Yesim Candan (47): 'Ik laat me de mond niet snoeren'

'Geen intellectuele praat uit de grachtengordel, maar over wat échte mensen beweegt.'

Door Ella Vermeulen
Yesim Candan

Yesim Candan, alleenstaand moeder van twee pubers, ken je als uitgesproken tafeldame in talkshows, als activist in columns en essays, als journalist en als  iemand die opkomt voor vrouwenrechten en homo-acceptatie en als iemand die graag mensen verbindt.

Ze studeerde aan de Rotterdamse International School of Economics en universiteit Nyenrode en werkte zes jaar als program director Diversiteit en Inclusie bij De Baak Management Centrum VNO-NCW. De term bicultureel als alternatief voor het wat meer beladen allochtoon komt uit haar koker.

Als er één ding is wat Candan drijft in het leven, dan is het haar hartgrondige hekel aan onrecht. Dat gevoel is sterker dan angst of zorgen over wat anderen over haar denken. "Ik laat me de mond niet snoeren," zegt ze in Mezza, het weekendmagazine van het AD. "Mijn missie is de beeldvorming over biculturele Nederlanders te veranderen, en racisme en vooroordelen te bestrijden, door de andere kant te laten zien van verhalen en daarmee taboes doorbreken. Over de minnaressen van Turkse en Marokkaanse gastarbeiders. Alcoholisme binnen de Turks- en Marokkaans-Nederlandse gemeenschappen. Maagdenvliesherstel. Waarom we in Nederland geen vrouwelijke imams hebben, terwijl dat zo goed zou zijn.’

"Mijn doel is de beste volkscolumnist van Nederland te worden. Geen intellectuele praat uit de grachtengordel, maar over wat échte mensen beweegt. De ondernemer en de bouwvakker. Ik heb een grote schare fans, vooral biculturele mensen. Maar ik krijg ook veel haat. Vaak van witte, Nederlandse vrouwen, die mijn grote bek niet trekken."

Wordt ze wel eens bang van de reacties? "Als je daar niet tegen kunt, kun je geen columnist zijn. Toen ik Lale Gül had gesteund na haar boek Ik ga leven, waarin ze zich afzet tegen haar streng islamitische gezin, werd ik ook bedreigd. Burgemeester Femke Halsema van Amsterdam zei: “Ik weet dat je je alleen voelt, maar ik heb je nodig, dus blijf je werk doen.” Dat vond ik mooi. Want het ís eenzaam, wat ik over me heen krijg, ik houd het meeste voor me. Toch is de drang om op te komen voor diversiteit, vrouwen- en homorechten sterker dan mijn angst."

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in