Wat klinkt dat heerlijk nostalgisch: discotheek de Locomotion, waar Thérèse Boer haar Jonnie ontmoette onder het genot van een bessenjenever. Ook toen al was ze een wonder van daadkracht. ‘Ik ging voor hem staan en zei: ik wil met je zoenen.’ Nu zijn ze al dertig jaar dag en nacht samen. 

Jonnie – De liefde voor Thérèse

‘In 1986 ging ik werken bij restaurant De Librije, toen nog op de oude locatie, en een jaar later zag ik Thérèse voor het eerst in een kroeg in Steenwijk. Ze woonde sinds kort met haar ouders in Giethoorn en daar woonde ik ook.

Ik had al gehoord dat er een nieuwe ‘chick in town’ was. Zo ging dat in Giethoorn. Thérèse was pas zestien en ik al tweeëntwintig, maar ik dacht meteen: hoe kan ik dit aanleggen?

Maanden later zag ik haar weer, in discotheek Locomotion, ook in Steenwijk. Ze vroeg me toen of ik haar naar huis wilde brengen. Haar vriendje, dat in Steenwijk woonde, was daar duidelijk niet blij mee. Maar goed, haar fiets achter in mijn auto en daar gingen we.

'Met haar ga ik later trouwen'

Die keer hebben we voor het eerst gezoend. Daarna gebeurde er weer een tijdje niets, hoewel… Ik weet nog dat ik met mijn speedboot was gaan varen, met mijn vrienden René en Natasja Froger, en Thérèse zag lopen over de brug vlak bij haar huis. “Met haar ga ik later trouwen,” zei ik.

Ze trok me enorm aan: mooi opgemaakt, behoorlijk gedurfd in haar kleding. En ze ging recht op haar doel af, al ontdekte ik dat pas de keer daarna, weer in de Locomotion.

'Ze drukte die dames nog net niet aan de kant'

Ik was die avond aan het flirten met twee blonde dames uit Lelystad, maar Thérèse liet zich niet afschrikken. Ze liep naar me toe, drukte die dames nog net niet aan de kant, en toen was het bekeken.

Thérèse ging naar de hotelschool in Zwolle en werkte op zaterdag in de horeca, net als ik, dus in het begin zagen we elkaar alleen de zaterdagnachten in het uitgaansleven. Na een halfjaar zei ze dat ze daar genoeg van had en graag een keer samen uit eten wilde.

Die avond is de basis gelegd voor wat we nu nog steeds hebben.’ 

Thérèse – de liefde voor Jonnie

‘Toen ik Jonnie voor het eerst zag in dat café in Steenwijk, vond ik hem meteen superleuk. Ik had in die tijd een vriendje dat ook wel leuk was, maar toch minder. Alleen was Jonnie een stuk ouder dan ik, dus ik dacht: dit is vast niet voor mij weggelegd.

En Jonnie had vast ook verkering, want dat had hij altijd. Dat ik hem de keer daarop vroeg om me naar huis te brengen, was zonder bijbedoelingen. Ik had met mijn ouders afgesproken dat ik nooit in mijn eentje naar huis zou fietsen.

Het stuk tussen Steenwijk en Giethoorn was best donker en stil. Maar we hebben dus wel even staan zoenen. Al heb ik dat nooit aan dat vriendje verteld.   

'Ik had mezelf wel eerst moed ingedronken hoor'

Een maand of vijf later zag ik Jonnie weer in discotheek Locomotion. Mijn verkering was intussen uit en de zijne ook. Ik zag dat hij sjans had met twee hoogblonde dames. Hij is toch wel heel erg leuk, dacht ik.

Dus ik ging voor hem staan en vroeg: “Ken je me nog?” “Natuurlijk!” antwoordde Jonnie. Waarop ik zei: “Ik wil met je zoenen.” Nou, hij ook met mij, dus die andere dames dropen af. Ik had mezelf wel eerst moed in gedronken, hoor. Vast met wodka-jus of bessenjenever, brrrr.

Het halfjaar daarna ontmoetten we elkaar geregeld in de Locomotion. Jonnie pikte me ook steeds vaker op bij de bushalte in Zwolle, als ik uit school kwam en hij uit zijn werk. Of ik fietste zondagavond na mijn horecabaantje nog even langs Jonnie’s huis.

Ja, wat sprak me zo aan in hem? Dat hij er heel verzorgd uitzag en altijd precies deed waar hij zelf zin in had. Terwijl hij ook zorgzaam was en zinvolle dingen zei als ik piekerde of last had van heimwee naar Rijssen, waar ik vandaan kwam.

Na dat etentje werden we echt close, al had ik toen nog geen idee dat dat onze toekomst zou zijn: vierentwintig uur per dag samen.’

