Simone Kleinsma: 'Ik moet blijven lachen, dat is het verschil met kantoormensen'

Ze gaat gewoon maar door. Na de succesmusical De Hospita, waarmee ze haar 65ste verjaardag vierde, staat Simone Kleinsma nu weer in een nieuwe voorstelling: Vooruit. In haar vorige soloprogramma, Verder, ging het over het verlies van haar man en het proces van verder gaan in je eentje. ‘Maar dit nieuwe programma heeft niets met het vorige te maken,’ haast ze zich te zeggen, ‘want we moeten vooruit. En daarom heet het ook zo.’

Terugblikken tijdens Vooruit

Het programma mag dan Vooruit heten, ze blikt er voornamelijk in terug. Op de jaren zestig, toen ze opgroeide als dochter van een garage- en benzinepomphouder op het Amsterdamse Frederiksplein. ‘Ik ben opgegroeid met de geur van benzine. Heerlijk!’, lacht ze terwijl ze koffie schenkt in haar huis in Blaricum. ‘Ik vind benzine nog steeds een lekkere geur. Die geur doet me denken aan mijn vader en mijn moeder en hoe ze waren. Ze konden allebei heel goed zingen, ze zaten bij een operetteclub, daar hebben ze elkaar ontmoet. Vooral mijn vader had een prachtige stem, hij was de eerste tenor daar. Hij kreeg zelfs een contract aangeboden bij de Hoofdstadoperette, maar hij heeft het niet gedaan. Hij durfde dat niet aan. Het was er de tijd ook niet voor, het was kort na de oorlog en hij moest voor zijn gezin zorgen. Mensen kwamen net uit een ellendige tijd. Maar het was zowel voor mijn vader als mijn moeder altijd een grote wens om het theater in te gaan.’

‘Ik kom uit een warm nest. Heel traditioneel, hoor. Mijn vader werkte en mijn moeder zorgde voor het huishouden. Ze was thuis als ik ’s middags uit school kwam. Dan stond er een kopje thee klaar met een stukje Mars. Niet een hele Mars, hè, een stukje. Mijn ouders waren gek op dansen. Vaak deden ze dat gewoon in de huiskamer. Mijn vader noemde dat ‘kleinbehuisd dansen’, geen idee waar hij die uitdrukking vandaan had. En daar gingen ze dan, door de huiskamer, op de muziek van Charles Aznavour, The Old Fashioned Way. Dat soort herinneringen haal ik op in mijn nieuwe programma. Het zal wel een beetje aan mijn leeftijd liggen, dat ik aan vroeger ga denken. Ik haal er ook energie uit, uit die goede herinneringen.’

Liefde voor theater

‘Mijn moeder nam mij mee naar kindervoorstellingen en naar balletvoorstellingen in Carré. Dat vond ik geweldig. Ik was als kind altijd al bezig met muziek, zat vanaf mijn zesde op ballet, speelde gitaar. Ik danste met een gekke hoed op door de kamer, alle stoelen aan de kant. Dat zat er allemaal al in. Maar ik wist nog niet dat ik daar mijn vak van kon maken. Dat realiseerde ik me pas op de middelbare school, toen een tekenleraar tegen me zei: volgens mij moet jij naar een academie voor theater. Toen ben ik gaan bellen. Ik belde eerst de toneelschool maar daar werd niet opgenomen. Vervolgens belde ik de klein kunstacademie en die namen wel op. En dat heeft goed uitgepakt, kun je wel zeggen. Ik was zestien toen ik daar terechtkwam en negentien toen ik er weer af ging. De rest heb ik in de praktijk geleerd. Mijn ouders hebben me nooit een strobreed in de weg gelegd. Ze vonden het geweldig dat ik dat ging doen. Ze zijn altijd heel trots geweest. Ik heb hun droom waargemaakt. Mijn vader is vrij vroeg overleden, hij was 73. Mijn moeder is daarna nog dapper doorgegaan tot haar 86ste. Ik zie daarin een parallel met mijn eigen leven. Na je dood van je partner moet je het leven weer opnieuw gaan uitvinden en dat heeft ze ook gedaan. Het is haar gelukt om daarna weer een leuk, actief leven te leiden. Het gaf me veel kracht om aan haar te denken tijdens mijn eigen rouwproces. Het is nu acht jaar geleden dat Guus plotseling overleed en mensen zeggen vaak: je moet het een plek geven. Dat vind ik een beetje een rare uitdrukking. Ik heb geleerd er mee om te gaan. Maar wennen doet het nooit. Maar goed, ik heb zo ontzettend veel gepraat over dat rouwproces, dat ik het nu wel tijd vind voor een ander onderwerp.’

Bekijk ook

Simone Kleinsma slaat de handen ineen met déze cabaretier voor samenwerking van het jaar | Nouveau

Een wonder van ijzerenheinigheid

In haar nieuwe voorstelling werkt Simone Kleinsma samen met acteur en theatermaker Paul Groot. Hij noemt haar een wonder van ijzerenheinigheid: hoe ze met allerlei pijntjes het toneel opgaat, terwijl het publiek daar niets van merkt. Groot vertelde bovendien dat hij het bewonderenswaardig vindt dat ze een loepzuiver pauzenummer kan zingen waar iedereen steil van achterover valt, om daarna – zodra het doek gesloten is – hoestend de coulissen in te lopen.

‘Hahaha! Zei hij dat? Ja, ik heb een knop ontwikkeld waardoor ik pijntjes kan parkeren. Dat heb ik geleerd. Want ik moet door. Mensen hebben een kaartje gekocht, dus ik kan niet zeggen: hé, ik doe het even op halve kracht want ik heb nu pijn in mijn voet. Ik heb ook van alles zo langzamerhand. Ik heb mijn lijf afgebeuld en daar krijg je dingen door. Makkes. Ik heb aanleg voor slijtage, dus dat zit overal en dat doet zeer. Maar ja, ik wil me er niet onder laten krijgen. En zodra ik het toneel op ga, kan ik het parkeren. Ik heb er geen ander woord voor. Een verkoudheid kun je natuurlijk niet echt parkeren, maar daar heb je wel een techniek voor. Maar als ik dan ben uitgezongen en de coulissen inloop, dan moet het er, uche uche uche, even uit. En Paul stond elke avond in de coulissen en heeft dat elke avond kunnen horen. Of moeten horen, haha! Het is natuurlijk niet altijd even goed om maar dingen te blijven doen, terwijl je dat eigenlijk niet meer zou moeten doen. Te lang doorlopen met een voet die niet lekker is, bijvoorbeeld. Ach ja, iedereen krijgt op een gegeven moment dat soort pijntjes. Alleen ik moet blijven lachen. Dat is het verschil met als je op kantoor zit. Dan kan je nog eens denken: ik laat die lach vandaag maar even zitten. Dat kan ik niet. Maar ik sta nog steeds rechtop, dus het gaat allemaal goed hoor! En wat heeft Paul nog meer gezegd?’

Verder lezen?

Simone Kleinsma staat op de cover van de gloednieuwe Nouveau. Deze is vanaf donderdag 4 september in de winkel te verkrijgen. Houd onze website in de gaten voor meer content uit het magazine.