Peggy Vrijens: ‘Ik durf steeds schaamtelozer te zijn’

In de woonkamer van Peggy Vrijens ligt een flink pak papier op tafel. Het blijken scripts voor Woeste Grond, de AVROTROS-serie over een Twentse boerenfamilie, waarin Peggy een hoofdrol heeft. In deze regiosoap van Johan Nijenhuis vertolkt ze Vera, de voormalig echtgenote van melkveehouder Dinant. Momenteel neemt ze het tweede seizoen op.  

Je was onlangs te zien in de dramaserie Elixer en werkt nu aan Woeste Grond. Ook deed je een musical in Weert en nam je sketches voor Draadstaal op. Ben je altijd zo druk? 
‘Bij mij gaat dat in golfbewegingen. Vaak ben ik zo druk dat ik klussen af moet zeggen, maar er zijn ook rustigere momenten. Gelukkig heb ik mijn inspreekwerk, voor animatiefilms en -series en voor games. Dat geeft me veel zekerheid in dit onzekere beroep.’  

Van welke projecten word jij warm? 
‘Dingen die ik echt heel leuk vind of die nieuw voor me zijn. Laatst deed ik dus een musical. Ik ben geen zangeres en om mezelf zo in het diepe te gooien, vond ik spannend, maar ik wil mezelf blijven uitdagen. Om diezelfde reden doe ik weleens presentatieklussen, terwijl ik dat behoorlijk eng vind, omdat ik me niet kan verschuilen achter een personage. Sinds ik moeder ben, ben ik selectiever geworden in waar ik ja op zeg, want mijn prioriteit ligt nu thuis. Iets moet de moeite waard zijn, wil ik er tijd met mijn dochter (Anaïsa (10) - red.) voor inleveren.’  

'Waarom ik denk dat hij mij waardeert? Ik werk hard, ben altijd op tijd, je kunt op me bouwen: ik lever'

Woeste Grond scoorde met de eerste aflevering meer kijkers dan GTST. Verbaasde dat je? 
‘Ik had niet verwacht dat het zó goed zou scoren, maar had wel vertrouwen in Johan (Nijenhuis - red.), die vanaf het begin zei: ‘Dit wordt een grote hit’. Als íemand daar een neus voor heeft, is het Johan wel. Deze serie appelleert erg aan zaken die mensen romantisch vinden, zoals het plattelandsleven. Het gaat ook erg om ‘naoberschap’, zoals ze in het Oosten gemeenschapsgevoel noemen. In die regio hebben mensen een ongelofelijk ‘wij’-gevoel, zoals wij Limburgers dat eveneens hebben.’ 
 
Jij speelt vaker in producties van Johan Nijenhuis, zoals Costa! en Snowfever. Ben jij een van Johans muzes?  
‘Dat weet ik niet. Ik weet wel dat hij graag met mij werkt en dat hij erg trouw blijft aan acteurs die hem goed bevallen zijn. Waarom ik denk dat hij mij waardeert? Ik werk hard, ben altijd op tijd, je kunt op me bouwen: ik lever. En ik denk dat ik fijn ben in de omgang. Andersom is Johan dat ook. Ik mag hem erg graag. Hij durft zijn nek uit te steken voor projecten en komt elke keer weer met iets origineels. Vaak worden commerciële series door critici de grond in geschreven. Dat vind ik altijd zo bizar, want ze scoren als een gek, dus wie heeft dan gelijk?’  
 
Zat het label commerciële actrice je ooit in de weg? 
‘Misschien dat ik, doordat ik lang in de commerciële hoek zat, niet ben benaderd voor andere projecten. Maar ik heb daar nooit spijt van gehad, want ik heb al 25 jaar werk. Vroeger zat je als acteur óf in die integere NPO-hoek, waarbij je alleen kunstzinnige films en series maakte, óf je zat in de commerciële hoek. Die twee gingen ábsoluut niet samen. Dat is gelukkig al een tijd aan het veranderen, want laten we wel wezen: van acteren word je niet rijk. Je kunt het je niet permitteren om voortdurend commerciële aanbiedingen af te slaan om je merk ‘exclusief’ te houden. Het liefst pak ik verschillende typen klussen aan. Ik denk ook dat dit mijn kracht als actrice is. Mijn palet is zo breed, omdat ik me nooit heb laten vastleggen op één ding.’ 

