Al twintig jaar vormen ze voor én achter de schermen een liefdeskoppel. Acteurs en producers Caroline De Bruijn en Erik de Vogel zijn minnaars, beste vrienden en collega’s. Kibbelen kunnen ze ook, maar beschaafd. ‘Je moet elkaar blijven behandelen met alle egards van de eerste week.’

Caroline – de liefde voor Erik

‘Mensen denken vaak dat ik Erik ontmoet heb toen hij begon bij Goede Tijden, Slechte Tijden, maar het echte “Toen ik je zag-moment” was al zo’n drie jaar eerder.

Ik stond in theatercafé De Smoeshaan in Amsterdam aan de bar om een biertje te bestellen. Ik kijk opzij, zie daar een mij totaal onbekende persoon staan en tot mijn verbijstering schiet er een krankzinnige gedachte door me heen: “Ah, daar heb je mijn man!”

Het was alsof ik Erik na lange tijd terugvond, een raar soort herkenning die diepe indruk op me maakte.

De chemie in ons spel was voor iedereen overduidelijk

Gewoonlijk ben ik een zeef als het gaat om namen en gezichten, maar toen Erik in 1995 met nog een stuk of tien andere acteurs auditie kwam doen voor de rol van Ludo, herinnerde ik me hem meteen. Ik mocht met alle kandidaten scènes spelen en commentaar geven.

Na mijn scène met Erik zie ik mezelf opschrijven: “Hier kan ik niet veel over zeggen, want ik ken hem te goed.” Bizar, want ik had hem nooit meer gezien. Maar de chemie in ons spel was voor iedereen overduidelijk.

We hebben maanden ons best gedaan om elkaar met rust te laten

Ik was in die tijd heel gelukkig met iemand anders en ik hoorde ook al snel dat Erik getrouwd was en kinderen had. Iets met hém beginnen was dus sowieso niet aan de orde.

Maar mijn gevoel voor Erik werd zo overweldigend dat ik hem uiteindelijk toch schoorvoetend heb verteld wat er aan de hand was. Dat bleek wederzijds. We hebben nog maanden enorm ons best gedaan om elkaar met rust te laten, tot dat niet meer houdbaar was.’      

Erik – de liefde voor Caroline

‘Ik herinner me dat ik De Smoeshaan binnenliep en een vrouw zag staan aan de bar, naast iemand die ik kende. Zij draaide haar hoofd om en ik keek haar in de ogen zoals ik nog nooit iemand in de ogen had gekeken. En zo had ook nog nooit iemand naar mij gekeken.

Een diep gevoel van herkenning was het, totaal ongerijmd, niet aan de orde ook. We hebben maar kort gepraat, geen idee waarover, en daarna ben ik eigenlijk weggevlucht voor de impact die Caroline’s blik op me had.

Natuurlijk wist ik drie jaar later nog wie ze was. Tijdens de auditie voelde ze al wonderlijk vertrouwd en dat bleef zo toen ik de rol van Ludo had gekregen. Het duurde niet lang of die rare magie van de eerste ontmoeting kwam terug.

Ik had het gevoel dat ik van glas was

Ik heb me ertegen verzet, maar het was zo onontkoombaar dat ik Caroline móest zeggen wat ik voelde, en bij haar bleek dat precies zo te zijn. Een heel emotioneel moment, gelukkig en pijnlijk tegelijk, omdat we allebei vonden dat het niet mocht en niet kon.

Dat ik dat hele eerste seizoen moest spelen dat ik verliefd op haar was, hielp niet echt. Ik had het gevoel dat ik van glas was, dat iedereen kon zien wat ik werkelijk voor haar voelde.

Uiteindelijk besefte ik dat ik niet verder wilde leven zonder Caroline. Als redenen kan ik aanvoeren dat ze beeldschoon is, bijzonder intelligent en doortastend en ook nog eens verschrikkelijk stoer. Maar het was meer een totaalgevoel, een verliefdheid die nooit over is gegaan.

Zij wás het gewoon.

Ik prijs me gelukkig met het begrip van mijn ex-vrouw. Dankzij de wijsheid van haar, Caroline en de kinderen is er een enorm liefdevol uitgebreid gezin ontstaan, waarvan ook onze dochter Solane nu alweer zeventien jaar deel uitmaakt.’   

Was jij bang in het begin, Caroline? 

