Jennifer Hoffman over haar tweede zwangerschap: ‘Ik realiseer me dat deze baby meer lawaai meemaakt’

Jennifer Hoffman weet hoe het is om al jong in de schijnwerpers te staan. Ze was pas achttien, toen ze eind jaren negentig doorbrak met de rol van Sam de Graaf in de succesvolle dramaserie Westenwind. Sindsdien is er nauwelijks een jaar voorbijgegaan dat ze niet in een serie of film te zien was. Buiten de set kiest Hoffman bewust voor maatschappelijke betrokkenheid. Als sustainability advocate, zoals ze zichzelf noemt, zet ze zich in voor duurzaamheid en natuurbehoud, onder meer door het planten van haar eigen bos, als ambassadeur voor Trees for All. Wanneer we haar fotograferen, rijst bij ons het vermoeden dat ze net zo makkelijk model had kunnen worden, want poseren gaat haar minstens zo natuurlijk af als acteren. Of lijkt dat maar zo?

Hoe ervaar je zo’n fotoshoot? Ben je inmiddels een pro of voelt het toch een beetje buiten je comfortzone? ‘Na jaren met best wat fotoshoots ben ik het dermate gewend dat ik het prima vind, en aardig op mijn gemak ben. Maar ik sta model te spelen, hoor. Moet ik nou mijn hoofd naar voren of opzij doen, hoe doen modellen dat? Het gaat constant door mijn hoofd. Het team professionals om me heen maakt het zoveel makkelijker.’

Ik mag je ook feliciteren. Er is een tweede kindje op komst. Hoe voel je je? ‘Een kindje op komst, ja! Het gaat ontzettend goed. Het eerste trimester was ik heel erg moe. Nu begin ik langzaam weer tot leven te komen.’

Is deze keer anders dan toen je zwanger was van zoon Cooper? ‘Toen was het coronatijd, en was het heel rustig. Heel gek, ik realiseer me ineens dat de baby in mijn buik meer lawaai meemaakt. Ik kom nu bijvoorbeeld ook in restaurants. Tijdens de zwangerschap van Cooper waren die gesloten. Tijdens de eerste zwangerschap werkte ik voor 3 Op Reis, maar ook dat waren rustige trips; vrij rustig onderweg, een busje hier en daar. Weleens een interview of gesprek, maar geen lawaaiige feestjes of grote mensenmenigten. Een luxe, zo’n enorme rust die je kunt bieden aan je ongeboren kind. Het is bewezen dat er in coronatijd gezondere kinderen zijn geboren en gezondere bevallingen zijn geweest. Statistieken hebben aangetoond dat rust en zo min mogelijk stress heel veel doen voor een moeder en haar ongeboren kind. Deze informatie heb ik in mijn achterhoofd. Ik ga ook deze keer proberen om het zo rustig mogelijk te houden. Ik trek me eerder terug en zorg dat ik de baby zo veel mogelijk rust geef.’

Bekijk ook

Jennifer Hoffman over een open relatie: 'Ik zeg nooit nooit' | Nouveau

In Sterren op het Doek vertelde je dat je op je 36ste je vorige relatie beëindigde. Dat noemde de presentator ‘gevaarlijk als je single bent met kinderwens’ omdat je in een nieuwe relatie niet meteen kan zeggen: ‘Hé, ik ben superverliefd. Kinderen maken?’ ‘Daarom deed ik destijds waarschijnlijk ook langer over die beslissing, omdat ik het een ingewikkelde keuze vond. Wat zou ik weggooien? Zou ik met het beëindigen van de relatie ook een kinderwens weggooien? Langzamerhand voelde ik: ik ben oké als ik iemand tegenkom die al kinderen heeft – hoef ik ze niet te baren. Ik zou ook oké zijn met af en toe een leuke man. Een eerste zoen geven aan iemand, en dat heel vaak beleven, zonder kinderen te krijgen, daar was ik content mee. Ik was namelijk ook heel goed met mijzelf. Dan zou ik het leven anders inrichten dan sociaal gewenst, en bij dat besef voelde ik een rust die lastig te creëren of na te bootsen is. Nooit had ik gedacht dat ik een paar maanden later Dorian zou tegenkomen en tot over m’n oren verliefd zou zijn.’

Terwijl je net had geaccepteerd dat je je leven misschien anders zou moeten inrichten. ‘En daar zou ik dus heel tevreden mee zijn. Ik was 36 en vrijgezel. Een vriendinnetje van mij woont in Los Angeles. ‘Nu je relatie uit is, moet je juist naar L.A. komen’, zei ze. Ik kende haar huis. Daar zou ik kunnen verblijven, omdat zij veel weg is voor werk. L.A. is een vreselijke stad én een fantastische stad. Als je niemand kent en niet weet waar je naartoe moet, ben je als Europeaan verloren in L.A. In Nederland is een centrumpje altijd opgebouwd rondom een kerk, een marktplein, wat kroegjes en toeristische dingen. Daaromheen vormt zich een ring met restaurants en winkels en zo werk je steeds verder naar buiten. In L.A. is geen centrum en ik wist echt niet waar ik zijn moest. Je vervoert je per Uber. Ik koos voor Uber Pool, gezellig, ontmoette ik in de taxi wat andere mensen, en het was goedkoper. Amerikanen vinden het heel leuk om contact te maken. Het was raar om te zeggen dat ik actrice ben, a working actress nog wel. ‘Do you have lines?’ Werd me dan gevraagd. ‘Ja, ik heb wel tekst als ik acteer, ja.’ ‘That’s amazing!’ Moest ik uiteindelijk uitleggen dat het hartstikke goed ging in Nederland op carrièrevlak. Daar snapten ze geen bal van, want wat kwam ik dan in vredesnaam in Los Angeles doen. ‘Euh nou, ik ben echt op reis. Eigenlijk om te genieten en niks te doen en het leuk hebben met mezelf.’ Dat vind iedereen heel gezellig, iemand die ook weer weg gaat, dus ik werd overal voor uitgenodigd.’

Verder lezen?

Het hele interview met Jennifer Hoffman lees je in de nieuwste Nouveau. Deze ligt vanaf donderdag 5 maart in de winkel of bestel je via tijdschrift.land.