Ricky Koole over ouder worden en mantelzorg: 'Eerst ben je het kind waarvoor gezorgd wordt, maar langzaam draaien de rollen om'

Met haar nieuwe solovoorstelling Rare Leeftijd snijdt de 53-jarige Ricky een thema aan dat dicht bij haar eigen realiteit ligt. Ze bevindt zich in een soort 'sandwichleeftijd': ergens voorbij de vijftig, gevangen op een kruispunt tussen oud en jong. Hoe kijkt ze zelf naar die leeftijd?

Op een kruispunt tussen oud en jong

"Vroeger dacht ik: o, die is vijftig en gaat nog toeren door het land. Wat zielig! Nu hoop ik maar dat mensen van twintig niet naar mij kijken en denken: ach jemig, wat sneu. Feit is dat ik in de fase zit waarin ik jongere mensen jasjes uit een vintagewinkel zie trekken die ik zelf nog in de kast heb hangen, in de hoop dat ik er ooit weer in pas!"

‘Ik dacht dat ik op deze leeftijd, in positieve zin, schijt zou hebben aan de wereld’

Daarnaast merkt ze dat haar puberende zoon haar minder hard nodig heeft, terwijl haar ouders aan de kant juist steeds meer aandacht vragen. En fysiek verandert er ook het nodige: "Intussen verandert je uiterlijk en zie ik mijn kaaklijn rommelig worden... Weet je, ik dacht dat ik op deze leeftijd, in positieve zin, schijt zou hebben aan de wereld. Dat ik me bevrijd zou voelen en me nergens meer druk over zou maken." Hoewel ze mag klagen met een fijne carrière, voelt het soms alsof ze bovenaan de heuvel van haar zegeningen is gekomen en nu langzaam wegglijdt.

Zorgen om de ouders en veranderende rollen

Naast haar eigen creatieve projecten krijgt Ricky in deze fase te maken met de intensieve zorg rondom haar familie. Het roept ingrijpende vragen op over het ouder worden van haar naasten: "Je bent nu dus ook op een leeftijd dat je zorg krijgt om je ouders? Ja. Mijn ouders zijn nu 76 en 80 en om hen heen gaan allemaal mensen dood. Mijn stiefvader is net overleden. Hij had MS. Dat was een lang en zwaar proces, dus uiteindelijk was het ook goed, zeg maar. En voor mijn moeder was het echt te veel geworden, dus dan probeer je er voor haar te zijn. Mijn vader heeft parkinson en is net verhuisd naar een verzorgingstehuis, omdat het niet meer ging en het voor mijn stiefmoeder te zwaar werd."

‘Het moederschap was echt mijn grootste hobby. De eerste tien jaar was ik denk ik serieus verliefd op mijn kind’

Het brengt een fundamentele verandering teweeg in hoe families functioneren. Zoals Ricky het treffend omschrijft: "Dat betref zie ik kansen in de woningcrisis, haha. Leo zal wél heel gelukkig zijn, want die heeft al honderd jaar kinderen. Hij had er al vier voordat wij samen een kind kregen. Hij heeft het gevoel dat zijn leven sinds het begin van de eeuw wordt gedicteerd door schoolvakanties. Die wil weleens buiten het seizoen weg.’ – of zoals ze de generatiewissel kernachtig samenvat: ‘Eerst ben je het kind waarvoor gezorgd wordt, maar langzaam draaien de rollen om."

Benieuwd naar het hele interview met Ricky Koole over haar solovoorstelling Rare Leeftijd, haar blik op de sandwichleeftijd en haar unieke initiatief Dienst zonder God? Je leest het in de nieuwe Nouveau die vanaf vandaag in de winkel ligt, of te bestellen via Tijdschrift.land.