'Welkom in mijn zielige jeugd.'

Toen schrijver en columnist Aaf Brandt Corstius zes jaar was, stierf haar moeder, gaf haar vader haar hondje weg en verhuisde het gezin op stel en sprong naar Amerika.

Daar begon het zielige deel van haar jeugd, waar ze je welkom bij heet in het theater, in de voorstelling die ze erover maakte. Die gaat vooral over haar moeder, die er niet was, en misschien daarom nog wel belangrijker werd in haar leven, dat zich jaren kenmerkte door eenzame momenten, onzekerheid en angst.

Article continues after the ad

Dat klinkt zwaar, maar in de voorstelling brengt ze het licht (al wil je haar wel af en toe een virtuele hug geven): 'Loop de trap af naar de kelder van haar ouderlijk huis en bekijk de dia’s die Aaf uit de verhuisdozen haalt.

Kijk jarentachtig-tv met haar, en zie de beroemde wezen en halfwezen die haar inspireerden – van Annie tot de kinderen Von Trapp tot E.T. (Oké, E.T. is een buitenaards wezen en geen wees, maar hij voelt zich wel heel ontheemd.)

Is een zielige jeugd een goudmijn voor een schrijver? Of was Aaf toch liever altijd in dat grote, krakende huis in Overveen gebleven, met een lieve, mooie moeder die kookte, feesten gaf, moeiteloos dertig engelenpakjes naaide voor het kersttoneel en haar kinderen elke avond in zachte pyjama’s van Petit Bateau stak?'

"Het meeste schaamde ik me omdat ik geen moeder had," zegt ze in Volkskrant Magazine. "Een goedlopend, beetje burgerlijk gezin met twee ouders, dat vond ik het allermooiste wat er was. Als ik bij mensen thuis kwam, en de keuken was netjes, en de moeder vroeg of ik thee wilde met een koekje - dat was voor mij het hoogst haalbare."

"Mijn vader deed dat natuurlijk niet, hij was erg ongastvrij. Als er een vriendinnetje van mij was, en die ging de keuken in om een glaasje water te pakken, dan vond hij dat heel erg. Als er iemand aanbelde, verstopten we ons achter de bank. En als er iemand voor mij belde, legde hij de hoorn erop, dat deed niet veel goeds voor mijn sociale leven."

Met haar eigen kinderen haalt ze de schade in: " Ik ben zelf natuurlijk het tegenovergestelde geworden van mijn vader, dus als mijn kinderen op schoolreis gaan maak ik een paklijst en koop ik nieuwe zaklantaarns. O, mam, zeggen ze dan, je pakt veel te veel in, ik wil maar één broek. En dan denk ik: je zou eens moeten weten hoe fijn je het eigenlijk hebt. Maar dat is een rare gedachte, want wat ik doe is natuurlijk volstrekt vanzelfsprekend. Ik ben gewoon dat iets te aanwezige meubelstuk wat je als moeder moet zijn."

Dit is de speellijst van 'Welkom bij mijn zielige jeugd'. 

Openingsfoto © Jaap Reedijk

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in