In haar zoektocht naar haar identiteit kijkt Micky vaker terug naar het verleden dan mensen wellicht vermoeden, maar niet om in oude patronen te blijven hangen.
'Ada Kok' als inspiratie
Op die foto, die ze nam nadat ze haar zwemdiploma had gehaald, ziet ze een meisje dat nergens voor terugdeinsde. "Ik werd Ada Kok genoemd, want ik was een ontzettend goede zwemmer. Als enige kind was ik nogal vrij, stond altijd vooraan." Die drang om voorop te lopen en het leven te omarmen, is voor Micky geen teken van arrogantie, maar van een fundamentele levenshouding.
Toekomst vol mogelijkheden
Diezelfde onbevangen blik zorgt ervoor dat ze met veel vertrouwen naar de toekomst kijkt. Ze ziet haar huidige levensfase niet als een eindstation, maar als een krachtig begin. "Deze wijze oude versie van Micky zegt me dat het leven nog helemaal niet afgelopen is. Dat er gewoon nog 20, 25 knaljaren zullen zijn. Waarin ik gewoon ja kan zeggen, alles kan doen wat ik wil."
Bewegen door de angst
Waar ze vroeger fysiek reageerde op druk – zoals stressvlekken in haar nek bij camera-aandacht – heeft ze door de jaren heen geleerd om die spanning om te buigen. Ze ziet acteren en kunst als middelen om haar eigen angsten te overwinnen. "Vroeger, als er een camera op me werd gericht, kreeg ik rode stressvlekken in mijn nek. Ik ben gaan acteren om daarvan af te komen. Nu blik of bloos ik niet van camera's."
Het geloof in toeval
Micky merkt op dat ze door de jaren heen heeft geleerd te vertrouwen op een soort helpende hand in het lot. In momenten van grote onzekerheid zijn er volgens haar altijd mensen die haar letterlijk en figuurlijk een plek bieden. "Er zijn momenten geweest dat ik het echt niet meer wist. Op zo'n moment kwam er dan ineens iemand met een auto of met een huis. Het liep echt binnen. Als ik iets nodig heb, komt het op me af."
Verder lezen? Het complete interview met Micky Hoogendijk vind je in de nieuwste Nouveau. Vanaf donderdag 4 juni in de winkel, of te bestellen via Tijdschrift.land.