De mannen werden verliefd op háár, niet andersom. En actrice Liz Snoijink was doorgaans degene die de relaties beëindigde. Aan haar huidige geliefde verloor zij pas echt haar hart. "Nicolaas is een compleet leuke man."

Als ze komt aanlopen, zie ik een grote tas om haar schouder. Liz is pas geleden op straat overvallen, herinner ik me meteen.

"Ja, in Nice, dat klopt! Ineens voelde ik een enorme ruk aan de arm waarmee ik mijn tas vast had. Ik dacht: alles zit erin, ik laat niet los! Maar die man liet evenmin los, dus hij heeft me wel dertig meter achter zich aan over de grond gesleurd. Ik gilde van alles tegen hem en dacht alleen maar: zolang hij met twee handen aan die tas trekt, kan hij geen mes pakken.

Toen smeerde hij ’m
Mijn vriendin had op een gegeven moment de tegenwoordigheid van geest om te doen alsof ze mensen zag en die riep ze zogenaamd te hulp. Ik zag die man denken: is dit nou waar of niet? Toen smeerde hij ’m. Ik was wel gehavend; jas kapot, bril kapot, schoenen weg, ónder de schaafwonden, maar ik was zó blij: hij heeft mijn tas niet gekregen!"

Lees ook: Loes Luca: 'Je moet stevig in je schoenen staan om mij te overtuigen'

Stond jij niet van jezelf te kijken dat je letterlijk en figuurlijk zo vasthoudend bleek? "Enorm! Ik stond enorm van mezelf te kijken. En mijn vriendin zei: “Jij stond op alsof je net had liggen lunchen op een stretcher.”’

Op de Toneelschool Maastricht, waar we samen zaten, was jij een beetje een buitenbeentje, een beetje een mevrouw. "Ik ben altijd een mevrouw geweest. Ik weet nog wel dat dat in de familie altijd gezegd werd. 'Het is echt een vrouwtje.' Dat vond ik helemaal niet leuk, maar het zit aan me vast. En nu ben ik het dan echt; een oudere mevrouw. Ik heb me ermee verzoend."

Je hebt niet gedacht: ik ga mijn imago helemaal veranderen? "Nee. Ik ben wie ik ben. Er werd mij op de toneelschool geadviseerd om te breken met mijn familie, met mijn 'oude leven', en ik dacht: ammehoela! Bij een bepaalde docent moest ik elke les een geil varken spelen dat zich in de modder wentelde. Nou ja, als hij dat wil, dan doe ik dat toch? dacht ik…"

Het zat je niet dwars dat bepaalde mensen op school zeiden: ‘Zoals jij bent, is eigenlijk niet goed’? "Nee, maar ja, dat komt ook doordat ik wel andere geluiden hoorde, onder andere van Enrico, de docent met wie ik getrouwd ben."

Had je vrienden? "Porgy (Franssen, MG) was vanaf het begin mijn vriend. En dat is na veertig jaar nog zo. Porgy is echt mijn broer. Het is nooit een liefdesrelatie geworden en daar ben ik ook blij mee. We gaan nu na veertig jaar samen spelen in een stuk van Arthur Japin, De man van je leven, in de regie van Gijs de Lange, ook een klasgenoot."

Op je twintigste trouwde je met Enrico, een docent van de toneelschool. Waarom? "Hij vroeg me elke ochtend ten huwelijk. Echt elke ochtend. Dat heeft hij ruim een jaar gedaan en op een gegeven moment zei ik: 'Oké, laten we dat dan maar doen.' En het was ook heel erg leuk. Als ik nu foto’s van ons samen zie, dan denk ik: geknipt voor elkaar! Mijn vader vond dat trouwen een heel onverstandige beslissing, maar hij zei: 'Het is goed, je krijgt een prachtige bruiloft, maar ik doe het maar één keer.' En zo is het ook gegaan."