Caroline: ‘Bang niet. Daarvoor was de liefde tussen Erik en mij te groot en te vanzelfsprekend. Maar het was een waanzinnige opluchting – voor Erik én mij – dat zijn ex-vrouw en ik al heel snel een goed contact hadden. We zijn dikke vriendinnen geworden.

Ze is alweer jaren gelukkig met haar nieuwe partner en mijn ex-vriend heeft inmiddels ook een fijn gezin. En Erik en ik hebben nooit een seconde spijt gehad. We zijn minnaars en beste vrienden.

Wat ik leuk vind aan hem? Nou, bijvoorbeeld dat hij echt een man is, terwijl de meeste mannen in mijn ogen jongetjes zijn. Hij staat voor waar hij in gelooft, is niet bang en kan lang rustig blijven, maar als hij te veel tegen de haren in wordt gestreken, kan hij soms aardig knallen.

Dan laat hij niet los voor de zaken zijn kant op buigen. En ik? Ik vind mezelf helemáál niet explosief, al denkt Erik daar misschien anders over. Nou ja, vooruit: af en toe ben ik een door emoties overmand ongeleid projectiel, haha.’

Het kan dus flink knetteren tussen jullie? 

Caroline: ‘In onze begintijd konden we inderdaad heftige woordenwisselingen hebben. Maar we beginnen elkaar nu beter te leren kennen – moet je nagaan, na twintig jaar! – dus het loopt nooit meer zo hoog op. Al betekent dat niet dat het nooit meer voorkomt.’

Erik: ‘Hoe fel we verbaal ook kunnen zijn, we nemen altijd de fatsoensnormen in acht.’

Caroline: ‘Schelden en schreeuwen doen we inderdaad nooit, laat staan dat we met dingen gaan gooien.’

Erik: ‘Om je relatie goed te houden, moet je elkaar blijven behandelen met alle egards van de eerste week. Daar geloof ik heilig in. We maken nogal eens mensen mee die hun partner en plein public afserveren. “Dat doet ie thuis altijd, hoor,” zeggen ze dan met zo’n zucht van: wat moet je ermee?

Behalve ongepast vind ik dat ook heel naar. Je kunt het ergens niet over eens zijn, maar de basis is toch dat je heel veel van elkaar houdt.’

Caroline: ‘We weten inmiddels ook dat je in je felheid dingen vaak erger maakt, waardoor je de ander onnodig triggert. En dat willen we allebei niet.’

Erik: ‘Wat heel goed werkt, is zo’n twistpunt even met rust laten. Als je een time-out neemt, heb je de volgende dag vaak al geen zin meer om erover te praten.’

Caroline: ‘Of je herinnert je nauwelijks nog waarover het ging.’

Erik: ‘Weet je nog die knallende ruzie, toen we in Vietnam waren voor ons programma Romancing the Globe? Aan het eind van een reis zijn we allebei vaak moe en lichtgeraakt, en ik foeterde op jou omdat we geen tijd meer hadden om de gebruikelijke home-video te maken. “Allemaal doordat jij zo lang in die badkamer bezig bent!”

Waarop jij geïrriteerd zei: “In de tijd dat jij loopt te zeuren, hadden we óók kunnen filmen.” “Nou, laten we dat dan gaan doen!” riep ik nijdig terug. Dat is een ontzettend leuke film geworden.’

Caroline: ‘Waarin we elkaar achterna zitten op de hotelkamer. We hebben vreselijk gelachen.’

Minnaars, beste vrienden én al ruim twintig jaar collega’s. Benauwt het weleens om alles te delen? 

Erik: ‘Nee, echt niet. Anders hadden we er nooit voor gekozen om ook nog samen reisprogramma’s te maken. Dat doen we ook alweer sinds 1999. Met elkaar allerlei avonturen beleven, is wat ons betreft de ideale manier om sleur te voorkomen.

Al hoef ik daar eigenlijk niets speciaals voor te doen. Met Caroline heb je never a dull moment.’

Caroline: ‘We hebben ook samen een huis laten bouwen. Zo’n onderneming is tot mislukken gedoemd als je niet op één lijn zit, maar bij ons ging het van een leien dakje.’

Erik: ‘Wat niet wil zeggen dat we het altijd eens zijn of op alles hetzelfde reageren. Jij bent bijvoorbeeld gelijkmatiger dan ik. Je houdt ook het overzicht, terwijl ik impulsiever ben en denk: ik sla hier gewoon linksaf en dan zie ik wel.’

