Natasja en René Froger: ‘Laat het ons alsjeblieft gegund worden dat we van elkaar mogen genieten tot we oud zijn’

‘Liefde is een werkwoord’ gaat voor jullie niet op?

NATASJA: ‘Zeker wel. Niet opgeven als het effe minder gaat.’ RENÉ: ‘Heel vaak wordt gedacht: die twee hebben het makkelijk. Dat slaat helemaal nergens op. Alsof beroemde mensen geen gevoel hebben, zo weer een nieuwe aan de haak slaan. Amerikaanse sterren trouwen misschien net zo snel als dat jij van jurk kan wisselen, maar zo zit het leven niet in elkaar. De laatste jaren groeien we nog meer naar elkaar toe. Ik vind het zalig: niet meer bang hoeven zijn wat je van elkaar vindt. Maar je moet mekaar wel in de gaten houden of de ander iets écht leuk vindt of het alleen voor jou doet.’

Heb je een voorbeeld?

RENÉ: ‘Ik kan weken achter elkaar werken van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Optredens, meehelpen in de studio, nog even wat inzingen voor een samenwerking, een gast­ optreden tijdens een concert van een bevriend artiest, een televisieploeg die over de vloer komt. Soms ga ik te lang door met werken.’

NATASJA: ‘Dan is het hier een zoete inval en heb ik de hele dag mensen over de vloer. Ik ben Cora van Mora die de broodjes smeert voor Jan en alleman. Doe ik met alle liefde, dat weet René, maar hij ziet het ook als ik er genoeg van heb en René en het huis weer voor mijzelf wil. Ik heb er geen lange brieven voor nodig om dat duidelijk te maken. René staat op als anderen nee zeggen en zijn hulpvaardigheid is een heel mooie eigenschap, maar het heeft ons ook bijna het huwelijk gekost. In 1998 zijn we even uit elkaar gegaan, een jaar nadat Didier was geboren. Ineens ging ik hem kwalijk nemen dat hij altijd aan het werk was en de kinderen niet in bad kon doen ’s avonds. Ik wist niet beter, maar ineens dacht ik: dit gaat ’m niet worden.’

RENÉ: ‘Ik ga hiervoor vechten, dit is het waard, wist ik.’

NATASJA: ‘Jij hebt ons nooit opgegeven. Met een nekhernia van de spanning kwam ik in het ziekenhuis terecht. René kocht de verpleging om, zodat hij elke nacht naast m’n bed mocht zitten. Uren bracht hij aan mijn zijde door.’
RENÉ: ‘Hoort erbij.’
NATASJA: ‘Ik stak m’n kop in het zand en staarde boos voor me uit.’
RENÉ, LACHEND: ‘Je lag plat en kon mooi niet weglopen! ‘Gooi het er maar uit’, riep ik, ‘Gooi alles er maar uit wat er aan mankeert.’ Dat hielp wel.’
NATASJA: ‘Ineens voelden mijn bozige momenten knullig. René zei: ‘Oké, ’s avonds de kinderen in bad doen, lukt niet. Maar dan doe ik het toch gewoon ’s ochtends?’ Mijn pissigheid voelde onbenullig. Ik mocht het ziekenhuis weer uit. Hield mijn poot nog even stijf en ging tijdelijk bij mijn moeder wonen, hier een straat verderop. Daar bracht René me een serenade. Stond­ie ineens in de tuin, If it takes forever, I will wait for you te zingen.’
RENÉ: ‘Nou, ineens, ineens... Zij lag te slapen. Ik moest stenen tegen de ramen gooien om ’r wakker te krijgen. Voor het zingen ben ik op een afvalcontainer gaan staan. Ik zakte zo door het deksel heen en zat klem in de bak. Moest ik dat hele ding om wiebelen om eruit te komen.’

‘Heel vaak wordt gedacht: die twee hebben het makkelijk. Dat slaat helemaal nergens op’

De afgelopen jaren hebben jullie hechte vrienden verloren. Dominic Grant, van het zangduo Grant & Forsyth, overleed in 2020 en recent moesten jullie afscheid nemen van jullie dierbare vriend Jonnie Boer. Hoe gaan jullie om met zulk verdriet en wat betekent het voor jullie eigen samenzijn?

RENÉ: ‘Een week voor Jonnies overlijden hebben we nog een heerlijke middag en avond gehad met z’n allen en spraken we uit hoe ontzettend trots we zijn op wat hij en Thérèse hebben neergezet. Jonnie was Natas’ eerste vriendje.’ NATASJA: ‘De relatie stopte maar wij zijn altijd maatjes gebleven. Toen ik René leerde kennen, zei ik: ‘Jonnie is m’n ex, maar ik wil altijd vrienden met hem blijven.’ Dat lukte. Thérèse en hij, dat was een match made in heaven. Tijdens de concertreeks van de Toppers afgelopen lente brachten de mannen een eerbetoon aan Jonnie. De emoties vlogen alle kanten op. Die week was ook uit de uitvaart van mijn goede vriendin Monique die veel te jong aan ALS overleed.’

