Pascale Naessens (56) en Paul Jambers (79) over kritiek op relatie: 'Onze liefde werd daardoor alleen maar groter'

Hij houdt helemaal niet van het geven van dubbelinterviews. Hij deed het slechts één keer eerder, voor het Belgische weekblad Humo. Zij had hem overgehaald. Wist hem het vertrouwen te geven dat het goed zou komen, zoals zij lang geleden ook al had laten zien dat hij haar op haar woord kon geloven. Dat was toen ze elkaar ontmoetten op het feestje van haar broer, toen werkzaam bij tv-programma Jambers. Op het feestje keek Pascale Naessens Paul Jambers recht in de ogen en tipte hem vooral niet te eten van het broodjesbuffet. Haar vriendinnen hielden nogal van kattenkwaad en hadden de broodjes besmeerd met smeuïg hondenvoer in plaats van paté. Er volgde een innige dans tussen de twee, maar Pauls uitnodiging om die nacht samen ‘op hotel’ te gaan wees ze resoluut af. Te snel, te nieuw, te spannend.

Kort erna vertrok Pascale voor modellenwerk naar Japan, waar ze langere tijd zou blijven. Af en toe stuurden ze elkaar een fax, waardoor de communicatie overeind bleef. Na maanden zagen ze elkaar weer. Ze spraken af voor een lunch, maar daar zouden ook veel andere mensen zijn. In twee auto’s reden ze achter elkaar naar het restaurant. Toen het verkeerslicht op rood stond, sprong Paul uit zijn voertuig om zich naar de auto van Pascale te haasten. ‘Jij en ik moeten eens met z’n tweetjes gaan eten,’ zei hij. De liefde hing in de lucht en toen ze eindelijk een echte date hadden zijn ze nooit aan dat diner toegekomen. Hij lacht jongensachtig, terwijl hij dit vertelt.

Bekijk ook

Simone Kleinsma: 'Ik moet blijven lachen, dat is het verschil met kantoormensen' | Nouveau

De schalkse lach maakt een verdere uitleg overbodig.
PASCALE: ‘Geheel tegen mijn gewoonte in hebben we pizza besteld. Het diner was minder belangrijk dan ons samenzijn.’
PAUL: ‘Een tête-à-tête in een restaurant was onmogelijk. Begin jaren negentig was ik super-superbekend in België. Lastiggevallen worden, hoorde erbij.’

Wat volgt is een lang weekend weg. Ze duiken de anonimiteit in, in Honfleur, Normandië. In alle vrijheid praten en rondhangen. Alleen de rit ernaartoe is al zalig. Paul laat voor de gelegenheid een cd-speler in zijn auto installeren om bij romantische muziek zuidwaarts te rijden. De soundtrack van Un homme et une femme, de Franse klassieker uit 1966 waarin de hoofdrolspeler in een Ford Mustang van Monaco naar Deauville rijdt om zijn geliefde te ontmoeten, schalt uit de speakers. In Honfleur heeft Paul twee hotels geboekt. Hij laat Pascale kiezen. Ze gaat voor La Ferme Saint Siméon, een eeuwenoud hotel, geliefd bij kunstenaars (nog altijd hangt er een schilderij van het gebouw boven hun bed).

PASCALE: ‘In Honfleur aten we oesters en kreeft, heel sensueel, mooi en lekker. We voelden het beiden: we appreciëren eenzelfde romantiek.’
PAUL: ‘Het was zoals in de film, zal ik maar zeggen.’
PASCALE: ‘We genoten er ten volle van.’

Pascale, jij zei eens dat het leeftijdsverschil van 23 jaar in jullie voordeel werkt. Kun je dat uitleggen?
PASCALE: ‘Bij jonge jongens die volwassen worden giert het testosteron nog te hard. Bij Paul had ik het gevoel dat hij al lessen had geleerd in het leven. Hij behoedde mij voor typische valkuilen die er in het begin van een relatie kunnen zijn. Bijvoorbeeld op het vlak van hoe je communiceert. Misschien je gelijk wilt halen. Hij ging daar makkelijker in mee.’
PAUL: ‘Ik was 45 en had geleerd van mijn mislukkingen in de liefde. Ik moest laten zien dat ik haar wilde veroveren, van haar hield. Dat doe je op je 45ste anders dan op je 25ste. Vandaar dat ik toen vermeden heb om een avontuur te beleven. Ik koos voor haar, wilde dat dat de realiteit werd.’
PASCALE: ‘Dat was voor mij een heel belangrijk punt, want in een avontuurtje stappen, was niets voor mij. In Honfleur voerden we direct lange gesprekken over hoe we de relatie voor ons zagen.’
PAUL: ‘Sterker nog: tijdens een diner zei je redelijk hard: ‘Wanneer dit je niet aanstaat, ga ik nu naar huis.’ Ik ben ervan overtuigd dat je dat ook gedaan zou hebben. Ik ben geen flirter, nooit een rokkenjager geweest. Maar ik woonde op dat moment alleen en er werd nogal over mij geroddeld. Mijn jonge medewerkers begonnen verhalen te vertellen die slechts op een vermoeden waren gebaseerd. Onze ontluikende liefde was een beetje een verboden liefde. Toen we al wat anonieme reisjes achter de rug hadden, ook naar Corsica en Israël, lekte het uit naar de pers en plots had iedereen een mening. Zowel pro als contra.’
PASCALE: ‘Dat vond ik een enorm lastige periode. Ineens werd ik ook bekend, verscheen ik met mijn gezicht in bladen en vonden de mensen in mijn omgeving iets van onze relatie. Onze liefde werd daardoor alleen maar groter. Wij tegen de wereld, zo voelde het. Toch was er een momentum waarop ik er genoeg van had en de twijfels de overhand namen. Ik kocht een uitstekende fles wijn en reed van mijn woonplaats Gent naar Pauls flat in Antwerpen, vast van plan om er een punt achter te zetten. In dat uur in de auto bedacht ik me: waarom zou ik dat doen? Het is wel mijn leven, waarom laat ik mij beïnvloeden? Zodra Paul de deur opendeed, zei ik: ‘Ik heb de lekkerste wijn gekocht om te proosten op onze liefde.’’
PAUL: ‘Het was slikken toen ik later vernam dat ze eigenlijk naar mij was gekomen om afscheid te nemen.’
PASCALE: ‘De keuzes die ik in mijn leven maak, maak ik in functie van mijzelf. Ook al wringt het met de meningen in mijn omgeving, ik sta op voor mijzelf.’
PAUL: ‘We hebben snel beslist om te trouwen. In de grote trouwzaal van Antwerpen. Voor het gigantische feest losbarstte, poseerden we op het bordes ten overstaan van honderden mensen, als ware het een publiek statement: ‘Kijk! Dit is mijn vrouw’.’

Verder lezen?

Dit interview is afkomstig uit de nieuwe Nouveau. Deze ligt vanaf donderdag 4 september in de winkels!