Simone Kleinsma: ‘Zo lang ik het leuk vind en het er nog een beetje uitziet, blijf ik lekker aan de gang’

Zes kleinkinderen

Naast haar werk is Simone een trotse oma. “Ja, ik heb zes kleinkinderen, in de leeftijd van negen tot 24. Maar ik heb een onzeker vak en het is niet zo dat we elkaar wekelijks zien, hoor. Eén keer in de zoveel tijd gaan we met iedereen lekker eten of ze zijn hier, in Blaricum.”

Van Amsterdam terug naar het Gooi

Het besluit om in Blaricum te gaan wonen kwam niet vanzelf. Jarenlang woonden Simone en haar man Guus in Amsterdam, waar ze meer reuring zochten na een ingrijpende periode. “We verhuisden indertijd naar Amsterdam om meer reuring in de tent te hebben. Dat was na het verlies van Teuntje, onze stilgeboren dochter. Ik kwam toen in een neerwaartse spiraal van verdriet terecht en toen zeiden Guus en ik tegen elkaar: we moeten meer leven in de brouwerij zoeken. Dus gingen we terug naar Amsterdam en dat heeft ook helend gewerkt. Maar op een gegeven moment begon ik de seizoenen te missen. Ik vind al die bomen in het Gooi zo fijn. Bovendien woonden onze oudste twee kleinzoons in Blaricum en die wilden we van dichtbij zien opgroeien.”

Een dorpsmeisje geworden

Het verschil tussen stad en dorp merkt Simone dagelijks, maar het rustige leven bevalt haar goed. “Dat ligt er maar aan hoe je het invult, hoor. Je kunt in Amsterdam ook gewoon binnen blijven zitten en niets meemaken. Al is daar natuurlijk wel alles in de buurt en zit je in de drukte. Maar ik heb juist een enorme behoefte aan rust, want ik zit met mijn werk altijd al in die drukte. Ik vind het hier heerlijk. Als het maar enigszins lekker weer is, gooi ik alles open. Ik houd van het dorpsleven. Ik ben een dorpsmeisje geworden.”

Bekijk ook

Simone Kleinsma: 'Ik moet blijven lachen, dat is het verschil met kantoormensen' | Nouveau

Eenzaam voelt ze zich er niet. Integendeel: “Nee. Daar heb ik nooit last van gehad. Ik was achter in de twintig toen ik met Guus een keer bij René Sleeswijk van de Mounties op bezoek ging in Blaricum en toen dacht ik al: wat heerlijk hier met die bomen en die vogeltjes. Terwijl ik daarvoor altijd had geroepen: het Gooi, ja zeg, daar ga ik pas naartoe als ik bejaard ben. Maar ik was toen meteen overstag en ik heb er nooit spijt van gehad dat ik hier ben komen wonen. Ik heb hier altijd het gevoel gehad dat ik met vakantie was. Dat heb ik soms nog steeds.”

Passie voor theater

Hoewel ze geniet van de rust in Blaricum, blijft het toneel haar grootste liefde. “Ik vond Sunset Boulevard geweldig om te doen, omdat die manier van zingen zo buiten mijn comfortzone lag. Het was tegen het klassieke aan en zwaar, want er zat bijna geen gesproken dialoog in, alles werd gezongen. Dat is eigenlijk waar ik altijd naar op zoek ben: naar een rol waarvan ik denk, oeh, ik weet niet of ik dit kan. Dan stort ik me er helemaal in en als ik het dan te pakken heb, dan is dat euforisch. Maar ik heb zoveel mooie rollen gedaan. Sweet Charity en Chicago vond ik ook geweldig. Of Mamma Mia! – daar zat zoveel humor in. En ik vond het ook heel leuk om de rol van Maria te zingen in The Passion.”

Kunst uit emotie

Voor Simone is haar vak nauw verbonden met het leven zelf. “Ik benaderde het als een rol. De moederrol. Een moeder die een kind verliest. Ik weet wat dat is. Het is een heel ander verhaal, maar het gevoel is hetzelfde en dat kan ik allemaal gebruiken. Dat is het mooie van mijn vak. Dat je het allemaal kunt omzetten in een rol. Iemand anders schrijft een boek of maakt een schilderij. Ik kan erover zingen en zo komt er iets positiefs uit. Het gaat over emoties en dat is universeel. Het is mooi om mensen daarmee te raken.”

En voorlopig denkt ze nog niet aan stoppen. “Zo lang ik het leuk vind en het er nog een beetje uitziet, blijf ik gewoon lekker aan de gang.”

Verder lezen?

Simone Kleinsma siert de cover van de nieuwste Nouveau. Wil je het complete interview en nog veel meer lezen? Het septembernummer ligt vanaf donderdag 4 september in de winkels.