René Froger over het verlies van zijn ouders: ‘Na de dood van mijn moeder was mijn vader geamputeerd’

René zingt al zijn hele leven en scoorde talloze hits, waaronder Alles kan een mens gelukkig maken en Just Say Hello. Hij verkocht meer dan vijf miljoen platen en behoort hiermee tot de best verkopende artiesten van Nederland. Hij is getrouwd met Natasja, met wie hij twee zoons heeft. Uit een eerder huwelijk heeft hij een zoon en een dochter. Met zijn hele familie is hij regelmatig te zien in realityseries op tv. René en Natasja wonen in Blaricum.

Maar liefst vijftig jaar heeft René intensief opgetrokken met z’n ouders, zowel privé als in z’n werk. Ze waren pas achttien toen hij werd geboren en tot hun dood – beiden waren toen 67 – zag en sprak hij ze vrijwel dagelijks. Lange tijd trad hij op in hun café Bolle Jan op het Amsterdamse Rembrandtplein. Vaak samen met z’n vader, soms met z’n drieën, want ook z’n moeder had een mooie zangstem, ‘een natuurtalent’, volgens zoon René. Vader en moeder vormden samen het zangduo Jan & Mien.

Jordanese wortels en muzikale genen

Ze kwamen allebei uit grote Jordanese gezinnen. ‘Mijn vader was er een van acht, een nakomertje, mijn moeder kwam uit een gezin van vier kinderen. Ze leerden elkaar kennen in een dancing in Amsterdam. Beiden waren muzikaal; mijn moeder zat in een drumband, mijn vader speelde accordeon, waarmee hij was begonnen toen hij zeven was. Zijn broers en zusjes hadden allemaal een dubbeltje bijgelegd om zijn accordeonlessen te betalen. Op zijn dertiende speelde en zong hij al op bruiloften en partijen, waarvoor hij zeventig gulden vroeg. ‘Andere accordeonisten krijgen vijftig gulden’, kreeg hij te horen. ‘Ja, maar ik zing erbij’, zei m’n vader dan. Overdag was hij timmerman bij een groot bouwbedrijf, musiceren deed hij in zijn vrije tijd. M’n ouders wilden allebei wel graag weg uit hun drukke gezinnen en dus werd er snel getrouwd. Bovendien was ik al onderweg.’

Bekijk ook

Annemarie Oster over haar jeugd: ‘Waarom hebben jullie mij weggedaan?’ | Nouveau

Schuine liedjes en café Bolle Jan

‘Ze zijn heel armoedig begonnen, met twee stoelen, die ze bij het vuilnis vandaan gehaald hadden, in een huisje van 25 vierkante meter in de Anjeliersdwarsstraat in de Jordaan, waar ik een heerlijke jeugd heb gehad. Altijd buiten spelen met neefjes en nichtjes, die allemaal in de buurt woonden. Mijn vader begon in 1970 een eigen café, Bolle Jan. Daarvoor speelde en zong hij zes dagen per week in café De Kuil, waar ook Johnny Jordaan begonnen was. Dat eerste eigen café werd voornamelijk gefinancierd door de verkoop van een plaat met schuine liedjes, Vize Verze getiteld, waarvan er 25.000 werden verkocht.

Mijn ouders waren 28 toen ze Bolle Jan begonnen. Vader speelde en zong en moeder stond achter de bar. Inmiddels hadden ze drie kinderen. We woonden niet boven de zaak. Dat wilde m’n vader absoluut niet, want ‘dan ben je 24 uur per dag op je werk’. Wij woonden dus ergens anders en ’s avonds waren wij als kinderen altijd alleen thuis. Dat ging prima. De buren letten wel een beetje op en toen ik elf was kon ik heel goed op m’n twee jongere zusjes passen. Ach, het ging allemaal heel relaxed bij ons thuis. Op mijn zestiende ben ik zelf in het café gaan werken en zingen. Ik heb er nog opnames van dat ik samen met m’n vader optreed. Mijn vader had een goede stem, die heb ik van hem geërfd. Maar door hard werken en drank werd die stem later minder. Mijn vader dronk alleen in het café. Thuis en op vakantie nooit; dan zaten m’n ouders allebei aan de sinas. Ze zijn gestopt met hun werk in de kroeg in 2002, mijn jongste zus en haar man staan er nu.’

Vier handen op één buik

‘Ik had een geweldige relatie met m’n ouders; heel liefdevol, heel soepel en ontspannen. Ze lieten me heel vrij. Nou was ik ook een makkelijk kind. Gelukkig hebben m’n ouders nog een groot deel van mijn carrière en mijn successen meegemaakt. Ik heb m’n moeder, die gek was op Amerikaanse auto’s, nog eens een rode Chrysler cabriolet cadeau gedaan. Vond ze helemaal te gek. Daarin reden ze dan naar Spanje, waar ze een huisje hadden.

‘Na de plotselinge dood van mijn moeder was mijn vader geamputeerd... hij wilde gewoon niet meer’

In 2009 zijn ze twee maanden na elkaar overleden. Een enorme klap. Mijn moeder kwakkelde wel wat met allerlei kwaaltjes, maar haar dood was totaal onverwacht. Ze lag in het ziekenhuis, omdat ze tobde met diabetes. Ik zat in die tijd in de voorbereiding van een nummer met De Toppers, waarmee we naar het Songfestival gingen. Op een avond zat ik bij haar in het ziekenhuis, in m’n eentje, wat heel bijzonder was, want meestal zat het er vol met tantes, neven en nichten. Die avond hebben we wel vijf uur met elkaar gepraat, een prachtig gesprek, over haar jeugd, ons leven, onze jeugd, over hoe gelukkig ze was met ons en met het huisje in Spanje. Het was geen afscheidsgesprek, maar dat bleek het uiteindelijk toch geweest te zijn. Ik ging naar huis en werd vier uur later uit bed gebeld door mijn vader die zei: ‘Je moeder is dood.’ Ze is helemaal alleen gestorven. Er zijn veel dingen uit die nacht weg uit m’n geheugen, zo aangeslagen was ik. Mijn vader was vanaf dat moment geamputeerd, z’n gezondheid, eigenlijk z’n hele wereld stortte in, hij wilde gewoon niet meer. Twee maanden na zijn vrouw is hij overleden.’

De laatste vraag

‘Ik was vier handen op één buik met m’n vader. Er was tussen ons niets onbesproken. Ik heb dus eigenlijk helemaal geen vragen meer aan m’n ouders, noch aan m’n vader noch aan m’n moeder.

Nou ja, misschien één: ‘Hoe gaat het met jullie?’ En als antwoord zou ik dan willen horen: ‘Het is hier bloedgezellig jongen, maar wacht nog maar even met ons achterna te komen.’’