Maak kennis met nieuwe columniste Gallyon van Vessem: ‘Ik heb een siliconenlaag om me heen gekregen’

Hoe ben jij ooit bij tv beland?
‘Toen ik negentien was, heb ik een handgeschreven brief, met daaraan een pasfoto vastgeniet, naar de TROS gestuurd, om te solliciteren als omroepster. Ik kreeg een screentest, die werd afgenomen door Tineke Verburg – een heel knappe en leuke vrouw, echt een instituut. En werd uitgekozen. Ik begon als omroepster en ging er steeds meer dingen naast doen.’

Wat is de magie van tv(-maken)?
‘Het blijft voor mij de heilige graal. Als kind deed ik graag twee dingen: lezen en tv-kijken. Al die kinderprogramma’s werden met zoveel liefde gemaakt. Toen ik begon als omroepster kreeg ik een toegangspas voor het NOB-gebouw. Beneden waren alle vertrouwde decors opgeslagen, van onder meer Ren je Rot en De Familie Knots. Ik was zo blij toen ik die decors zag en rook. Ik heb alleen maar goede herinneringen aan televisie, bijvoorbeeld met mijn ouders huilend van het lachen naar Laurel en Hardy kijken.’

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Zestien jaar lang was je een van de gezichten van Hart van Nederland. Je spreekt de andere dames nog steeds?
‘Zeker. We proberen elkaar zo’n vier keer per jaar te zien. Dat de televisiewereld een slangenkuil is met alleen maar valse loeders, is echt gelul. Er is veel loyaliteit.’

Je ziet jezelf (ook) als een loyaal mens?
‘Ik ben bijzonder trouw. Soms denk ik: tijd voor vernieuwing, bijvoorbeeld als ik bedenk dat ik al honderd jaar bij dezelfde kapper ben of omdat iemand me gekwetst heeft, maar ik doe dat niet snel, vind mensen opgeven moeilijk.’

Na zestien jaar heb je je huwelijk op moeten geven. Dat kan niet makkelijk zijn geweest.
‘Mijn ex-man heeft inmiddels ruim een jaar geleden aangegeven niet meer met ons huwelijk door te willen. Het kwam voor mij als een volslagen verrassing. Ik heb nog geprobeerd om te redden wat er te redden viel, maar dat is niet gelukt. Ik ben druk bezig mijn leven weer op te pakken met mijn dochter. We moeten samen een nieuwe weg vinden. Mijn man en ik waren zo vanzelfsprekend. Ik belde hem tien keer per dag. Mensen die ons kenden, waren verbijsterd en hadden maar één vraag: “Waarom?” Maar dat is een vraag die ik tot op de dag van vandaag niet kan beantwoorden.’

'De eerste dagen heb ik wanhopig over de grond gerold, de tranen bleven stromen. Tot ik me realiseerde dat er niets te redden viel'

Je hebt je toekomstbeeld moeten bijstellen. Hoe doet een mens dat?
‘Ons doel, samen oud worden, was heel helder en heeft nooit ter discussie gestaan. Ons hele leven was daarop ingesteld. Zo hebben we twee grote honden, omdat we een grote tuin hadden. Hadden we onze hypotheek aangepast, zodat we konden verbouwen. Over een paar jaar, als onze dochter het huis uit zou gaan, zouden we het huis vervolgens goed kunnen verkopen en ergens een fraai appartement kopen. We deden alles samen. En ineens, baf, niet meer. De eerste dagen heb ik wanhopig over de grond gerold, de tranen bleven stromen. Tot ik me realiseerde dat er niets te redden viel. Toen ben ik gaan handelen. Advocaat bellen, huis te koop zetten, dozen inpakken. Door dingen te doen, voelt het alsof je de regie weer terugpakt. Ik vond het belangrijk om snel een gezellig nieuw thuis te creëren voor mij en mijn dochter. Het is een appartement geworden. Zonder lift. En toen bleek dat de honden, een blonde labrador van negen en een zwarte van vier, niet de steile trappen op konden. Wat moest ik doen? Herplaatsen? Mijn vriendin Maureen du Toit – bekend van tv, maar ze werkt ook met blindengeleidehonden – zei dat ik George en James moest houden. Dat ze gelukkiger zouden zijn als ze samen bleven én bij hun vertrouwde baasjes. Dus nu wonen we met zijn viertjes ‘boven’. Over de steile trap is een ‘luie trap’ geplaatst zodat de honden wel omhoog kunnen.’

Geloof je nog in de liefde?
‘Ja. Ik zie mezelf in de toekomst zeker weer met een man. Maar niet nu, ik ben nog aan het bijkomen van het idee in een lange, gelukkige, liefdevolle relatie te zitten en dan ineens niet meer. Mijn dochter vindt: liever vandaag dan morgen. Sta ik met een getrouwde man te praten, roept ze: “Is dat niet iets voor jou?” Gewoon waar die man bij staat.’

Dat wordt over een tijd Tinder aanzwengelen.
‘Aan datingapps ga ik niet beginnen. Ik ken twee vrouwen in mijn directe omgeving die de liefde gevonden hebben met zo’n app, maar ik zie veel meer teleurstellingen. Vriendinnen die een paar leuke dates met iemand gehad hebben en dan helemaal niets meer horen. Ghosten heet dat. Zo onfatsoenlijk.’

'Onterechte kritiek? De mening van mensen die ik niet ken? Het glijdt zo van me af'

Hoe sta jij tegenover ouder worden?
‘Het heeft veel voordelen. Er is rust over me gekomen. Ook heb ik een siliconenlaag om me heen gekregen. Onterechte kritiek? De mening van mensen die ik niet ken? Het glijdt zo van me af. Alleen de overgang vind ik een dingetje. Ik heb last van brainfog, kan soms niet op bepaalde woorden komen. Ook moet je me soms iets tien keer uitleggen omdat mijn gedachtes steeds afdwalen. Ik kan niet meer meedoen aan spelletjes waarbij je tien seconden hebt om een antwoord te geven.’

Is er nog een grote droom?
‘Een programma of podcast maken over mensen die het roer hebben omgegooid. En dan niet dat ze een B&B in Frankrijk zijn begonnen – zo’n uitgekleed onderwerp. Zo ken ik een advocaat die hovenier is geworden. En een vriendin die in de media werkte, is met haar vriend naar Honduras vertrokken, waar ze nu een strandtent runt en duiklessen geeft. Wat beweegt zulke mensen?’

En privé?
‘Ik kijk niet vooruit, daar heb je niets aan. Als íéts duidelijk is geworden het afgelopen jaar, is het wel dat je van alles kunt willen of plannen, maar dat het leven ertussenkomt.’

Vanaf nu lees je iedere maand de column van Gallyon in Nouveau. Vanaf morgen in de winkel of bestel via tijdschriftland.