Een romcom-begin en een tragisch einde: het bewogen leven van Grace Kelly

De eerste ontmoeting van Rainier en Grace kan zo in een romcom. Zij had net een Oscar gewonnen voor The Country Girl en was op het Filmfestival van Cannes. Er werd door Paris Match een fotomoment in het paleis van Monaco bedisseld, maar daar was Grace niet al te happig op. Het hielp niet dat haar hotel zonder stroom zat. De strijkbout en de föhn deden het niet, waar ze pas achter kwam toen ze haar haar al had gewassen. Ze trok een bloemetjesjurk aan waarin de kreukels niet zo opvielen, stak haar natte haar op, stopte er een paar bloemen in en liet zich naar Monaco rijden.

‘Heel charmant’

De prins was te laat. Grace stelde zich gereserveerd op: je laat een filmster niet wachten. Na te hebben geposeerd voor foto’s nodigde hij haar uit voor een wandeling door de tuin, waar zij ontdooide en hij zich, ver van spiedende ogen, wat meer kon ontspannen. Ze hadden een klik. ‘Hij is heel charmant’, zei Grace na afloop tegen haar team. Daarna correspondeerden ze trouw en overlaadde hij haar met dure cadeaus, maar ze hielden hun romance geheim. Zeven maanden na hun eerste ontmoeting, in december 1955, deed Rainier haar in Amerika een aanzoek. Ze hadden elkaar toen slechts drie keer in levenden lijve gezien, maar zoals Grace tegen haar vriendin Judith Kanter zei: ‘Ik ben stapelverliefd, hij is de man waar ik altijd van heb gedroomd.’

Rainier als uitweg

Rainier was ook verliefd op haar, maar verzuimde duidelijk te maken hoezeer haar leven zou veranderen als prinses van Monaco. Ze had geen idee dat die rol haar nog meer in haar vrijheid zou beperken dan een wereldberoemde filmster zijn. Wat haar lokte, was zekerheid. Grace was 25 en had de nare kanten van de filmindustrie leren kennen. Hollywood noemde ze ‘een stad zonder medelijden vol onzekere mensen’. In diezelfde stad had ze nogal wat relaties gehad met mannen die afknapten op haar roem. Rainier had daar geen last van. ‘Ik wil niet trouwen met iemand die zich door mijn succes gekleineerd voelt’, zei ze tegen Kanter. ‘De vorst zal nooit ‘mijnheer Kelly’ worden. Wat hij doet is veel belangrijker dan wat ik doe. Ik wil hem helpen bij zijn werk en ik hoop dat ik dat kan.’

‘Ik ben stapelverliefd, hij is de man waar ik altijd van heb gedroomd’

Enige rol

Het was naïef van haar om te denken dat Rainier haar ook zou helpen. Voor hem begon haar leven opnieuw in Monaco. Grace mocht geen sieraden dragen die ze van andere mannen had gekregen, ze moest vrijwel al haar filmsterrenkleding in Amerika achterlaten en er was geen sprake van dat ze nog eens af en toe een film zou mogen maken, waar ze in stilte wel vanuit was gegaan. Wat de prins betrof, was prinses van Monaco de enige rol die ze de rest van haar leven zou spelen.

Groots onthaal

Op 12 april 1956 arriveerde Grace per US Constitution in de haven van Monte Carlo met haar poedeltje Oliver, twee vrachtwagens vol persoonlijke spullen en 65 gasten ‘voor de bruiloft van de eeuw’. Kanonschoten, scheepsfluiten, fonteinen van blusboten, het was een spectaculair onthaal. Minder warm was het welkom in het paleis, waar Rainiers moeder Charlotte en zus prinses Antoinette haar koeltjes ontvingen. Gebrek aan kennis over het protocol hielp niet. Kelly noemde later de aanloop naar haar trouwdag ‘een van de ergste beproevingen die ik heb meegemaakt’.

Prinses van Monaco

Voor het burgerlijk huwelijk op 18 april droeg Grace een champagnekleurig pakje en een tulband. Een dag later droeg ze een trouwjurk van zware zijde en Brussels kant die de helft woog van wat zij zelf woog. De japon was een afscheidscadeau van studio MGM, er was door dertig naaisters zes weken aan gewerkt. Hierin begon ze haar leven als Hare Doorluchtige Hoogheid. Een opsteker was dat ze na de huwelijksreis al zwanger bleek te zijn, maar de eenzaamheid viel haar zwaar. De Grimaldi’s en de Monegaskische adel keken op haar neer en spraken in haar bijzijn expres Frans, een taal die ze nog niet meester was. ‘Ik moest mezelf scheiden van wie ooit Grace Kelly was geweest en dat vond ik moeilijk’, zei ze daarover. ‘In de eerste jaren verloor ik mijn identiteit. Het leven van mijn man absorbeerde me tot de kinderen kwamen. Me in Monaco nuttig maken hielp ook. Toen werd ik gaandeweg weer wie ik was.’