Caroline: ‘Door mijn rechtenstudie ben ik waarschijnlijk gewend geraakt iets rationeler en strategischer te denken. Wat best geestig is, want in de ogen van de buitenwereld ben ík de impulsieve. Overigens vind ik jouw impulsiviteit juist best leuk. Met jou is het ook nooit saai.’

Erik: ‘Toch is wat ik doe niet altijd handig. Neem Romancing the Globe. Dat produceren we zelf, wat betekent dat we allerlei contacten moeten leggen. Als ik iemand drie keer bel en niet word teruggebeld, heb ik er genoeg van. Ook al is zo’n contact veel waard. Op die manier schiet ik mezelf dus eerder in de voet. Maar ja, ik heb nu eenmaal een bloedhekel aan eindeloos slijmen.’

Caroline: ‘Mij kost het minder moeite om over mijn eigen trots heen te stappen. Misschien doordat ik me vaak kan verplaatsen in die ander, die zich verschanst uit onzekerheid of wat dan ook.

Je leeft ook gemakkelijker als je mensen te vriend houdt, al wordt dat soms bestempeld als schijnheiligheid.’ Erik: ‘Terwijl het uiterst verstandig is!’

Caroline: ‘Nou, ik kan ook weleens té lang doordenken over hoe iets misschien toch nog zou kunnen werken, terwijl die ander totaal niet meebeweegt. Dan is het alleen maar een opluchting als jij zegt: “Weg ermee!”’

Jullie delen ook de bekendheid. Hoe voelt dat? 

Erik: ‘Ik zie het als een groot voordeel. Gelukkig is de aandacht die we krijgen ook voor het overgrote deel positief. Soms zeggen we: nu even niet. In spelprogramma’s kom je ons bijvoorbeeld niet tegen.’

Caroline: ‘Er zijn natuurlijk ook mensen die badinerend doen over Goede Tijden. Dat vind ik weleens ergerlijk. De tijdsdruk is hoog bij het maken van een serie als deze, maar de kwaliteit is intussen zoveel beter dan in de beginjaren.’

Erik: ‘Het valt op dat de mensen met de meeste kritiek nooit kijken. Dan heb  je dus géén idee. Ach ja, vroeger was het not done om als acteur reclame te maken, en moet je nu eens zien’

Caroline: ‘Hoeveel acteurs hebben de luxe om elke dag met hun vak bezig te zijn? Dat neemt niemand ons af!’

Zijn er dingen in de ander waar jullie nog steeds om moeten lachen? 

Erik: ‘Genoeg! Caroline kan ontzettend grappig uit de hoek komen. Laatst nog in ons hotel op Sri Lanka, waar een butler ons zoals elke ochtend ontbijt op bed kwam brengen en ook deze keer weer vroeg: “You want milk in your coffee, ma’am?” Waarop Caroline uitriep: “No, of course not! Don’t you know by now?!” Ze maakte het meteen goed, hoor, maar ze kan het niet laten om even een grote kras te maken op het decorum.’

Caroline, verontschuldigend: ‘Die chique witte handschoentjes, daar kwam het door.’ Erik, plagerig: ‘Ik weet wel hoe ik jou morgen wakker ga maken!’

Caroline: ‘Op de set van Goede Tijden doe jij minstens zo gek. Als de cameraman vraagt of je niet dwars door zijn shot wil lopen, plak jij jezelf bloedserieus tegen de muur, klauterend over stoelen en tafels. De Ministery of Silly Walks-sketch van Monty Python is er niks bij. Dan kun je me wegdragen.’

Wat is de belangrijkste les die jullie van elkaar geleerd hebben?

Erik, aarzelend: ‘Dan kies ik toch voor het strategische.’
Caroline, gedecideerd: ‘Jij hebt me geleerd wat liefde is.’

Kunnen jullie elkaar vergelijken met een geur, een plant en een dier?

Caroline over Erik
Plant: ‘Een stevige sinaasappelboom, want ik hou erg van de geur en de smaak van sinaasappels.’
Dier: ‘Ik zie ons als een zwanenkoppel. Bij Erik past sowieso een vogel en zwanen blijven hun hele leven bij elkaar.’
Geur: ‘Erik kan ontzettend goed koken, vooral schaal- en schelpdieren, dus ik kies de geur van kreeft. Met iets van sinaasappel erbij.’

