Tijdens haar tijd in het buitenland merkte Jennifer al snel dat de dynamiek tussen mannen en vrouwen daar anders is dan in de polder. Op de vraag hoe het daten met Amerikaanse mannen haar beviel, is ze duidelijk: ‘Heel anders. Ik heb drie heel verschillende Amerikaanse mannen gedatet. Ik ben maar weinig Nederlandse mannen tegengekomen die nog ‘game hebben’. Ze zijn misschien bang voor afwijzing, of wij Nederlandse vrouwen zijn te assertief of bot. Dat open en eerlijke in mijn houding vonden mannen in Amerika juist een verademing. Bij Nederlandse mannen dacht ik vaak: kom op, laat het weten als je geïnteresseerd bent. Niet dat halfbakken gedoe steeds. Of het gebeurde juist dat Nederlandse mannen arrogant waren en op me afstapten met het idee: je ziet mij en nou val je in katzwijm. En dan zijn er nog allerlei leuke mannen die te verlegen zijn. Ik viel vaak op zo’n ‘wingman’. Als ik vroeger uit ging en er kwam een gast op me af die cool deed, stond er vaak iemand naast zich te generen voor zijn vriend. Daar viel ik op.’
Een manifestatie op een festival
Toch was het niet in Amerika, maar op een festival waar ze haar huidige partner Dorian ontmoette. Dat gebeurde vlak nadat ze een zeer specifieke 'bestelling' bij het universum had geplaatst. ‘‘Ik wil een Viking die niet in mijn werkveld zit!’ Ik heb het geschreeuwd, ja. Hij moest van zeilen houden en misschien ook kunnen skiën. Liefst van Franse afkomst zijn, maar ik spreek slecht Frans, dus doe toch maar Engels. Niet lang daarna kwam er tijdens een festival een man met viking looks op me af en begon een praatje. ‘So you’re American’, zei ik. ‘Half American-half French’, antwoordde hij. Nou jaaa... Ik heb echt geen idee hoe ik dit gemanifesteerd heb. Misschien heeft een voorouder meegeluisterd en die dacht: ja, check en check, dit kan ik regelen.’
Hoewel ze normaal gesproken niet van de lijstjes is, wist Jennifer deze keer precies wat ze zocht. ‘Ik had zo níét de behoefte aan een Nederlandse man. Ik vond de gesprekken met de Amerikanen zo leuk en ik wilde een man die niet in pak naar zijn werk hoeft, niet jaloers is op mijn werk, niet jaloers is überhaupt. Die me kan vrijlaten en me echt ziet. Iemand die iets van de wereld heeft gezien. Het lijstje was lang. Dorian en ik praatten maar een kwartier, wij tweeën in een bubbel. Hij had een prachtige donkere stem. Toen hij zei dat hij half Amerikaans, half Frans was, dacht ik: yeah right, het zal allemaal wel. Ik heb mijn wensen hardop uitgesproken, dus hij is vast ingehuurd door mijn vrienden die een grap met me willen uithalen. Tien minuten na onze ontmoeting stuurde hij al een bericht: ‘It was a pleasure.’ Geen halfbakken gedoe, niks drie dagen wachten. We appten op en neer en op briljante wijze gaf hij me drie opties om uit eten te gaan. Hij maakte het me makkelijk en liet de keuze bij mij.’
Hoog in mannelijkheid, laag in ego
Inmiddels is duidelijk waarom Dorian de man is met wie ze haar leven wil delen. ‘Hij ziet mij echt. In plaats van te krijgen wat ik zou willen, krijg ik van Dorian wat ik nodig heb. Een van de meest aantrekkelijke dingen van Dorian is dat hij heel goed in zijn mannelijkheid zit en heel laag in zijn ego. Waarmee ik wil zeggen: ik kan niet tegen mannen met grote horloges, dure pakken, die de hele tijd maar laten zien dat het goed met ze gaat.’
Dat gebrek aan uiterlijk vertoon werd onlangs nog eens bevestigd bij de aanschaf van een nieuwe auto. ‘Dorian is 1.95 meter, we gingen kijken naar een elektrische auto en kwamen uit bij het kleinste autootje, waarvan elke man zou zeggen dat-ie er niet mee gezien zou willen worden. We stonden bij de auto en ik zei nog: ‘Ik weet niet of je dit wel een auto kunt noemen.’ Dorian antwoordde: ‘Perfect, it’s all we need, right?!’ Zo aantrekkelijk.’
Verder lezen?
Het hele interview met Jennifer Hoffman is te lezen in de nieuwste Nouveau. Vanaf donderdag 5 maart in de winkel of te bestellen via Tijdschrift.land.