Isa en Medina zitten samen aan de gin tonic als de 'goede voornemens' ter tafel komen. En dan krijgen ze ineens een lumineus idee!

Samen in een nieuwe Amsterdamse hotspot zaten we die avond wat verveeld om ons heen te kijken: hoezo hotspot? Meer ‘dertien in een dozijn’. Het werd nog erger toen we de kerstlichtjes in de gaten kregen… Nu al? Oh nee, de feestdagen komen er weer aan! Voor de meeste mensen een warm, gezellig samenzijn, voor ons toch altijd weer een keiharde confrontatie met het alleen zijn. Niet echt iets om naar uit te kijken.

Ons humeur zakte nu echt tot onder nul. Gin-tonic dan maar? Dat kan, zoals jullie weten, nog weleens helpen. Daar ons humeur maar niet wilde opklaren, zaten we binnen no time aan onze derde. Oeps, waren we nu alweer vergeten dat we daar niet meer tegen kunnen? Nee hoor, dit was pure overmacht, beyond our control en inmiddels ook niets meer aan te doen. Ineens kwam het begrip Goede Voornemens ter tafel.

Goede voornemens

Ach, dat was nou leuk, we vergeten de feestdagen en focussen ons alvast op het Nieuwe Jaar! We kregen spontaan zin om allebei een lijstje te maken. Het duurde even voordat we de aandacht hadden van de zeer arrogante, veel te knappe, totaal ongeïnteresseerde barman. ‘He knapperdje.’ Het knapperdje keek ons misprijzend aan. ‘Ik heet Mark, en als ik u was zou ik overgaan op een watertje.’ ‘Hoezo u? Pen en papier graag, als jij tenminste nog weet wat dat is?’

We maakten het geijkte lijstje: minder drinken, te weten gin-tonics, meer sporten, op tijd naar bed, meer leuke dingen met de kinderen doen… En toen werd het stil. Pff, wat een treurigheid, hoe saai kun je worden? Dodelijk! Als we dit daadwerkelijk zouden volbrengen zouden we zeker brave burgeressen zijn, maar was dit werkelijk wat we wilden? We hadden het helemaal gehad met die verrekte goede voornemens!

Kunnen we met dat hele begrip ‘goed voornemens’ niet iets doen waardoor het wel te hachelen is? Moeten we niet een stichting of een goed doel beginnen? Iets significants betekenen voor onze medemens? Een avond organiseren met allemaal BN’ers, of alleen rijke single mannen en natuurlijk heel veel drank… O nee, geen drank meer voor ons. 

Voor elkaar

En toen kwam een van ons op het lumineuze idee om voor elkáár goede voornemens te bedenken. Ineens hadden we weer zin in het leven en dartel sloegen we aan het denken. We bestelden wel nog een laatste gin-tonic, om het af te leren. Een van ons begon meteen bloedfanatiek te schrijven en ook nog eens keihard te lachen, mompelend ‘Ja, dit is echt iets waar jij nog aan moet werken,’ en: ‘God, wat zal het een opluchting zijn als je dát niet meer doet.’

De ander viel stil, tot ook zij de geest kreeg en zich met rode konen op het papier stortte. Klaar! Met een verbeten blik keken we elkaar aan en schoven we de vellen over tafel. We lazen de ultieme kritiek op elkaar, die nooit uitgesproken was en nu keihard voor ons lag, zwart op wit, geen ontkomen meer aan. Wat er daarna gezegd werd, houden we even voor ons, maar dat er van alles over en weer ging, waar vervolgens het laatste woord nog niet gesproken is, dat is een feit.

Gelukkig was een van ons zo verstandig om er acuut een einde aan te maken door onze papiertjes, ietwat theatraal doch ferm, in de fik te steken. De ander trok haar van de stoel en samen waggelden we weer intens tevreden met elkaar naar buiten. De knapperd riep ons nog iets na, misschien iets over de rekening? We zullen het nooit weten. Maar onze vriendschap was gered.

Happy New Year!

Na 5 dagen de projecten van Orange Babies in Zambia bezocht te hebben, landden Jeroen en Marie-Claire Witlox, zijn vrouw, weer in Nederland. Net zoals de afgelopen dagen, blogt Marie-Claire over hun ervaringen. Vandaag: Weer thuis.

Marie-Claire: "Wat is het weer fijn om thuis te zijn bij de liefste kinderen van de wereld. Onze kinderen hebben het geluk dat ze hier geboren zijn en leven in weelde. Wat hebben wij het hier toch goed.