Was het een groot verdriet toen dat huwelijk na vijf jaar stukliep? "Nee, helemaal niet. Enrico was erg bezitterig en jaloers. Ik wilde er echt vanaf. Die enorme estheet is na de scheiding een kluizenaar geworden. Hij zag niemand meer. Hij is vorig jaar gestorven. Daardoor durf ik het nu te vertellen. Ik heb hem na de scheiding nooit meer gezien."

Je hebt met verschillende mannen een relatie gehad die, om het voorzichtig te formuleren, bepaald niet alledaags waren. Ik ken er een paar. "Mag je rustig zeggen. Was ook zo. Maar de man, Nicolaas, met wie ik nu samen ben, dat is echt een leuke man. Die andere mannen kozen mij. Maar deze man heb ík uitgekozen. Dat is een groot verschil. Hij is een totaal andere man dan mijn vorige mannen! Een echte Amsterdamse botenman. Een man uit een groot gezin uit Amsterdam-West, met een enorme innerlijke beschaving. We laten elkaar het leven leiden dat we willen leiden. Hij is nooit getrouwd geweest, maar dat betekent niet dat hij een rugzak vol frustraties meedraagt. Het is een compleet fijne man."

Wat me opvalt, en dat vind ik heel prettig, is dat jij heel aardig bent voor jezelf. Dat kunnen mensen doorgaans niet zo goed. Jij wel. "Ja, dat klopt wel. Ik gun mezelf het beste. Je hoeft niet je hele leven bij één persoon te blijven. Dat moet je ook vooral niet doen als je er niet gelukkig van wordt. Ik lag pas een nacht wakker, wat bijna nooit gebeurt, en toen dacht ik: als ik nu dood zou gaan, zou ik het niet erg vinden. En dat verraste me, want ik hou heel erg van het leven. Maar blijkbaar hoort dat bij ouder worden. Dat je langzaam die kant op gaat. De acceptatie van het tijdelijke. Je wordt steeds meer teruggeworpen op jezelf."

Lees het gehele interview - met daarin ook het opmerkelijke verhaal over Liz' zoon Esra, die al sinds zijn zestiende in Japan woont - in de nieuwe Nouveau, die nu in de winkel ligt. 

 

Liz in het kort

Actrice Liz Snoijink (Goirle, 1955) speelde in talloze theaterproducties, tv-series en films. Heel bekend zijn haar rollen in Vrouwenvleugel (1993) en Medisch Centrum West (1994), Julia's Tango (2007) en Dokter Deen (sinds 2012). Met ex-man Tim Krabbé heeft zij een zoon, Esra. In 2013 is zij getrouwd met haar derde echtgenoot, Nicolaas Oldenburg. 
Dit hele jaar staat Liz nog op de planken met de sprankelende komedie De man van je leven, naar het boek van Arthur Japin.
Na een lang en gelukkig huwelijk met Marius (Porgy Franssen) wordt Tilly (Liz) ernstig ziek. Als ze hoort dat ze niet meer beter zal worden, gaat ze voor haar man, buiten hem om, een nieuwe vrouw zoeken.  

Ze is een instituut, met oneindig veel ervaring in de politiek en het bedrijfsleven. Daardoor kreeg ze wel kritiek op haar moederschap te verduren. ‘Maar dat moet je gewoon van je af zetten. Niemand kan voor jou uitmaken hoe je moet leven.’ Het interview met deze Grande dame werd een indrukwekkend persoonlijk gesprek.

Zakelijk en efficiënt is ze, maar ook openhartiger dan verwacht. Persoonlijke vragen, bijvoorbeeld over haar moederschap, krijgen een oprecht antwoord. Ze is een instituut, met oneindig veel nationale en internationale ervaring in zowel de politiek als het bedrijfsleven, maar nog lang geen monument.

Dat haar adviseurschappen bij de Amerikaanse bank Merrill Lynch en de veelbesproken online vervoersaanbieder Uber dit najaar aflopen, is voor haar geen reden om het rustiger aan te gaan doen.

