We schilderen het plaatje: Athene, 1987. Ajax speelde voor het eerst in jaren weer eens een finale in de Europa Cup. Natasja zat in het vaste team stewardessen dat het elftal heen en weer vloog. Ter plekke had ze twee dagen vrij voordat het hele zwikkie terug zou vliegen. René was naar de Griekse stad gevlogen als supporter en zou met team La Bastille – een kroeg in Amsterdam – ook een potje voetbal spelen tegen de pers. Het was veertig graden op het veld, met nergens in de buurt ook maar een flesje water te bekennen. Natasja twijfelde geen moment en ging kannen water halen, in een dorp verderop. Tuurlijk, ze hadden elkaar al eens gezien in Amsterdam, toen René aan de deur stond om voetbalkaartjes op te halen – Natasja’s stiefvader was penningmeester bij Ajax. Maar pas in Athene sloeg de bliksem in.
Aantrekkingskracht
Toen Natasja met dat welkome water aan kwam zetten, keek René haar in de ogen en zag niet alleen de zorgzame kant die hij enorm kon waarderen, hij vond haar ook gewoon een ontzettend lekker wijf. Pats boem. Strik eromheen, niks meer aan doen, zou je denken. Maar het liep anders. René: ‘Het probleem was: ik was getrouwd. We zijn naar huis gevlogen, je probeert het allemaal te vergeten, probeert thuis de draad weer op te pakken. Maar aan het huwelijk viel niks meer te redden helaas. En de aantrekkingskracht tussen Natas en mij begon serieuze vormen aan te nemen.’ Hij vertelt het in hun tuin in Blaricum. Honden Harry, Moos en Lola aan zijn voeten.
We krijgen frisdrankjes aangeboden – ‘Of liever een wijntje? Of kippensoep, Natas heeft een verse pan soep gemaakt’ – terwijl Natasja poseert voor een laatste foto. Ze moet er voor op en neer springen op een trampoline en flikt het moeiteloos. Lachend, onvermoeibaar. De avond ervoor zou ze naar de kapper en manicure gaan, ware het niet dat zonen Danny en Maxim vroegen of hun kleintjes bij opa en oma mochten slapen. Konden zij naar de sauna en uit eten gaan. In huize Froger hoeft zo’n vraag niet gesteld te worden. De (klein)kinderen gaan altijd voor. Dan maar niet door de beautywasstraat. Bovendien: wat God niet geeft, geeft Leco. Zoon Didier wandelt de tuin in en geeft de honden brokken en vers water. Hij complimenteert zijn moeder met haar looks, zij bedankt hem en wijst hem op de broodjes en verse kippensoep in de keuken. ‘Lekker, moeders.’ Sinds dat moment in Athene blijkt de zorgzame kant van Natasja onverminderd.
Wat tekent jullie huwelijk?
RENÉ: ‘Liefde, vriendschap, we zijn elkaars beste maatjes, en respect. Voor mekaar, voor mekaars wegen.’
NATASJA: ‘Heel veel liefde, die enorme vriendschap inderdaad en heel veel humor. De lach zat er vanaf de eerste minuut in.’
RENÉ: ‘Ze kan als geen ander mij zo goed mogelijk laten functioneren. Ze leest mij en die mazzel heeft niet iedereen. Het begin moet moeilijk zijn geweest voor haar. Met mijn twee kleine kinderen uit mijn vorige huwelijk op een flatje van 25 m2. Ook nog eens met een man die wereldberoemd was in Nederland, die niet ongestoord over straat kon. In 1988 bracht ik Winter in America uit, meteen erachteraan Eigen huis, het was gekkenhuis. Zij was jong, 21, en werkte nog als stewardess. Eerst voor Martinair, later KLM en privémaatschappijen. Ga er maar aan staan. Ik zag zo’n verschrikkelijk groot verantwoordelijkheidsgevoel bij haar. Wat moet zij sterk zijn, dacht ik.’
NATASJA: ‘Ik ben misschien geen Doutzen Kroes, maar René was niet de enige man die tegen mij aan schuurde, zal ik maar zeggen. Ik vroeg me af: wil ik dit wel, een man met twee kinderen? Ik was alleen zo kneiterhard verliefd. Die love package kwam met twee prachtige kinderen. Kinderen die heel klein waren, die in het flatje met één slaapkamertje bij ons lagen, Danny soms in een campingbed in de woonkamer. Kwam hun papa ’s nachts thuis na een optreden kon kleine Natascha me zo met dat kleine kippenkontje het bed uitduwen. ‘Moet jij niet even koffie zetten voor papa?’ Ze wilde dat momentje met hem voor haar alleen. Mijn ouders hadden een vechtscheiding achter de rug en ik wist: dat nooit, dat ga ik deze kinderen nooit aan doen. Ik wilde dat ze in een warm bad terechtkwamen. René bouwde aan zijn carrière, moest daar heel hard voor werken en thuis ondersteunde ik waar ik kon omdat ik hem en de kleintjes positiviteit wilde meegeven.’
RENÉ, MET EEN KNIKJE NAAR NATASJA: ‘Die daar is onverslaanbaar. Als ze hard moet werken, moet draaien voor een televisieprogramma, zorgt ze nog even dat die pan soep er staat voordat ze vertrekt. Ik hoor heel vaak: “Jij bent met een gouwe getrouwd.”
NATASJA: ‘Nou, ik ook.’
Verder lezen?
Het hele interview met Natasja en René staat in de nieuwste Nouveau. Deze is vanaf donderdag verkrijgbaar!