Hoe kwamen jullie erachter dat jullie zo’n goed team zijn?

Jonnie: ‘In 1988 vroeg mijn oude baas Thérèse om te komen helpen in De Librije. Ik zie haar nog binnenkomen, in een doorzichtige broek die ze samen met Natasja in Amsterdam had gekocht.’
Thérèse: ‘Met een keurig geel jasje erop.’

Jonnie: ‘Het geheel was zeker niet over the top, maar je was wel een verschijning. Die oude baas werd gék. Mooi dat hij hartstikke blij met je was, want je was heel goed met de gasten.

Thérèse: 'Achteraf denk ik: Zo jong, zo veel verantwoordelijkheden...'

Op een gegeven moment hebben we tegen hem gezegd: “Ga eens een keer op vakantie, dan draaien wij gewoon door.” Dat ging fantastisch. Ik wist al dat ik meer wilde dan ergens in de keuken staan, maar vanaf dat moment had ik een concreet doel: samen met jou de zaak overnemen.

Uiteindelijk vond de verkoop plaats in 1993, meteen ook het jaar waarin we onze eerste ster kregen.’

Thérèse: ‘Ik heb de dingen nooit zo bewust gepland. Toen jij over een eigen zaak begon, had ik iets van: “O ja, dat lijkt mij ook wel leuk.” Achteraf denk ik: zo jong en dan al zoveel verantwoordelijkheid…

Jonnie: 'Als jij dit vak niet had zien zitten, had ik het nooit zo ver geschopt'

Maar het ging goed en het voelde ook goed. Al hadden we in het begin geen geld voor personeel, dus ik deed de bediening in mijn eentje en jij stond alleen in de keuken, zes dagen per week.

En als ik op zondagmiddag de boekhouding deed, was jij alweer bezig met voorbereidingen in de keuken. Dan leer je wel werken.’

Jonnie: ‘Het culinaire niveau in Nederland was rampzalig in die tijd. De weinige goede zaken die er waren, kookten Frans, dus er was duidelijk iets om voor te vechten.

Maar als jij dit vak niet had zien zitten, had ik het ook nooit zo ver geschopt. De helft van wat we hebben bereikt, is mijn verdienste, en de andere helft is dankzij jou.’

Thérèse: ‘Echt wel.’  

Verder lezen? Jonnie en Thérèse over het combineren van een drukke zaak met een gezin, wat ze aan het lachen maakt in elkaar, dat ze bijna 24 uur per dag samen zijn en het nóg leuk hebben samen. Daarover lees je deze maand in Nouveau. Nu in de winkel:

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

Fotografie: Iris Planting

Hij is een vroege vogel, zij een nachtuil. Verschillende dagritmes en héél uiteenlopende visies op opruimen weerhielden topsporter Richard Krajicek (46) en gastredacteur Daphne Deckers (50) niet van een harmonieuze relatie. Integendeel. ‘Van Daphne word ik rustig.’

In de Nouveau van deze maand geven ze een openhartig interview in de rubriek 'Relatiegeheimen'. Hier alvast een voorproefje met een paar práchtige foto's.

Wat hebben jullie van elkaar geleerd?

Richard: ‘Daphne kan heel goed haar schouders ophalen als iemand – ik bijvoorbeeld - iets raars of onredelijks zegt. Ze weet hoe je een relatie leuk moet houden. Wat ik zeker geleerd heb, is aan tafel eten.

Vroeger thuis gebeurde dat nooit. Mijn ouders konden elkaar niet uitstaan, dus dat hielp al niet, en bovendien was ik vaak pas laat klaar met tennissen. Nu weet ik hoe belangrijk het is; aan tafel kun je even inchecken bij elkaar.’  

En wat heb jij geleerd, Daphne?’

Daphne: ‘Ik ben zakelijker geworden. Vroeger dacht ik dat je vanzelf opslag kreeg als je goed was. Niet dus. Erom vragen vond ik eng, want ik wilde vriendjes blijven met iedereen, terwijl Richard me heeft laten inzien dat sommige relaties zakelijk zijn en onderhandelen daarbij hoort.

En Richard heeft me geleerd dat sporten goed voor je is. Moe, een jetlag, beetje ziek? Ga sporten, zweet het uit! Zo zit ik helaas niet in elkaar, maar ik spreek wel twee keer per week af met mijn personal trainer, en dat vind ik vooral achteraf lekker.’

Kunnen jullie elkaar vergelijken met een dier, een boom en ’n geur?

