Saskia Noort over daten: ‘Er is een hele generatie mannen die totaal niet kan omgaan met een vrouw die succes heeft’

Je bent al een tijd single. Schrikt het succes de mannen af?

‘Absoluut. Mannen vinden het moeilijk om bewondering en seksualiteit met elkaar te verbinden. Er is een hele generatie mannen die totaal niet kan omgaan met een vrouw die succes heeft. Ik maak de meest bizarre dingen mee als ik ga daten. Laatst was er nog een man met wie ik een aantal keren had afgesproken en die ik best leuk vond. Op een gegeven moment zei hij: ‘Ik ging jou googelen en toen zag ik ineens hoe heftig jij bent, dat vond ik niet fijn.’ Ik dacht: heftig? Je gaat mij niet nu pas googelen, dat geloof ik al niet, en waarschijnlijk heb ik één ding gezegd waarmee jij het niet eens bent. Wat wil je dat ik daaraan doe? En dan was er die man die zei: ‘Ik wil niet meneer Noort worden.’ Tja, daar ben je toch echt zelf bij. Er zitten allerlei angsten in mannen die niet over mij gaan, maar over hun mannelijkheid. Ze willen gewoon net even beter zijn. Vrouwen kunnen dat wel, die kunnen heel goed bewonderen en houden van iemand die beter, rijker of succesvoller is dan zij.’

‘Mijn tijd is kostbaar, dus ik ga die niet investeren in een man die bijvoorbeeld vijf kwartier over zijn horloge praat’

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Vind je dat frustrerend?

‘Ik zit er niet heel erg mee. Er zijn wel momenten dat ik het frustrerend vind. Vooral als ik meerdere keren met iemand ben uitgegaan en er zoiets bovenkomt. Ik ben dan ook meteen klaar met zo’n man. Mijn vrienden zeggen: ‘Je moet meer geduld hebben’. Maar ik heb geen zin om tijd te steken in iemand die beren op de weg ziet. Mijn tijd is kostbaar, dus ik ga die niet investeren in een man die bijvoorbeeld vijf kwartier over zijn horloge praat.’

Heb je dat meegemaakt?

‘Ja, dat heb ik meegemaakt, haha. Hij ging het helemaal laten zien.’

Eerder in dit gesprek had je het over jouw ‘activisme’. Wat bedoel je daarmee?

‘Ik probeer mijn platform te gebruiken om kennis te verspreiden over seksueel geweld, femicide, abortus en al het onrecht dat vrouwen nog steeds wordt aangedaan en eerder erger wordt dan minder. Ik maak me oprecht boos over dat onrecht.

Ik zet me voor Amref Health Africa ook in tegen genitale verminking. Ik ben in Kenia in een opvanghuis geweest voor meisjes die gevlucht zijn voor besnijdenis. Zij hebben het gered, maar de verhalen van de slachtoffers zijn heel heftig. Meisjes bij wie op hun tiende alles wordt weggesneden en die vervolgens worden dichtgenaaid en uitgehuwelijkt. En dat gebruik neemt weer toe door de klimaatverandering. Er is steeds minder water, het vee sterft en hoe houd je dan een gezin van acht mensen in leven? Dan is een dochter snel verkocht. Aan de andere kant heb ik daar ook fantastische dingen meegemaakt. Er zijn daar zulke sterke vrouwengemeenschappen, die zo goed bezig zijn. Ik ben daar op geweldige vrouwenfeestjes geweest, waarbij uitbundig werd gezongen, gedanst en gelachen. Ik had mijn dochter meegenomen en we gingen ook naar een moeder-dochtermiddag, waar allerlei voorlichting werd gegeven. Er was zoveel herkenning. Het moeder- dochterdrama heb je daar ook. Die dochters vinden ook dat hun moeder zich te veel met hen bemoeit.’

Vindt jouw dochter dat je je te veel met haar bemoeit?

