Monique des Bouvrie: 'Ik ben geen oma in een beige regenjas met geraniums'

Het is maandagochtend, toch bruist het in de verschillende ruimtes van design- en lifestylewalhalla Het Arsenaal in Naarden. Er wordt gesleept met trappen, lampen en fotoapparatuur. Banken en (wand)kleden worden herschikt. Medewerkers zijn bezig concepten, kunst en woontrends zo creatief mogelijk in beeld te brengen. En in de vernieuwde brasserie rinkelt constant de telefoon; gasten hebben zin om aan de prachtig gedekte tafels aan te schuiven. Verderop zit eigenaresse en interieurarchitect Monique des Bouvrie – nonchalante zomeroutfit, lekkere slippers – te bellen en te overleggen. Druk en ontspannen tegelijk.

Altijd bezig

Ze is net terug van Ibiza. Met partner Otto vierde ze er vakantie. In hun appartement. Hoewel: het begrip vakantie bestaat eigenlijk niet in haar universum. ‘Dat woord associeer ik met mellow, helemaal niks doen, compleet in de relaxmodus zijn op het terras van een hotel. Daar ben ik niet van. Ik moet altijd bezig zijn. Ook op Ibiza. Dan ga ik takken plukken voor vazen in het appartement, op pad om de koelkast te vullen, klap mijn laptop open om dingen te checken. Ik ben zelfs nog even naar Nederland geweest om wat te regelen. Toen Otto me net kende, voelde hij zich schuldig en dacht dat hij mee moest helpen. Hij weet inmiddels beter.

Ook thuis ben ik constant bezig. De wasmachine staat bij mij bijvoorbeeld altijd aan. Beddengoed wordt twee keer per week verschoond, een handdoek gebruik ik één douchebeurt. Wel zo hygiënisch. Dat is geen dwangneurose, ik ben heel georganiseerd. Zal nooit naar bed gaan met pannen en borden op het aanrecht. Soms zeggen mensen: leg de lat toch niet zo hoog voor jezelf. Maar ik denk: it makes me happy. Ik hou van opruimen, dat geeft mij rust. Af en toe moet ik mezelf afremmen: het is klaar nu. Daarna kan ik even andere dingen doen. Op Ibiza zijn we met een bootje langs de kust gaan varen op zoek naar leuke baaitjes. Ook zijn we naar de galerie van een goede kennis geweest. Heel inspirerend. Overal waar ik kom, ben ik op zoek naar anders. Naar nieuw. Dat heb ik nodig, het is pure voeding voor mij.’

Eenmaal terug in Nederland stond ze te popelen om haar eerste kleinkind weer te zien. Baby Jan werd begin juli geboren en het was volgens haar liefde op het eerste gezicht. Binnen een paar seconden was ze verkocht toen ze dat lekkere koppie zag.

'Mam, jij neemt een vaste oppasdag voor je rekening toch?’ Maar hij weet precies hoe ik in elkaar zit, dat ga ik niet doen. Ik heb er gewoon geen tijd voor.'

Ben je een natuurtalent als oma? En ga je elke week oppassen? ‘Ik noem mezelf omi, dat vind ik veel leuker. Bij oma heb ik zo’n beeld met een beige regenjas en geraniums. Ik weet niet of ik een natuurtalent ben, maar ik hou gewoon intens van die kleine. Heb natuurlijk al honderden foto’s. Hij groeit als kool. Ik vind het mooi dat dat mannetje zoveel verschillende gezichten heeft. Dan lijkt hij weer op mijn zoon, dan weer op zijn vriendin. Heerlijk hoe zorgeloos zo’n kind erbij kan liggen. Als grapje zei mijn zoon: ‘Mam, jij neemt een vaste oppasdag voor je rekening toch?’ Maar hij weet precies hoe ik in elkaar zit, dat ga ik niet doen. Ik heb er gewoon geen tijd voor. Er zijn vrouwen die dat wel doen, maar ik zit nog volop in het werkproces. Dat maakt me gelukkig. En ik denk dat ik daardoor een leukere omi ben. Ik wil leuke dingen met dat mannetje doen, ga voor qualitytime. Toen mijn kinderen klein waren, heb ik ook altijd doorgewerkt. Ik zorgde destijds voor oppas. Dat kan nu ook. Misschien zelfs makkelijker dan toen. Hoewel: hij moest al worden opgegeven voor de kinderopvang nog voor hij geboren werd. Bizar gewoon.’

Bekijk ook

Monique des Bouvrie over haar nieuwe liefde: 'Zomaar een nachtje Parijs' | Nouveau

Je zegt dat je nog volop in het werkproces zit. Hoe behoud je je passie na ruim dertig jaar? ‘Door ervoor te zorgen dat ik niet in herhaling val. Ik heb ooit samen met Jan Het Arsenaal opgezet. Sinds die tijd ben ik constant op zoek naar objecten en ontwikkelingen die mij prikkelen en verbazen. Ik moet evolueren, van stilstand word ik ongelukkig. Daarbij blijf ik altijd bij mezelf: voelt het voor mij goed? Niet: zou het een commercieel succes kunnen zijn? Maar: geniet ik hiervan en raakt het mij? Het moet verwonderen. Iets hoeft niet door iedereen mooi gevonden te worden. Maar het moet iets met je doen, bij je binnenkomen. Dat houd ik de studenten van het Jan des Bouvrie College die ik om de zoveel tijd les geef ook altijd voor. Oogkleppen af en kijk goed om je heen. Ga van dat gebaande pad af. Onderzoek dingen.’

Kun je concrete voorbeelden geven van dingen die jou verwonderen? ‘Vaak kom ik ze tegen tijdens mijn reizen. Zo ontdekte ik op een beursje in Parijs een klein standje waar een vrouw stond met bh’tjes en bikini’s gehaakt van goud- en koperdraad. Het zijn lampen slash kunstobjectjes. Zulke gekke dingen maken me blij. In het Rosewood Hotel in Amsterdam staat een trekautomaat met marmeren items van kunstenaar Casper Braat. Een asbak met gouden joint bijvoorbeeld. Zelf heb ik een boterham met hagelslag gemaakt van gouden spijkertjes eruit gevist. Geweldig. Net als de kleurige Bomba-wandkleden van Milla Novo of die van Steve Tepas en de bijzondere foto’s van art performer Jesula. Of prachtige mixed media. Ik ben nu een Land Rover Defender aan het restylen. Dat is ook mijn handtekening: werken, verbinden en combinaties maken met kunst of kunstachtige objecten zodat ik geen standaard interieur creëer. Ik verdiep mij in de manier waarop mensen leven en kijk vervolgens wat ik kan toevoegen om dat te verbeteren. Zo heb ik laatst een jarenzeventigmodel zitkuil toegepast – niet in de grond verzonken, maar op de vloer – voor een stel met twee kinderen. Ze kunnen er lekker op hangen met hapjes en heerlijk buizen. Otto was helemaal niet met kunst bezig, maar hem heb ik ook langzaam die wereld ingenomen.’

Verder lezen?

Het hele interview met Monique de Bouvrie en de bijbehorende prachtige foto's lees je vanaf donderdag in de gloednieuwe Nouveau.