Erik over Caroline
Plant: ‘Een koraalboom, zoals we die zagen in de theevelden op Sri Lanka. Je kunt er niet omheen en hij draagt het hele jaar rode bloemen. Caroline staat ook altijd in bloei.’
Dier: ‘Een Aziatische goudkat, omdat Caroline fantastisch gedijt in de tropen. Ik zweet me gek, maar haar huid krijgt alleen extra glans.’
Geur: ‘Rose Oud van Yves Rocher. De zachtheid van rozenblaadjes, de onverzettelijkheid van tropisch hout en lekker spicy. Is Caroline ook.’

Tekst: Monique van de Sande / Fotografie: Mr. Mark Groenenveld

Vierentwintig vrouwen ontmoette Maria Goos de afgelopen anderhalf jaar voor Nouveau. Vrouwen die haar ontroerden en inspireerden. Deze maand nemen we afscheid van de scenarioschrijfster. We blikken terug en vooruit op haar leven dat zo ingrijpend is veranderd. 'Ik werd teruggeworpen op mezelf, maar ik leef weer volop.’

Maria Goos heeft zichzelf de afgelopen jaren opnieuw uitgevonden. Haar leven stond na haar scheiding, vijf jaar geleden, volledig op zijn kop. Maar het schrijven behoedde haar voor die diepe put waarin ze per se niet terecht wilde komen. Ze maakte van een aantal nadelen daadwerkelijk een voordeel.

Ze schreef toneelstukken, ging op reis, koesterde haar vrienden en haar volwassen dochters, verwelkomde een kleinkind en liet zich inspireren door de 24 vrouwen die ze voor 22 Nouveau-interviews ontmoette.

Het was een mooi avontuur

In haar sfeervolle huis in het drukke hart van Amsterdam blikt ze terug op anderhalf jaar, soms enerverende, ontmoetingen met bekende Nederlandse vrouwen. ‘Ik heb het zeer leuk en inspirerend gevonden; fantastische vrouwen ontmoet. Het was een mooi avontuur.’

Welk gevoel heb je aan die 22 interviews overgehouden?

‘Ze waren allemaal heel verschillend, maar een paar hebben diepe indruk op me gemaakt.

Is er een gemene deler te vinden in de vrouwen die je hebben geïnspireerd?

‘Ja, het vermogen je eigen geluk niet afhankelijk te maken van anderen…

Wat me intrigeert, zijn vrouwen die gretig leven. Ik heb een aversie tegen mensen die zichzelf van alles ontzeggen, die altijd maar bang zijn. Ik voel me het meest thuis bij mensen die zich loswrikken en risico’s durven nemen.

Het is inmiddels vijf jaar geleden dat je bent gescheiden van Peter Blok, heb jij je voor je geluk in de 33 jaar dat jullie samen waren, ooit afhankelijk gemaakt van je man?

‘Ik heb nu in elk geval een veel groter gevoel van eigenwaarde dan toen ik getrouwd was. Het ging altijd wel erg om wat we samen uitdroegen. Dat we zo gelukkig waren, dat we zulke mooie producties maakten… Een boegbeeld van lang en gelukkig. Maar wie ik in essentie was, ben ik kwijtgeraakt.

Nu komt dat weer terug. Als je ineens wordt teruggeworpen op jezelf, ontdek je interessante dingen. Bijvoorbeeld dat een beetje van jezelf houden nog helemaal zo makkelijk niet is. Het gekke is dat ik dat nu beter kan dan toen ik nog getrouwd was.’

De liefde als keurslijf. Is daar niet aan te ontkomen?

‘Nou, die jaren met Peter waren ook een enorme verwennerij. Het idee dat je altijd wist dat er iemand intens van je hield. Maar je meandert in een langdurige relatie wel naar elkaar toe.

Je gaat bepaalde dingen doen en laten omdat de ander het wel of niet leuk vindt, omdat het niet handig is voor de gezamenlijke planning. Het is een soort jas die je aantrekt. Een warme jas, begrijp me niet verkeerd, maar niet jóuw jas. Die jas is bij mij nu uit en dat is toch wel fijn.’

Dat betekent niet dat je herinneringen een andere lading krijgen?

‘Nee, die koester ik. Ik heb van de jaren met Peter en de kinderen genoten, ik zie het als een geschenk.