‘Absoluut niet!’ zegt ze gedecideerd. ‘Daar komt gewoon wat nieuws voor in de plaats.’

Welke levensles heeft u het meest geraakt?

‘Een cynische les, helaas. Ik heb tijdens de Vietnamoorlog in 1972 het front bezocht, op uitnodiging van de Zuid-Vietnamese regering.

Ter plekke werd ik bijgepraat, met hulp van een vertaalster. Aan het eind van de eerste dag maakte zij me subtiel duidelijk dat ik een erg gekleurd beeld kreeg voorgeschoteld. Om het ware verhaal te kennen, ben ik met haar naar een kamp gegaan met hutjes van golfplaat en verder alleen modder.

In één hutje woonde een hoogzwangere vrouw met zes kleine kinderen, die allemaal aan het huilen waren. Ik zag in een hoek een Christusbeeldje staan en zei: “U zult wel veel steun ontlenen aan uw geloof!”

Waarop zij bitter antwoordde: “Mevrouw, ik heb geen tijd voor het geloof. Ik moet alleen zorgen dat we ook deze dag weer overleven.”

Op dat moment besefte ik hoe gauw je vanuit je veilige westerse perspectief geneigd bent ellende toe te dekken: “Doorzetten, dan komt het allemaal vast weer goed!”

Terwijl je veel meer onbevangen moet zijn en écht geïnteresseerd. Pas dan heb je kans om de wereld een beetje beter te maken.’

Met Neelie Kroes praten we verder over haar carrière, moederschap, oma zijn, het vrouwenhart en het doorbreken van rolpatronen. Nu in de winkel!

Beeld: Stef Nagel. Tekst interview: Monique van de Sande.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Vierentwintig vrouwen ontmoette Maria Goos de afgelopen anderhalf jaar voor Nouveau. Vrouwen die haar ontroerden en inspireerden. Deze maand nemen we afscheid van de scenarioschrijfster. We blikken terug en vooruit op haar leven dat zo ingrijpend is veranderd. 'Ik werd teruggeworpen op mezelf, maar ik leef weer volop.’

Maria Goos heeft zichzelf de afgelopen jaren opnieuw uitgevonden. Haar leven stond na haar scheiding, vijf jaar geleden, volledig op zijn kop. Maar het schrijven behoedde haar voor die diepe put waarin ze per se niet terecht wilde komen. Ze maakte van een aantal nadelen daadwerkelijk een voordeel.

Ze schreef toneelstukken, ging op reis, koesterde haar vrienden en haar volwassen dochters, verwelkomde een kleinkind en liet zich inspireren door de 24 vrouwen die ze voor 22 Nouveau-interviews ontmoette.

Het was een mooi avontuur

In haar sfeervolle huis in het drukke hart van Amsterdam blikt ze terug op anderhalf jaar, soms enerverende, ontmoetingen met bekende Nederlandse vrouwen. ‘Ik heb het zeer leuk en inspirerend gevonden; fantastische vrouwen ontmoet. Het was een mooi avontuur.’

Welk gevoel heb je aan die 22 interviews overgehouden?

‘Ze waren allemaal heel verschillend, maar een paar hebben diepe indruk op me gemaakt.

Is er een gemene deler te vinden in de vrouwen die je hebben geïnspireerd?

‘Ja, het vermogen je eigen geluk niet afhankelijk te maken van anderen…

Wat me intrigeert, zijn vrouwen die gretig leven. Ik heb een aversie tegen mensen die zichzelf van alles ontzeggen, die altijd maar bang zijn. Ik voel me het meest thuis bij mensen die zich loswrikken en risico’s durven nemen.

Het is inmiddels vijf jaar geleden dat je bent gescheiden van Peter Blok, heb jij je voor je geluk in de 33 jaar dat jullie samen waren, ooit afhankelijk gemaakt van je man?

