‘Wat mot, dat mot’ verzuchtte ik gisteren hardop terwijl ik voor het eerst mijn mondkapje opzette. Ik heb ze al weken in huis, maar kan me er niet toe zetten ze ook daadwerkelijk te dragen. Eerlijk gezegd dacht ik dat het met het mondkapje dat ik op de foto draag wel mee zou vallen maar dat doet het dus niet.

Het gaat me niet om het fysieke: Ik draag geen bril dus geen last van beslagen glazen, ik heb geen astma, longaandoening of heftige hooikoorts dus ik kan prima ademen. Nee, het zit tussen mijn oren. Ik vind het er akelig uitzien. Verstopt, en bij de zwarte die ik veel in de media zie, zelfs agressief.

Maar ja, de laatste dagen hoor en lees ik alleen maar over de toename van het aantal besmettingen en de daarmee gepaard gaande oproep over het toch vooral wél dragen van zo’n vermaledijd mondkapje.

Helpt het? Weet ik niet. Vast wel een beetje, alhoewel ik me blijf verbazen over het grote aantal mensen dat weliswaar een mondkapje draagt, maar dan bijvoorbeeld niet over de neus. Dan helpt het misschien een héél klein beetje?

En dus stond ik er gisteren zo bij:

In alle eerlijkheid was dat niet omdat ik zo nodig sociaal moest doen. Wel omdat Lief en ik zin hadden in sushi en 9 van de 10 keer gaan wij daarvoor naar Aken, in Duitsland. En daar is het mondkapje op veel plekken wel verplicht. We moeten deze dagen dus iets over hebben voor onze favoriete sushi.

Op social media wordt overvloedig gebruik gemaakt van uitroeptekens om maar duidelijk te maken dat het onzin is om mondkapjes te dragen ‘want schijnveiligheid’.  En als ik dit artikel in het Parool lees, geloof ik ook niet zo dat het iets uitmaakt.

En toch kan ik er, voorlopig, wel mee leven. Met zo’n mondkapje. Ik krijg er niks van, hoef er geen uren mee te lopen, en doe het dan maar in het kader van ‘alle beetjes helpen’ en ‘kleine moeite, groot plezier’. 

Er zit trouwens ook een groot voordeel aan vast: je staat nooit meer beroerd op de foto. Hoe fijn is dat! Geen: ‘o, die grote neus!’, geen ‘mijn mond is scheef!’, geen ‘ik heb geen bovenlip meer!’.  Niet meer 67 foto’s hoeven maken maar gewoon twee of drie. Komt er zomaar nóg iets positiefs uit dit verder Kwalitatief-Uitermate-Teleurstellende-virus.

Bovendien bestaan er mensen als het Britse model Emma Louise Connolly die er met een dikke knipoog mee omgaan:

Zoals ik al zei: ik draag liever ook geen mondkapje, maar elke dag een wattenstaaf van 50cm in mijn neus geduwd krijgen voor een corona-test om zéker te weten dat ik het virus niet heb, is ook zo wat. Dan maar liever een mondkapje. Met katten erop. Dat dan weer wel 😉

Reacties (1)

Bezoeker
2/1 | 

Leuk en nuchter verhaal.Waarom zo moeilijk doen,alsof je in je burgerrechten wordt aangetast, en er zelfs de rechters mee lastig vallen,oh sorry dat heetvrijheid van mening, nee dan met vijftig man demonstratief en intimiderend zonder mondkapjes op een drukke winkelstraat in willen lopen, is dat opkomen voor je rechten of gewoon dom en egoistisch gedoe van idioten die met een carnavaleske haardos willen opvangen en niets anders doen dan provoceren en demonstreren,al dan niet met een uitkering.

More content below the advertising

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2020
2019
2018
2017

Instagram

More content below the advertising