Je houdt van een beetje onaangepast, dat kwam nog ter sprake in je interview met Wende Snijders. Bij welke vrouwen vond je dat?

‘Bij Loes Luca, zij is onaangepast en eigenzinnig. Best lastig om haar te interviewen, want ze is een van mijn beste vriendinnen. Dat gold ook voor Hedy d’Ancona. We zien elkaar nog geregeld en het is altijd leuk met haar.

Welk interview vond je achteraf gezien het moeilijkst?

‘Dat met Sonja Barend, omdat ik haar al zo lang bewonder. Ik zag haar vanaf mijn zestiende op televisie, een wereld die ik niet kende. Zo’n mooie, leuke, goed geklede vrouw die het voor het zeggen had. Een rolmodel. Ik kon dat moeilijk van me af zetten.

Ik dacht: ik zit hier met Sonja Barend en ze zet koffie voor me. Als mijn moeder me nu zou kunnen zien….’

Zij was net zo onder de indruk van jou.

‘Haha, ja, dat heeft ze me later verteld, maar dat wist ik tijdens het interview niet.’

En dan Femke Halsema die niets over haar aanstaande burgemeesterschap mocht zeggen...

Femke heeft best stevige dingen gezegd in dat licht. Zoals: “Er wordt mij al snel een multiculturele meegaandheid toebedeeld, waardoor ik alles maar zou vergoelijken, maar dat is helemaal niet waar. Ik geloof in een sterke rechtsstaat, waarin je heel goed van elkaar kunt verschillen, maar je zult mij nooit horen zeggen dat de sharia een goed idee is of dat hoofddoekjes leuk zijn, want dat vind ik niet.’'

In wat voor fase ben je als vrouw?

‘Ik leef weer volop. Zonder mijn grote liefde, maar niet zonder liefde. Mijn leven is vól liefde. Liefde heeft een andere vorm gekregen. Ik heb vriendschappen met mensen die ik al veertig jaar ken, met wie ik me intens verbonden voel. Het is alleen maar hechter geworden.

Ik heb ook een heel sterke band met mijn dochters. De scheiding heeft me niet alleen maar dingen afgenomen, het heeft me ook veel gegeven. Het heeft me mijn zwaktes getoond, maar ook mijn kracht. De wereld ligt weer voor me open.’

Benieuwd naar heel het interview met Maria Goos en alle anekdotes over de bekende en inspirerende vrouwen die ze interviewde? Nu in Nouveau.

Beeld: Sacha de Boer, Stef Nagel, Anne Timmer

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Rijk, beeldschoon, beroemd en begeerd. Vrouwen hadden genoeg redenen om te willen ruilen met de Italiaanse filmster Sophia Loren. Ze had zelfs  nóg een troef: een Grote Liefde. Vanaf haar vijftiende draaide haar leven om één man: filmproducent Carlo Ponti. Bijna altijd samen, bijna altijd trouw...

Rozengeur en maneschijn?

Welnee, het leven van Sophia Loren – op 20 september 1934 geboren in Rome als Sofia Villani Scicolone – is lang niet altijd een sprookje.

Neem alleen al haar jeugd als kind van een ongehuwde moeder, wat in het conservatief katholieke Italië van die tijd een grote schande is. Ze wordt gepest en heeft het ook verder niet breed.

Moeder Romilda, op haar zeventiende winnares van een Greta Garbo-lookalikewedstrijd, werd pianolerares, omdat ze van haar ouders niet mocht acteren.

Ze projecteert al haar vroegere dromen op Sophia – dan nog Sofia – die ze op haar veertiende meetroont naar een schoonheidswedstrijd. Voor de noodzakelijke galajurk is een roze gordijn opgeofferd.

Sophia, die dan al aantrekkelijke rondingen heeft, wint niet de hoofdprijs, maar wel 40 euro in lires, een ticket naar Rome en een aantal rollen behangpapier; ideaal om de scheuren in de muren te bedekken die door een bombardement zijn veroorzaakt.

Op naar Rome!

Belangrijker is het ticket: voor Sophia dé kans op een beter leven. Met haar moeder en zusje verhuist ze naar Rome, waar ze aanvankelijk de kost voor alle drie verdient als model in goedkope fotostripboekjes.

Als ze in 1950 een andere schoonheidswedstrijd bijwoont, wordt ze gespot door een van de juryleden: Carlo Ponti, dan al een filmproducent van naam en de ontdekker van Gina Lollobrigida.