Bekijk ook

Isa Hoes en Marc-Marie Huijbregts over vriendschap in tijden van rouw: ‘Ik hoefde mijn verdriet niet meer alleen te dragen’ | Nouveau

Je bent afgestudeerd aan de Toneelacademie in Maastricht. Daarvoor deed je tien jaar lang ballet. Waarom koos je voor acteren? 
‘Lang wilde ik ballerina worden, maar toen ik naar de middelbare school ging werd ik verlegen en ontwikkelde ik faalangst. Wanneer ik moest optreden, kreeg ik black-outs. Daardoor durfde ik niet meer op. Achteraf denk ik: het is maar goed dat ik die droom niet heb waargemaakt. Dan had ik op jonge leeftijd in een pleeggezin in Den Haag gemoeten en als ballerina moet je kéihard buffelen, terwijl je carrière vroeg klaar is. Als actrice kan ik doorgaan tot ik geen woord tekst meer kan onthouden of dood neerval met een oortje in (lacht).’

'Voorheen bekeek ik mezelf vaak kritisch: wat sta jij nou te doen en wat zullen mensen daarvan vinden. Dat stond mijn creativiteit in de weg'

Hoe kwam je op acteren? 
‘Op de basisschool schreef ik al in vriendinnenboekjes dat ik actrice wilde worden en  was ik haantje de voorste als we toneelstukjes opvoerden. Op de middelbare ontwikkelde ik dus een soort gêne, maar ben ik wel lessen gaan volgen bij een vooropleiding van de Toneelacademie. Omdat ik daar niet op hoefde te treden, kon ik volkomen ongedwongen mijn ding doen en kwam ik tot bloei. Docenten zeiden: ‘Verspil je talent hierna niet bij een amateurgezelschap, doe auditie voor de Toneelacademie’ (glimlacht). Ik heb eerst mijn vwo afgemaakt, zodat ik nog kon studeren als ik niet werd geselecteerd. Niet dat een universitaire studie bij mij had gepast, want als het op leren aankwam, had ik de concentratie van een fruitvlieg. Heel anders dan mijn zus: zij is arts.’ 

Hoe ben je door de jaren gegroeid als actrice? 
‘Ik durf steeds schaamtelozer te zijn. Voorheen bekeek ik mezelf vaak kritisch: wat sta jij nou te doen en wat zullen mensen daarvan vinden. Dat stond mijn creativiteit in de weg. Dat ik daar vanaf ben – een voordeel van ouder worden - is een verademing. Niet iedereen hoeft mij leuk te vinden, of grappig, of aardig. Ik weet nog dat een regisseur ooit tegen me zei: ‘Durf lelijk te zijn’. Ik snapte dat destijds niet zo goed, maar achteraf gezien, wilde ik toen meer ‘in de plooi blijven’ en voldoen aan het beeld dat er van me werd verwacht.’  

Nu niet meer?  
‘Nee. Zo speel ik in Draadstaal het alternatieve, niet zo elegante type Irma. Die rol heb ik zelf bedacht, want dat mag je daar als acteur, wat een feest is. Zeker in de commerciële hoek ben ik vaak gecast als popje of mooie carrièretijger. Nu vind ik het leuk om te verrassen door ook een andere kant van mezelf te laten zien.’  

Hoe ben je als persoon gegroeid? 
‘Dingen die ik moeilijk vind, durf ik tegenwoordig meer aan te gaan, ik ontwijk ze niet meer. Vroeger was ik bijvoorbeeld geen prater. Tegenwoordig vind ik het juist fijn om de diepte in te gaan en zaken te bespreken. Bijvoorbeeld met mijn vijf vriendinnen die ik van jongs af aan ken. Zij wonen ook in Amsterdam. Dat we met elkaar meegroeien en alle fasen van onze levens samen doorlopen, vind ik zo’n rijkdom.’ 

Is werk met de zorg voor je dochter combineren lastig? 
‘De balans tussen die twee vinden blijft een eeuwige moeilijkheid. Als baby ging Anaïsa mee in de Maxi-Cosi, wanneer ik inspreekwerk had voor Sesamstraat. Nu is ze tien en als ik voor langere tijd weg ben, mis ik haar verschrikkelijk. Gelukkig heb ik een ex, haar vader, die om de hoek woont en waar ze altijd terecht kan als ik werk. Wanneer ik vrij ben, is ál mijn aandacht voor mijn dochter en doen we spelletjes en andere leuke dingen. Het liefst zou ik iedere dag thuis zijn als ze van school komt, maar vaak is dat niet zo. Op momenten dat ik daar verdrietig over ben, herinneren Anaïsa’s vader en mijn vriend me eraan dat ik, juist doordat ik mijn passie volg en het financieel alleen rooi, ook een voorbeeld ben voor mijn dochter.’  