‘Ik heb nu in elk geval een veel groter gevoel van eigenwaarde dan toen ik getrouwd was. Het ging altijd wel erg om wat we samen uitdroegen. Dat we zo gelukkig waren, dat we zulke mooie producties maakten… Een boegbeeld van lang en gelukkig. Maar wie ik in essentie was, ben ik kwijtgeraakt.

Nu komt dat weer terug. Als je ineens wordt teruggeworpen op jezelf, ontdek je interessante dingen. Bijvoorbeeld dat een beetje van jezelf houden nog helemaal zo makkelijk niet is. Het gekke is dat ik dat nu beter kan dan toen ik nog getrouwd was.’

De liefde als keurslijf. Is daar niet aan te ontkomen?

‘Nou, die jaren met Peter waren ook een enorme verwennerij. Het idee dat je altijd wist dat er iemand intens van je hield. Maar je meandert in een langdurige relatie wel naar elkaar toe.

Je gaat bepaalde dingen doen en laten omdat de ander het wel of niet leuk vindt, omdat het niet handig is voor de gezamenlijke planning. Het is een soort jas die je aantrekt. Een warme jas, begrijp me niet verkeerd, maar niet jóuw jas. Die jas is bij mij nu uit en dat is toch wel fijn.’

Dat betekent niet dat je herinneringen een andere lading krijgen?

‘Nee, die koester ik. Ik heb van de jaren met Peter en de kinderen genoten, ik zie het als een geschenk.

Je houdt van een beetje onaangepast, dat kwam nog ter sprake in je interview met Wende Snijders. Bij welke vrouwen vond je dat?

‘Bij Loes Luca, zij is onaangepast en eigenzinnig. Best lastig om haar te interviewen, want ze is een van mijn beste vriendinnen. Dat gold ook voor Hedy d’Ancona. We zien elkaar nog geregeld en het is altijd leuk met haar.

Welk interview vond je achteraf gezien het moeilijkst?

‘Dat met Sonja Barend, omdat ik haar al zo lang bewonder. Ik zag haar vanaf mijn zestiende op televisie, een wereld die ik niet kende. Zo’n mooie, leuke, goed geklede vrouw die het voor het zeggen had. Een rolmodel. Ik kon dat moeilijk van me af zetten.

Ik dacht: ik zit hier met Sonja Barend en ze zet koffie voor me. Als mijn moeder me nu zou kunnen zien….’

Zij was net zo onder de indruk van jou.

‘Haha, ja, dat heeft ze me later verteld, maar dat wist ik tijdens het interview niet.’

En dan Femke Halsema die niets over haar aanstaande burgemeesterschap mocht zeggen...

Femke heeft best stevige dingen gezegd in dat licht. Zoals: “Er wordt mij al snel een multiculturele meegaandheid toebedeeld, waardoor ik alles maar zou vergoelijken, maar dat is helemaal niet waar. Ik geloof in een sterke rechtsstaat, waarin je heel goed van elkaar kunt verschillen, maar je zult mij nooit horen zeggen dat de sharia een goed idee is of dat hoofddoekjes leuk zijn, want dat vind ik niet.’'

In wat voor fase ben je als vrouw?

‘Ik leef weer volop. Zonder mijn grote liefde, maar niet zonder liefde. Mijn leven is vól liefde. Liefde heeft een andere vorm gekregen. Ik heb vriendschappen met mensen die ik al veertig jaar ken, met wie ik me intens verbonden voel. Het is alleen maar hechter geworden.

Ik heb ook een heel sterke band met mijn dochters. De scheiding heeft me niet alleen maar dingen afgenomen, het heeft me ook veel gegeven. Het heeft me mijn zwaktes getoond, maar ook mijn kracht. De wereld ligt weer voor me open.’

Benieuwd naar heel het interview met Maria Goos en alle anekdotes over de bekende en inspirerende vrouwen die ze interviewde? Nu in Nouveau.

Beeld: Sacha de Boer, Stef Nagel, Anne Timmer

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in