Maar de screentest waarvoor hij haar uitnodigt, is geen doorslaand succes: haar heupen worden te breed bevonden, haar gezicht te kort, haar mond te groot, haar neus te lang.

Om er nog wat van te maken, moet ze afvallen en haar neus laten verkleinen. Sophia weigert: ze wil geen standaardbeauty worden. Bovendien krijgt ze zo al genoeg aandacht van mannen.

Carlo wordt haar grootste supporter

Carlo Ponti, 22 jaar ouder, getrouwd en vader van twee kinderen, ontpopt zich als haar grootste supporter. Sophia vindt in de kleine, kalende, zachtaardige intellectueel de vaderfiguur die ze zo heeft gemist.

Intussen stapelen de filmrollen zich op, eerst piepklein en geleidelijk aan groter, tot ze op haar achttiende de hoofdrol in de operaverfilming Aida (1953) overneemt van Gina Lollobrigida, die niet nagesynchroniseerd wil worden door operaster Renata Tebaldi. ‘Ik kon het me niet veroorloven om zo trots te zijn,’ zei Sophia daar later over.

In 1954 volgt haar doorbraak in L’oro di Napoli (Het goud van Napels) van de beroemde cineast Vittorio De Sica, die haar leert zichzelf te zijn voor de camera en haar natuurlijke sensualiteit te laten zien.

Italiaanse wet verbiedt Carlo's scheiding

Datzelfde jaar brengt nog een ingrijpende verandering: Carlo en Sophia zijn de vader-kindfase definitief voorbij en worden minnaars. Maar niet man en vrouw, want de starre Italiaanse wet verbiedt de scheiding ‘van wat God verbonden heeft’.

Een bittere pil voor Sophia, die als onwettig kind snakt naar een legale verbintenis. Al lijdt haar carrière er niet onder. In 1956 bemachtigt ze dankzij Carlo een hoofdrol in Stanley Kramers The Pride and the Passion, gedraaid in Spanje, met als tegenspelers Frank Sinatra en Cary Grant.

Grant had Ava Gardner in de rol gewild en plaagt haar bij de eerste ontmoeting door haar zogenaamd te verwarren met Gina Lollobrigida: ‘Miss Lolloloren, is het niet?’ Maar al snel stort hij bij Sophia zijn hart uit, onder andere over zijn drie mislukte huwelijken, en zijn de twee na elke draaidag tête-à-tête te vinden in Spaanse restaurantjes.

Cary Grant en Loren worden verliefd

Wat niet kan uitblijven, gebeurt: de aantrekkelijkste vrouw van Italië en de aantrekkelijkste man van Amerika, weliswaar 31 jaar ouder dan zij, worden verliefd.

Hun verhouding blijft naar verluidt platonisch, al wordt het even spannend als Sophia – samen met Carlo – naar Amerika vertrekt, met een contract bij Paramount op zak.

Aanvankelijk moet ze het stellen met clichématige rollen waarin haar talent nauwelijks tot zijn recht komt, al bevat haar Hollywooddebuut Boy on a Dolphin nog wel een visueel gedenkwaardige scène waarin ze, slechts gehuld in een drijfnatte tuniekjurk, aan boord van een vissersboot klimt.

Maar dan volgt een heel aardige komedie – Houseboat (1958) – tegenover Grant. Hij ziet zijn kans schoon, bedelft haar dagelijks onder de bloemen en doet een huwelijksaanzoek.

Sophia beseft dat ze moet kiezen tussen haar vertrouwde wereld en een nieuwe wereld die haar artistiek en persoonlijk niet echt gelukkig maakt. Ze blijft bij Carlo, ‘omdat ik wist dat dat de juiste beslissing was’.     

Twee stand-ins trouwen als Sophia en Carlo

Achter de schermen is Carlo intussen hard bezig om Sophia tot zijn wettige echtgenote te maken via een gedurfde U-bochtconstructie.

Het verhaal gaat dat Sophia bij het ontbijt in hun Hollywoodbungalow de krant openslaat en in de roddelrubriek van Louella Parsons leest dat Carlo’s missie is geslaagd: een rechtbank in Ciudad Juarez, net over de Mexicaanse grens, heeft Carlo’s eerste huwelijk ontbonden.