RENÉ: ‘Dominic is ons helaas ook ontvallen. We leerden Dominic en Julie kennen vanuit het muziekvak en er ontstond een geweldige vriendschap. Steeds vaker gingen we bij ze op bezoek op het Engelse platteland. Dan waren we de vrolijke vier op safari.’
NATASJA: ‘Het verlies drukt je heel erg met je neus op de feiten. Dominic en Julie waren dag en nacht samen, Jonnie en Thérèse ook. Het ontroert me weer als ik over ze praat. Zij waren net zo verbonden met elkaar als wij nu zijn. René is ziek geweest, ik ook. Ik koester elke dag met hem en ons heerlijke bij elkaar geraapte zooitje kinderen en klein­ kinderen. Ik hou van René én ik hou van ons. Vannacht lag ik er weer wakker van. Dat is wat het doet als je dierbare vrienden verliest en dierbare vriendinnen heel verdrietig ziet. Laat het ons alsjeblieft gegund worden dat we van elkaar mogen genieten tot we oud zijn. Niemand geeft je morgen, leef vandaag.’

RENÉ: ‘Zanger Nico Haak (van o.a. de jarenzeventighit Foxie Foxtrot – red.) zei altijd: ‘Eerst sparen, sparen, sparen, dan genieten.’ Hij overleed voordat hij aan genieten toekwam. Dat gaat ons niet gebeuren. We leven in het nu.’

Bekijk ook

Natasja Froger over huwelijk met René: 'Ik ben misschien geen Doutzen Kroes, maar René was niet de enige man die tegen mij aan schuurde' | Nouveau

NATASJA: ‘Zich het schompes werken, doet René al jaren. De eerste jaren dat we gingen skiën, vloog hij na vier dagen terug omdat hij geen nee kon zeggen als John de Mol of Joop van den Ende belde met een verzoek. Kon ik in m’n eentje met de kinderen blijven. Dat is verleden tijd. Nu geldt: als we weg zijn, zijn we echt weg.’ RENÉ: ‘Samen uit, samen thuis. Ook in Duitsland, waar we voor TLC De Frogers: Groeten Uit... opnamen. We trokken met het hele gezin en aanhang, zeventien man in totaal, door Duitsland. In een waanzinnig mooie omgeving hadden we ongelooflijk veel plezier. Maar al zet je ons op de hei, dan hebben we nog lol. Zoveel spullen meenemen als de vorige keer toen we gingen kamperen, hoefde nu niet, want we verbleven met z’n allen in een kampeerboerderij. Het enige wat altijd een absolute must is om mee te nemen, is een koffiezetapparaat met lekkere koffiecups, zodat iedereen de dag goed kan beginnen.’

NATASJA: ‘Ik ben het gelukkigst met mijn hondenkinderen op een kleedje óf reizend met mijn kinderen, dat weet René. Ook met z’n tweeën zijn we vaak op pad. Afgelopen zomer reisden we drieënhalve week door Alaska – we houden niet van op een bedje in de zon te liggen. We komen al jaren in Engeland, gaan dan vaak naar de countryside. En vorig jaar zijn we met een rubberboot van Frankrijk naar Spanje gevaren. Iedereen verklaarde ons voor gek.’

RENÉ: ‘Ik vaar al 35 jaar. Natas is dochter van een zeeman, ze is op zee gemaakt. Samen hebben we veel ervaring. Soms vertrokken we op een spiegeltje zo glad water de haven uit om op zee iets meer gas te geven. Om de paar minuten keek ik vanachter het roer richting Natas of het goed ging. Zat ze rustig te lezen op het achterdek of te genieten van een muziekje.’

NATASJA: ‘Soms lukte dat niet. Was de zee te ruig en buitelden de golven over ons heen. Als twee gepekelde haringen stapten we dan in een haven aan wal. Het heerlijke getrut met z’n tweeën in een hotelletje, soms een luxe plek, soms shabby.’

RENÉ: ‘Zo’n hotelkamer waar het douchegordijn aan je kont blijft plakken.’
NATASJA: ‘Ik zette René met kleren en al onder de douche: eerst het zout eraf spoelen. Daarna die ene korte broek die hij bij zich had in een handdoek droog proberen te rollen voor de volgende dag. En dan nóg elkaar aankijken met een blik die zegt: ‘Wat hebben we het goed, hè.’ Heerlijk.’

Verder lezen?

Het hele interview met Natasja en René Froger staat in de nieuwste Nouveau. Vanaf donderdag 2 oktober verkrijgbaar!