolmodel. Ik kon dat moeilijk van me af zetten.

Ik dacht: ik zit hier met Sonja Barend en ze zet koffie voor me. Als mijn moeder me nu zou kunnen zien….’

Zij was net zo onder de indruk van jou.

‘Haha, ja, dat heeft ze me later verteld, maar dat wist ik tijdens het interview niet.’

En dan Femke Halsema die niets over haar aanstaande burgemeesterschap mocht zeggen...

Femke heeft best stevige dingen gezegd in dat licht. Zoals: “Er wordt mij al snel een multiculturele meegaandheid toebedeeld, waardoor ik alles maar zou vergoelijken, maar dat is helemaal niet waar. Ik geloof in een sterke rechtsstaat, waarin je heel goed van elkaar kunt verschillen, maar je zult mij nooit horen zeggen dat de sharia een goed idee is of dat hoofddoekjes leuk zijn, want dat vind ik niet.’'

In wat voor fase ben je als vrouw?

‘Ik leef weer volop. Zonder mijn grote liefde, maar niet zonder liefde. Mijn leven is vól liefde. Liefde heeft een andere vorm gekregen. Ik heb vriendschappen met mensen die ik al veertig jaar ken, met wie ik me intens verbonden voel. Het is alleen maar hechter geworden.

Ik heb ook een heel sterke band met mijn dochters. De scheiding heeft me niet alleen maar dingen afgenomen, het heeft me ook veel gegeven. Het heeft me mijn zwaktes getoond, maar ook mijn kracht. De wereld ligt weer voor me open.’

Benieuwd naar heel het interview met Maria Goos en alle anekdotes over de bekende en inspirerende vrouwen die ze interviewde? Nu in Nouveau.

Beeld: Sacha de Boer, Stef Nagel, Anne Timmer

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in