Samen bergen verzet
“De gezonde Jan kan ik zeker missen,” vertelt Monique. “Ik heb zoveel met hem meegemaakt, en zo lang ook. We hebben bergen verzet, samen ontzettend veel dingen gedaan, de wereld verkend. Een bijzondere tijd, bijzonder en heerlijk. Die herinneringen draag ik altijd in mij mee en dat is mooi.”
Nog altijd duikt Jan soms op in kleine momenten. “Soms popt er een oude foto op in mijn telefoon en denk ik: o ja, dat was een bijzonder moment. Of ik zie hoe zijn energie doorleeft in onze kinderen en nu weer in zijn kleinzoon. Dat is wel heel erg mooi.”
Leerschool voor het leven
Over de laatste periode van zijn leven spreekt ze met bewondering. “Die andere tijd, dat hij ziek was, duurde best lang en ik heb diep respect voor de manier waarop hij daarmee omging. Terwijl hij dood- en doodziek was, wilde hij toch graag door. Op een gegeven moment ging het niet langer, waren er veel meer slechte dan goede dagen. Dan heb je geen kwaliteit van leven. Dat is heftig om mee te maken.”
Toch haalt ze er ook levenslessen uit. “Je ziet de betrekkelijkheid van veel dingen in. Alles is te leen in het leven. Je kunt niets meenemen of claimen. Het enige wat Jan echt nog heel belangrijk vond: het doorgeven van zijn energie en kennis. Ik voel mij verplicht dat te doen. Hij was mijn leerschool honderd jaar terug en loodste mij het vak in. Ik ontwikkelde mij daarna op mijn eigen manier, ben geen kloon van hem. En daarom geef ik af en toe die colleges.”
'What doesn’t kill you makes you stronger'
Loslaten en doorgaan
Na het overlijden van Jan volgde een moeilijke periode, waarin Monique verwikkeld raakte in een juridische strijd met Jans oudste kinderen over de erfenis. Toch weigert ze daar haar leven door te laten bepalen. “Nee, ik ben iemand die dingen heel goed kan parkeren. Dat is geweest, daar ga ik niet de hele tijd aan terugdenken. What doesn’t kill you makes you stronger. Ik kan het niet meer terugdraaien, het is wat het is. Klaar.”
Ze laat het verleden los om ruimte te maken voor het leven van nu. “Ik wil mijn leven daardoor niet laten beïnvloeden. Er is zoveel moois, zoveel anders en bijzondere momenten. Zoals de komst van mijn kleinkind. Het zit ook niet in mijn karakterstructuur om stil te staan bij negatieve dingen of wrok te koesteren. Daar schiet ik niks mee op, daar heb ik alleen mezelf mee. Ik heb het een plek gegeven en weer door.”
Nieuwe liefde
Inmiddels kijkt Monique met optimisme vooruit. Na het verlies van Jan vond ze onverwacht opnieuw liefde, iets waar ze ook uitgebreid over vertelde: “Het gebeurde gewoon, een jaar na Jans overlijden. Liefde is niet planbaar.”
Ze leeft met dankbaarheid, niet met gemis. “Jan leeft door in wat we samen hebben opgebouwd – in onze kinderen, in het vak en in de mensen die hij heeft geïnspireerd. En dat is eigenlijk het allermooiste wat er is.”
Benieuwd naar het hele interview met Monique des Bouvrie? Je leest het in de nieuwste Nouveau, vanaf donderdag in de winkel of te bestellen via tijdschriftland.