Hoe ontspan je als je niet werkt? 
‘Ontspannen vind ik oprecht moeilijk, maar ik doe krachttraining en yin yoga, en ik tuinier en wandel met een podcast op. Een tijd zwom ik in open water. Daar krijg je echt een kick van, zeker in de winter met extreem weer. En heb je weleens een freezecabine gedaan? Dát geeft je een bak energie! Tegelijkertijd vond ik het best eng in zo’n hokje met -110 graden, dus ging ik veel te fanatiek ademen. Had ik een paar dagen later brandblaren in mijn neus van de koude lucht. Ik ben dus niet meer teruggegaan.’   

Doe je iets om graceful oud te worden?  
‘Ik neem bindweefselmassages en doe gezichtsyoga-oefeningen; als je de spieren van je lichaam kunt trainen, waarom dan niet die van je gezicht? Wanneer ik tv-kijk maak ik er vaak een nuttig moment van door met een roller of guasha-steen over mijn gezicht te gaan. Daarmee hoop ik te voorkomen dat ik aan de prikken moet, want dan is het einde zoek, denk ik.’ 

Vanaf november sta je in Hotel Vol Liefde, een komische theatervoorstelling. Is live comedy zenuwslopend voor iemand die vroeger met faalangst kampte? 
‘Nog steeds ga ik voor elke première een beetje dood. Op het podium ben ik een performer, maar privé ben ik best verlegen, dus deels ben ik ook dat meisje dat denkt: kijk niet naar mij. Een tijdje terug was ik zo moe dat ik op de bühne twee black-outs kreeg. Dan wordt het de red-je-reet-show, waarbij je doorspeelt en het oplost. Het geeft een ontzettende kick als dat lukt.’ 

'Dat iemand energie haalt uit zijn werk, vind ik superaantrekkelijk'

Hotel Vol Liefde gaat over daten. Hoe heb jij je vriend ontmoet?  
‘Op een verjaardagsfeest van een gemeenschappelijke vriend. Onze eerste date was: een hapje eten, een theatervoorstelling in het Vondelpark en een kroegentocht. De tweede date was in Parijs, heel romantisch en zijn idee. Ik kon wel wat afleiding gebruiken, omdat ik voor het eerst de verjaardag van mijn dochter miste, die met haar vader op vakantie was. Sinds Parijs, twee jaar geleden, is het aan.’ 

Is hij acteur? 
‘Nee, hij werkt voor een instantie die zich inzet om het CO2-probleem de wereld uit te helpen. Hij is heel geëngageerd. Dat iemand energie haalt uit zijn werk, vind ik superaantrekkelijk. Net als humor, want dat relativeert alles in het leven.’  

Koester je carrièredromen? 
‘Ik ben opgegroeid met Sissi, dus in een kostuumdrama spelen! Of in een buitenlandse serie als Adolescence, die helemaal in één take gedraaid is. Daarvan krijg je als acteur vleugels. Stom genoeg kreeg ik laatst een rol in een internationale serie aangeboden, net nadat ik ja had gezegd tegen een ander project. Loyaliteit vind ik een zeer belangrijke eigenschap, voor mezelf en de mensen om me heen, dus heb ik met pijn in mijn hart nee gezegd. Elixer is in acht landen uitgezonden, dus wie weet komt er opnieuw een aanbieding uit het buitenland op mijn pad. Ik ga er alleen niet actief naar op zoek.’   

En privé? 
‘Ooit wil ik terug naar Maastricht. Ik vind Amsterdam een fantastische, maar hectische stad met veel prikkels, waar ik steeds meer last van begin te krijgen. In Maastricht ligt het tempo lager. Het Zuiden lonkt verder vanwege het dialect, carnaval, het gevoel van terug zijn op je nest. Daarbij kun je er tot op hoge leeftijd uitgaan. Mijn ouders van 80 en 78 staan nog weleens in de kroeg. Hier ben je al snel die boomer die ook zo nodig moet.’

Dit interview komt uit de nieuwste Nouveau, met niemand minder dan Isa Hoes en Marc-Marie Huijbregts op de cover. Je koopt 'm vanaf donderdag 7 augustus in de winkels of bestelt de editie gemakkelijk via tijdschrift.land.