Richard over Daphne:

Dier: ‘Een marmotje. Klein en zacht – en ze slaapt graag.’
Boom: ‘Een magnolia. Niet alleen een mooie boom, maar ook eentje met veel vertakkingen, die voor mij Daphne’s creativiteit en veelzijdigheid symboliseren.’ 
Geur: ‘Lavendel. Dat is een van haar lievelingsgeuren. Van lavendel word je rustig en ik word rustig van Daphne.’ 

Daphne over Richard:

Dier: ‘Een leeuw. Richard is bij ons thuis echt de leider.’
Boom: ‘Een eik. Een sterke boom, niet kapot te krijgen. Standvastig en goed geworteld.’
Geur: ‘Vers gemaaid gras. Het is fris, je wordt er vrolijk van én het doet me aan Wimbledon denken.’

In Nouveau lees je heel het dubbelinterview (8 pagina's!) over het lege-nest-syndroom, hoe ze elkaar ontmoet hebben, waarin ze verschillen (enorm!) en over hun liefde voor elkaar. "Als Daphne niet meekon, lag er altijd een lieve fax in mijn hotel."

Over Richard en Daphne:

In februari verschijnt van Daphne Deckers (50) een tweede roman: Dubbel zes. Haar eerste roman Alles is zoals het zou moeten zijn wordt komend jaar verfilmd.

Richard Krajicek (46) is directeur van het ABN AMRO-tennistoernooi en tenniscoach. Ook is hij oprichter en bestuurslid van de Richard Krajicek Foundation, die jeugdsportbeoefening stimuleert, playgrounds aanlegt en studiebeurzen uitreikt (krajicek.nl). 

Tekst: Monique van de Sande / FOTO’S: yvette kulkens. Styling: Mariette de Jong \ Visagie: Selke Stojancic

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in

 

Daphne Deckers wilde voor Nouveau graag een ontmoeting met prinses Laurentien. De overeenkomsten tussen beiden zijn opvallend: ze zijn  moeder, bekend, schrijfster, sterk begaan met de wereld Én aan het begin van een boeiend decennium. Genoeg stof voor een inspirerend gesprek.

Daphne: ‘Ik wil het uiteraard met je hebben over het thema van dit nummer: 50. Jij bent 52, ik word deze maand 50. Hoofdredacteur Claudia Straatmans, zelf 51, zei laatst enthousiast tegen me: “Wij vijftigers zijn de Gouden Generatie!”

Laurentien: 50? It only gets better!

Laurentien, geamuseerd: ‘It only gets better! Dat zegt natuurlijk iedereen, maar voor mij voelt het echt zo. Ik vond het ook heel cool om vijftig te worden. Misschien omdat het iets ongelooflijks had, zo van: de laatste keer dat ik mijn ogen dichtdeed, was ik volgens mij nog maar twintig.

Maar ook omdat ik het gevoel heb dat ik nu midden in het leven sta. De jas begint goed te zitten. In de oren van mijn kinderen klinkt vijftig al best een beetje oud, maar in mijn beleving is het vooral tijdlóós. Je zweeft overal een beetje tussenin en dat is heerlijk.’

Lachend: ‘Voor mij mag dit decennium dus nog best een tijdje duren!’

Daphne: In de media en de reclame wordt bijzonder gefocust op de leeftijdsgroep tussen 25 en 38, want dan ben je commercieel interessant. Terwijl er volgens mij ook nog heel veel gebeurt na je veertigste en je vijftigste. Je hebt ook meer te bieden, merk ik. Het moment dat je anderen kunt steunen met jouw ervaring en ideeën is nu echt aangebroken. Hoe ervaar jij dat?’

Laurentien: Ik merk dat ik steeds beter kan loslaten

Laurentien: ‘Ik merk dat ik binnen de dingen die ik doe steeds bewuster ruimte voor anderen creëer. Toen ik jonger was, voerde mijn eigen gedrevenheid meer de boventoon. Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik voel dat mijn kracht ligt in vragen stellen, niet in het hebben van antwoorden.’

Laurentien komt nog even terug op een vraag van Daphne. Over ouder worden en groeien. ‘Ik merk dat ik steeds beter kan loslaten, dingen luchtiger opneem. Ik ben lichter geworden, voor mezelf en voor mijn omgeving.’

Daphne kijkt Laurentien lachend aan en zegt: ‘Vijftig, ik begin er zin in te krijgen!’

Lees verder in Nouveau

Daphne en Laurentien praten in Nouveau verder over het moeder- en schrijverschap, internetpesten (waar ze zelf regelmatig mee te maken hebben), verjaardagen vieren en hun relaties. Nu in de winkel!

Fotografie : Anne Timmer. Styling : Astrid Schilders. Haar & Make Up Daphne : Elles Nijkamp. Haar & Make Up Laurentien: Nicolette Brondsted.

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in