Isa Hoes (49) en Medina Schuurman (47) zijn beiden actrice en schrijfster. Samen schreven zij Te lijf: de kunst van het mooi ouder worden.

Het zal je niet verbazen dat we naar aanleiding van onze vorige column over de obstakels in ons liefdesleven meteen de koe bij de hoorns hebben gevat: we wilden op date. Hoppa, weg met die verlegenheid, uit die schulp, plezier toelaten in het leven! Twee homovrienden hadden de objecten voor ons geregeld: twee leuke mannen, 45+, goed in het pak en in het geld. Echt iets voor ons, zeiden ze. En daar zaten we dan, ieder afzonderlijk op dezelfde avond. Strak in de lak, wimpers chemisch gekruld (ja, dat kan tegenwoordig, blijft acht weken zitten, top!), iets meer getraind in de week ervoor, wat minder gegeten, tieten pront omhoog in een nieuwe push-upbeha...

En met een opgeladen telefoon natuurlijk, want we zouden contact houden, was het plan. De mannen waren best knap ja, en ook echt vrijgezel en ze zaten inderdaad goed in het pak. De ene had ook best humor, maar stonk uit zijn mond. Brrr. De ander had helaas geen humor en er danste tijdens zijn oeverloze geleuter steeds zo’n viezig wittig spuugdingetje op de rand van zijn mond. Ook waren ze te veel hun best aan het doen, waardoor het bijna leek alsof ze wanhopig waren, te willing. En dat werkt bij ons vrouwen helaas averechts. Wel hadden ze beiden een mooie auto. Maar ja, met die auto lig je niet in bed. 

             Lees ook: Isa en Medina: 'waar-zijn-de-leuke-mannen'

More content below the advertising

Daar stonden we weer op de plee, nadat we smoes nummer 3 hadden ingezet: ‘Misschien heb ik wel een blaasontsteking.’ Na enig weifelen, ‘Ik wil wel weg’, ‘Ja ik ook, maar dat kunnen we toch niet maken?’, kwamen we tot de conclusie dat we géén tijd meer willen verspillen aan zaken die we niet leuk vinden. ‘Laten we gaan dansen!’

We hebben inmiddels door schade en schande geleerd dat je een man niet kunt veranderen en je hem moet nemen zoals hij is. Maar aan een slechte adem of een gebrek aan humor is wat ons betreft weinig te accepteren. Dus – boem patat – dan maar zonder veel uitleg een einde maken aan deze prille romances: ‘Hé vriend, weet je, het klikt niet zo. Ik heb net de rekening betaald en ga ervantussen, mázzel!’ Om vervolgens keihard weg te rennen. Later, op de dansvloer, grotendeels bevolkt door prachtige jongens en meisjes van gemiddeld 24, voelden we ons in eerste instantie twee afgeschreven mislukkelingen. Maar met behulp van een paar gin-tonics hebben we heerlijk gedanst en gelachen.

Volgens Facebook(!) hebben we schaamteloos geflirt met de zeer knappe barman – van 21! Al met al was het dus best een geslaagde avond. Helaas heeft het ons een week gekost om de ­opgedane kater te verwerken en is de vriendschap met onze twee homovrienden tijdelijk kaltgestellt. Maar hé, living on the edge zolang het nog kan, toch?