‘Die fase heeft ze wel gehad. En ik denk dat ik dat ook te veel deed. Je moet je losmaken van elkaar. En dat gaat mijn kinderen iets makkelijker af dan mij. Je moet je kinderen als volwassen mensen gaan zien en dat vind ik best moeilijk. Ik kan me nog steeds wel zorgen maken of willen helpen, of aanbieden dat ze kunnen blijven slapen. Daar gaan ze niet op in, haha. Dat zit ook in het boek, dat empty nest, ook wel een heftige dobber waar je nooit iemand over hoort. Ook een soort rouwproces.’

Je spreekt je uit over vrouwen­ rechten, maar de reacties zijn vaak niet mals. Heb je weleens gedacht: ik stop ermee?

‘Ik ben gestopt met mijn column in het AD. Dat zegt genoeg toch? Dat was trouwens niet alleen vanwege die negatieve reacties, al begon het wel uit de hand te lopen, met bedreigingen en zo. Maar het was ook omdat ik me niet erg gesteund voelde door het AD. Op een gegeven moment schreef ik een column over The Voice en daar had ik een cartoon bij van iemand die zingt in een piemel in plaats van in een microfoon. En die weigerden ze te plaatsen. Ze vonden hem obsceen. Terwijl ik dacht: het echte obscene is natuurlijk wat er is gebeurd. Toen besloot ik te stoppen met die column.

Nu schrijf ik soms nog stukken in de Volkskrant, maar als het politiek betreft, ben ik wel wat rustiger geworden. Tja, als je als vrouw een uitgesproken mening hebt en je niet beperkt tot vrouwenonderwerpen, dan ben je meteen een haatheks.’

Waar haal jij inspiratie uit?

‘Uit dansen, muziek, cultuur. En lezen uiteraard. Ik heb net met veel plezier Behouden huis van Christien Brinkgreve gelezen. Dat gaat meer over de generatie van mijn moeder, maar er zaten wel herkenbare dingen in. Toen ik nog voor de Viva werkte, heb ik Brinkgreve een paar keer geïnterviewd en toen keek ik erg tegen haar op. Die generatie feministen was buiten de deur heel feministisch. Maar thuis moesten ze toch hun man behagen, ook als dat een linkse intellectueel was. Zij koos voor haar man vanuit bewondering en hij ging haar haten naarmate ze succesvoller werd. Dat vond ik heel herkenbaar.’

Heb jij dat zelf ook meegemaakt?

‘Niet zo intens als zij en ik ben ook voortijds gescheiden. Mijn ex was ook niet zo’n nare, gemene man als die man van Brinkgreve. Hij heeft weleens een sneer gegeven, en die passief-agressieve opmerkingen herken ik ook wel. Maar wat ik vooral bedoel, is dat ik een vrouw was die heel feministische stukken schreef en daarna snel naar huis holde met een tas boodschappen, ging koken, de was draaide en dan ’s avonds ging strijken. Die taken waren niet verdeeld tussen mijn man en mij. En het zat er niet in dat dat ooit nog ging lukken, daarvoor waren we te ver heen.’

Heb je alweer plannen voor een nieuw boek?

‘Ik zit nu in de fase dat ik nooit meer een boek wil schrijven. Ik voel me een soort uitgeputte akker, haha. Ik moet echt even opladen, maar ik weet dat er op een gegeven moment wel weer een idee komt. Het is nu druk rond de promotie van Adem en als die storm over is, ga ik eerst even ergens heen voor langere tijd. Tot ik me ga vervelen.”

Ga je dan naar je huis op Ibiza?

‘Nee, dat is de plek waar ik altijd zit te schrijven, dus ik moet naar een andere bestemming. Ik wil al heel lang gewoon op een dag mijn spullen in de auto gooien, mijn hond erin zetten en gaan rijden. En dan wel zien waar ik uit kom. Misschien dat ik dat nu eens een keer echt ga doen.’

Verder lezen?

Het hele interview met Saskia Noort vind je in de nieuwste Nouveau. Vanaf donderdag 4 december in de winkel!