Simone Kleinsma deelt geheim van haar succes: 'Je hoeft niet de diva uit te hangen'

Paul Groot noemt Simone 'een wonder van ijzerenheinigheid' omdat ze, ondanks allerlei pijntjes, altijd weer het toneel opgaat zonder dat het publiek daar iets van merkt. Hij bewondert bovendien dat ze loepzuiver een pauzenummer kan zingen waar iedereen steil van achterover valt, om daarna – zodra het doek sluit – hoestend de coulissen in te lopen. Lachend vraagt Simone wat hij nog meer over haar zei: dat ze een soort aardsheid hebt, een nuchtere inborst en een kordate manier van dingen aanpakken.

De juiste instelling

"Dat komt voort uit mijn opvoeding, denk ik", verklaard Simone. "Ik weet van aanpakken, zo waren mijn ouders ook. Ik ben opgevoed met het motto: blijf jezelf, dan komt het allemaal goed. Dat probeer ik mijn hele leven te doen. Ook op het toneel en bij het omgaan met mensen. Blijf bij jezelf, je hoeft niet de diva uit te hangen. De diva uithangen, dat zit ook helemaal niet in de aard van het beestje. Soms, als ik word opgehemeld, denk ik: ze hebben het over een ander. Maar Joop van den Ende heeft mij wel een goede les geleerd toen ik in 1989 doorbrak met de musical Sweet Charity."

Bekijk ook

Simone Kleinsma: 'Ik moet blijven lachen, dat is het verschil met kantoormensen' | Nouveau

Eerste hoofdrol

Dat was Simone's eerste hoofdrol, en het advies dat ze destijds kreeg heeft het verschil gemaakt. "Hij nam mij toen apart en zei: ‘Je moet je anders gaan opstellen, want jij draagt de show.’ Ik was gewend om achterin de bus te zitten en leuk en gezellig te doen met iedereen. Maar hij zei: ‘Je neemt zo ook de lasten van je collega’s mee en dat moet je nu niet meer doen. Je moet je op je rol concentreren.’ Dat vond ik een goede raad, maar ik had er wel moeite mee. Want dat wilde zeggen dat ik niet meer achter in die bus ging zitten, maar voorin. Maar ik begreep: die show is zwaar genoeg, dus die raad heb ik wel ter harte genomen. En dat doe ik nu nog. Hij bedoelde: hou je energie voor jezelf, je hoeft niet door iedereen aardig te worden gevonden, dat gaat vanzelf wel."

"Als je jong bent, wil je er graag bij horen. Niet bewust, het gaat gewoon zo. Maar ik heb die raad van Joop opgepikt en zo ben ik verder gegaan. Ik zit even te denken of het misschien twee mensen zijn: de vrouw die op het toneel staat en de vrouw die hier thuis zit. Dat zal ongetwijfeld. Maar het ligt wel heel dicht bij elkaar. Het theater is mijn passie, maar hier thuis draait toch echt de wasmachine en pak ik ook de stofzuiger."

Ouder worden

Simone heeft geen moeite met ouder worden. Inmiddels is ze 67, en telt haar zegeningen. "Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik in een heel fijn nest zit. Ik heb het geluk gehad dat ik Joop ontmoette. We hebben elkaar heel veel kunnen geven en dat zeggen we ook regelmatig tegen elkaar. Hij heeft mij de kansen gegeven, ik heb mezelf gegeven. De producties groeien gewoon met me mee. Ik kan danstechnisch geen Sweet Charity meer spelen, of Chicago."

Terugkijkend op haar jongeren jaren is ze soms verbaasd over haar prestaties. "Ik zie weleens beelden van mezelf voorbijkomen, dat ik denk: ben ik dat? Heb ik dat gekund? Ik doe nu producties waar ik fysiek niet meer zo zwaar aan de bak moet. Hoewel, De Hospita was behoorlijk pittig. Ik stond bijna voortdurend op het toneel. En als ik niet op het toneel stond, moest ik me verkleden of omhollen. Zes keer spelen per week. Het was een enorm succes en dat betekende dat er een reprise kwam. Dus die musical heb ik 180 keer gespeeld. En het rare is: als je in die flow zit van ‘waar moeten we vanavond naartoe’, dan gaat het allemaal wel. Maar na afloop denk je: poeh, dat was pittig."

Bezige bij

Vroeger was Simone met vijf dingen tegelijk bezig. ’s Avonds stond ze op het toneel, maar overdag deed ze ook nog van alles. "Een televisieshow voorbereiden of tekenfilms inspreken of een cd opnemen. Allemaal tegelijkertijd. Toen ik in de dertig was, kon ik alles aan, ik trainde me een bult, maar dat wordt op een gegeven moment toch minder. Langzamerhand ging ik denken: laat ik me maar op één ding, hoogstens op twee dingen concentreren. Dat gaat gelukkig heel geleidelijk."

"Soms ben ik wel gezond jaloers als ik naar jonge mensen kijk die dat allemaal nog lekker voor zich hebben. Gezond jaloers, hè? Ik hoef geen twintig meer te zijn. Maar je hele carrière nog voor je hebben en alles kunnen ontdekken en ontwikkelen, dat is toch wel erg leuk. Aan de andere kant vind ik het ook lekker om rustiger te leven. Het leven bestaat uit meer dan het vak. Ik kan daardoor meer aandacht besteden aan mijn sociale leven. Dat stond vroeger natuurlijk op een laag pitje."

Verder lezen?

Simone Kleinsma siert de cover van de nieuwste Nouveau. Wil je het complete interview en nog veel meer lezen? Het septembernummer ligt vanaf donderdag 4 september in de winkels.