Daarna is er een nieuw huwelijk voltrokken, met twee advocaten als stand-ins voor Carlo en Sophia. Ironisch genoeg moet ze dan alleen nog de trouwscène van Houseboat draaien, met Grant als bruidegom. Hij is sportief en feliciteert haar volgens bronnen met een klinkende kus op beide wangen.

Huwelijk wordt onwetting verklaard; Carlo gaat in ballingschap

Een dag later gaat het mis: het Vaticaan verklaart het huwelijk onwettig en noemt Carlo een bigamist. Blijven ze bij elkaar, dan dreigt excommunicatie. Nog erger wordt het als iemand in Milaan vanwege de vermeende bigamie een rechtszaak begint.

Sophia stort in: ‘Ik had dolgelukkig moeten zijn, op huwelijksreis moeten gaan, maar in plaats daarvan zat ik uren te huilen.’ Aan haar keus voor Carlo twijfelt ze geen moment, en dus volgt een vijf jaar durende ballingschap, in gehuurde villa’s en châlets in Zuid-Frankrijk en Zwitserland.

Pas als Carlo’s advocaten in 1962 vaststellen dat het Mexicaanse huwelijk niet rechtsgeldig is omdat er geen getuigen waren, kunnen ze terug naar Italië, waar ze krampachtig moeten doen alsof ze apart leven.

Die poppenkast duurt tot ze in 1965 succes hebben met een nieuwe U-bochtconstructie, nu via Frankrijk. Als ze met toestemming van president Pompidou Frans staatsburger zijn geworden, kan Carlo officieel scheiden. Op 9 april 1966 trouwt hij eindelijk met zijn Sophia in de Franse stad Sèvres.

Sophia verlang naar een gezin

Sophia heeft intussen heel wat prijzen verzameld, inclusief een Oscar voor haar bijna dierlijke moederrol in La ciociara (Twee vrouwen) van De Sica. Maar al het succes valt in het niet bij haar verlangen naar een eigen gezin, en helaas is ook dat haar jarenlang niet gegund.

In 1963 krijgt ze haar eerste miskraam en in 1967 volgt een tweede. De gynaecoloog die haar bijstaat in het ziekenhuis zegt: ‘Mevrouw, u bent een prachtige vrouw met uitmuntende heupen, maar u zult nooit kinderen krijgen.’

Sophia houdt zich eerst groot en zegt luchtig tegen Carlo: ‘Nu kan ik tenminste mijn film afmaken’, maar al snel schieten ze allebei in een depressie. Tot Sophia terechtkomt bij een vruchtbaarheidsspecialist in Genève die nieuwe hoop biedt.

Als ze begin 1968 opnieuw zwanger wordt, geeft hij haar oestrogeeninjecties die ervoor zorgen dat het bevruchte eitje zich kan nestelen in de baarmoeder.

Maanden strikte bedrust

Na maanden van strikte bedrust wordt op 29 december 1968 Carlo jr. geboren, nu een gerenommeerd dirigent, en vier jaar later – op 6 januari 1973 – volgt Edoardo, net als zijn vader filmproducent.

‘Na de geboorte van Carlo dacht ik dat mijn leven niet beter kon, maar de komst van Edoardo verdubbelde mijn geluk,’ zei ze later. ‘Dat is een van de onpeilbare mysteries van het moederschap.’

Altijd trouw?

Samen beleven Carlo en Sophia nog een heleboel ups en downs. Tot die laatste categorie hoort een hardnekkige aanklacht wegens vermeende belastingontduiking, waarvoor Sophia zelfs korte tijd de cel ingaat.

Maar dat heeft niets met hun liefde te maken. Of ze elkaar altijd trouw zijn gebleven? Ach, wie zal het zeggen. Sophia wordt in de roddelpers onder andere gelinkt aan acteur Peter Sellers, die voor haar zijn vrouw verliet, maar volgens haar leefde hij in een illusie.

Ook over Carlo gaan wilde verhalen. Zelf zegt hij daarover: ‘Ik wil niet beweren dat ik zo zuiver ben als sneeuw, maar als ik alle affaires had gehad die me werden aangewreven, had ik nooit één film kunnen produceren.’

Na Carlo’s overlijden vat Sophia haar liefde voor hem als volgt samen: ‘Terwijl de wereld in een opwindende, duizelingwekkende vaart om zijn as leek te tollen, hield Carlo me met mijn beide benen op de grond.’

Beeld: ANP

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in