Zo goed dat we misschien weleens voorbij gaan aan de essentie van het leven. Vergeten hoe dankbaar we mogen zijn voor het geluk dat we hebben gehad.

Al onze problemen verbleken

De verhalen die we gehoord hebben van kinderen die hun beiden ouders verloren hebben, ziek zijn, alleen door moeten. Hartverscheurend.

Al onze ‘problemen’ verbleken bij wat we hier gehoord hebben. Op sommige momenten schaamden we ons gewoon voor hoe goed wij het hebben.

Het enige dat je wilt doen als je de verhalen hoort en de liefde van de mensen voelt, is helpen. We hadden constant het gevoel dat we méér moeten doen met z’n allen.

Spaar, geef uit en deel!

Orange Babies heeft zo’n veelomvattend, geweldig project opgezet in Zambia dat wij niets anders willen doen dan jou als lezer vragen om een klein beetje van wat je hebt, te delen met zij die het ook verdienen en zo hard nodig hebben.

Ik heb een nieuw motto: Spaar, geef uit en deel! Het is zo mooi om te doen. Hier kun je een tikkie van €1,- sturen. Kleine moeite, groot gebaar! Dank je wel!" 

HELP JEROEN EN MARIE-CLAIRE

Samen met het echtpaar Van Koningsbrugge-Witlox wil Nouveau zichtbaarheid creëren voor een goed doel met stijl, substantie en spirit: Orange Babies.

Lezeressen kunnen doneren, en een week lang de belevenissen uit de eerste hand lezen. Voor donaties (klein of groot) ga naar www.jeroenvoororangebabies.nl

Beeld: Roger Neve

De dagen zijn voorbij gevlógen voor Jeroen van Koningsbrugge en zijn vrouw Marie-Claire Witlox. Op de laatste dag van hun bijzondere reis bezoeken ze een kliniek in de sloppenwijk van Lusaka. Marie-Claire schrijft erover...

"Op onze laatste dag zijn we naar de kliniek van Orange Babies in de sloppenwijk van Lusaka waar hiv-positieve zwangere vrouwen en jonge moeders les krijgen in hoe ze voor zichzelf en voor hun baby moeten zorgen.

Waarom borstvoeden als het zo'n groot risico is?

Goede voeding en het op tijd innemen van de medicijnen is heel belangrijk om het virus niet door te geven door middel van borstvoeding.

Ik stelde de vraag waarom de borstvoedende moeders die besmet zijn, en daardoor het risico lopen om hun kind alsnog te besmetten, niet gewoon poedermelk gebruiken. Dan weet je zeker dat de baby het niet krijgt.

Het antwoord was dat de poedermelk niet te betalen is voor hen en daarnaast zou het maken van de melk met water in een flesje zo’n groot hygiëne probleem met zich meebrengen dat de baby’s een groter risico lopen om daarvan ziek te worden.

Ook is de kans dat de baby uitdroogt of ondervoed wordt groot. Ik keek naar de zaal vol moeders met hun baby in de draagdoeken en ik schoot vol. Al die vrouwen met hun kind aan de borst.

Zo normaal, zo gewoon

Borstvoeding is hier de eerste behoefte van een baby tot ongeveer 18 maanden.

De les duurde best lang en sommige baby’s gaven een klein piepje waarop de moeder de baby direct aanlegt. Zo normaal, zo gewoon. Heel ontroerend om te zien.

Ik heb zelf ook borstvoeding gegeven, maar geen 18 maanden en niet zomaar overal waar ik was. Wij kijken toch heel anders aan tegen het geven van borstvoeding.

Gezonde start

Hier is het de normaalste zaak van de wereld. Het is de meest gezonde start die je je baby kan geven. Zelfs hier in Zambia, met een hiv-positieve moeder, is de keuze om haar kind borstvoeding te geven met medicatie ter voorkoming van het overdragen van het virus, vele malen beter dan het geven van flesvoeding.  

Ik ben nog meer overtuigd van het feit dat deze baby’s een eerlijke en gezonde start verdienen. Dat kan door Orange Babies te steunen." 

HELP JEROEN EN MARIE-CLAIRE

Samen met het echtpaar Van Koningsbrugge-Witlox wil Nouveau zichtbaarheid creëren voor een goed doel met stijl, substantie en spirit: Orange Babies.

Lezeressen kunnen doneren, en een week lang de belevenissen uit de eerste hand lezen. Voor donaties (klein of groot) ga naar www.jeroenvoororangebabies.nl

Beeld: Roger Neve