Al op jonge leeftijd voelde Mensje dat er thuis iets mis was. De situatie kwam tot een kookpunt toen ze als tienjarig meisje per toeval een afscheidsbrief van haar vader in de tas van haar moeder ontdekte. "Er stond in dat hij verliefd was op een andere vrouw, dat hij dat heel erg vond voor ons, maar bij ons weg zou gaan," vertelt ze openhartig. De jonge Mensje liet het er echter niet bij zitten. Woedend klom ze in de pen en schreef een brief aan de nieuwe geliefde. Met onverwacht succes: de minnares was dermate onder de indruk dat haar vader kort daarna gewoon weer op de stoep stond.
Uitstel van executie
Toch was het uitstel van executie. Dertien jaar later vertrok haar vader alsnog definitief naar Zuid-Frankrijk met een nieuwe, extreem jaloerse vrouw. Voor haar moeder, die zich altijd een slag in de rondte had gewerkt voor het gezin, was deze definitieve breuk te veel. Ze belandde op vijftigjarige leeftijd in een psychose en werd opgenomen in een kliniek. Ondanks zijn notoire ontrouw hield Mensje ook van haar vader; hij was degene die haar de liefde voor het lezen bijbracht en haar overlaadde met boeken.
Haar band met haar moeder was echter het allerinnigst. Toen zij jaren later op 74-jarige leeftijd plotseling overleed aan een hartinfarct, sloeg de wanhoop toe. Mensje had geen afscheid kunnen nemen. "Toen mijn zus me belde, schoot ik in totale wanhoop uit m’n bed, pakte een pen en ben gaan schrijven. Ik wilde haar vasthouden en de dood een mep geven." Binnen een jaar was haar eerste autobiografische boek, Olifanten op een web, af.
Toch blijven er onbeantwoorde vragen. Hoewel haar vader niet meer gelovig was, ging hij elke avond op zijn knieën voor een stoel in de woonkamer. Mensje zou hem nog altijd willen vragen: "Wat ging er op die momenten door je heen? Vroeg je misschien vergeving?" En aan haar moeder: "Wat vond je van die seances, een schijnheilige bedoening?"
Het hele interview met Mensje is te lezen in de nieuwe Nouveau. Deze ligt vanaf donderdag 2 april in de winkel of bestel je via tijdschrift.land.