Problemen in het paradijs

De vorst had als absoluut monarch een drukke baan, zodat ze vaak alleen haar weg moest vinden, zoals bij de renovatie van de privévertrekken. Wel steunde hij haar beslissingen over hoe ze leefden onvoorwaardelijk. Zo kreeg hun oudste kind prinses Caroline (1957) een zonnige zachtgele babykamer zonder zwaar antiek. Prins Albert (1958) volgde, maar met de komst van de troonopvolger – in Monaco gaan jongens voor – veranderde de intimiteit tussen Rainier en Grace. Hij scharrelde met een hofdame en afgaand op biografieën had hij daarnaast nog twee minnaressen. Grace was vermoeid, down en geïsoleerd. Ze droomde hardop van weer acteren, maar kreeg daar van haar man geen toestemming voor. Twee miskramen trokken een grote emotionele wissel op haar, de geboorte van prinses Stéphanie (1965) kon niet voorkomen dat de prinses in 1966 een scheiding overwoog. Wat haar tegenhield was dat ze bij haar huwelijk haar rechten op hun kinderen had afgestaan. Die behoorden aan Monaco. Rainier wilde haar bovendien niet kwijt: zoals verwacht werkte ze als een magneet op de jetset. Grace wist de rijken der aarde naar haar fondsenwervers en zijn investeringsplannen te krijgen en het ministaatje stevig op de kaart te zetten.

Wat de prins betrof, was prinses van Monaco de enige rol die ze de rest van haar leven zou spelen.

Performance

Intimi zeggen dat ‘prinses Grace’ de beste performance was die Grace Kelly ooit heeft gegeven. De buitenwereld merkte niets van hoe moeilijk ze het had met de beperkingen van haar nieuwe rol. Rainier mag dan echt van haar hebben gehouden, hij was ook een dominante man die meende dat zijn status een door God gegeven recht was. De prins was wantrouwig, had snel ruzie met mensen die hem niet naar de mond praatten en kon last hebben van melancholieke buien. Grace vertrouwde hij wel. Zij probeerde zijn stemmingen te managen, adviseerde hem in staatszaken (en trok haar suggesties subiet in als hij het er niet mee eens was) en glimlachte in het openbaar voor twee.

Roc Agel

Wat volgde was berusting. Grace trok zich graag terug in Roc Agel, het buitenhuis van de Grimaldi’s, waar het hele gezin privacy had. Ook Rainier kwam er graag. Grace had er haar bloemen en haar hobby’s, hij kon zich er ontspannen. Hier groeiden ze weer wat meer naar elkaar toe. Zij accepteerde Rainiers stemmingswisselingen, hij accepteerde het feit dat mensen meestal meer geïnteresseerd waren in haar dan in hem. Van veel romantiek was geen sprake meer, wel hadden ze een redelijk geslaagd partnerschap waarin ze beiden Monaco vertegenwoordigden. ‘Mijn leven is beslist geen sprookje’, zei ze. ‘Ik zie mezelf als een moderne vrouw die te maken heeft met alle problemen die vrouwen momenteel bezighouden.’

Ze omschreef filmster Cary Grant als haar ‘verrukkelijke geheimpje’

Drama queen

Waar ze persoonlijk grote moeite mee had, was ouder worden. ‘Ik voel me absoluut hulpeloos’, zei ze over haar veertigste verjaardag. ‘Ik kan het niet uitstaan. Het komt aan als een enorme dreun. Voor een vrouw is het bereiken van de veertigjarige leeftijd een ramp, het einde.’ Het hielp niet dat ze aan Caroline een bloedmooie, onstuimige puberdochter had. In 1974 besloot Grace zes maanden van het jaar met Caroline en Stéphanie in Parijs te gaan wonen. Niet dat haar oudste zich daardoor erg liet beteugelen, maar het gaf Grace lucht. Ze zocht in die tijd bewust naar bezigheden buiten het staatje. Foto’s van haar en Rainier samen werden schaarser, wel maakten ze tijdens een staatsbezoek aan Bangkok hevig ruzie in de lobby van hun hotel, waarna zij naar een diner ging en hij alleen at in het restaurant.

Bekijk ook

Het privé-paleisje van prinses Grace staat te koop | Nouveau

Deels gescheiden levens

De geruchten over hun relatie waren hardnekkig. In de jaren zeventig had Grace buiten Monaco opvallend veel afspraken met filmster Cary Grant die ze omschreef als haar ‘verrukkelijke geheimpje’. Ze had ook Caroline zien trouwen en scheiden en worstelde met de opstandige Stéphanie, die volledig haar eigen plan trok. Rainier was vooral bezig met het opleiden van Albert. Grace compenseerde haar frustratie met drank en overmatig eten en was vervolgens ongelukkig omdat ze aankwam. De overgang viel haar zwaar en ze had een te hoge bloeddruk waarvoor ze geen medicijnen gebruikte. Een hersenbloeding achter het stuur is vermoedelijk de oorzaak van het auto-ongeluk dat haar in 1982 het leven kostte, nog maar 53 jaar oud.

‘Voor een vrouw is het bereiken van de veertigjarige leeftijd een ramp, het einde’

Nalatenschap Grace

Na het ongeluk was Rainier een gebroken man die lang nodig had om weer iets van zijn flair terug te vinden. Hij bleef weduwnaar tot zijn dood in 2005. Alles van zijn vrouw is bewaard gebleven; het boudoir in het paleis is nog precies zoals ze het in 1982 achterliet. Haar dochters en kleindochters komen er weleens, spullen wordt uitgeleend voor exposities. Grace speelt nog altijd een belangrijke rol in de geschiedenis van het staatje, als symbool van elegantie dat Monaco glans gaf en haar eigen problemen voor de buitenwereld verborg achter een serene glimlach. Op die ruzie in Bangkok na dan. Ze was ook maar een mens.