Isa Hoes en Marc-Marie Huijbregts over vriendschap in tijden van rouw: ‘Ik hoefde mijn verdriet niet meer alleen te dragen’

De vriendschap tussen Isa en Marc-Marie is diep, warm en gelijkwaardig. Ze steunen elkaar door moeilijke tijden, kunnen samen lachen en huilen, en begrijpen elkaar vaak zonder woorden.

Verdriet

Op de vraag hoe hij er voor Isa kon zijn toen haar man Antonie overleed, antwoordt Marc-Marie dat het verdriet zo persoonlijk en privé was — het was van Isa, en daarin kon hij haar moeilijk echt troosten. ‘Ik weet nog dat jij je niet opsloot, Isa. Je stond open voor jouw verdriet, waardoor het voor anderen minder moeilijk was om te proberen jou te steunen. Men kon “erbij” bij jou. Ik herinner me de eerste keer dat ik Isa zag nadat Antonie was overleden. Het was thuis, waar Antonie was opgebaard, en Isa was zo’n knappe, jonge weduwe. Dat beeld vond ik hartverscheurend. Tijdens de afscheidsdienst kon ik Isa’s gezicht zien, kneitersterke Isa. Het voelde absurd, keihard, maar ook reëel en werkelijk.’

‘Het was goed om niet meer alleen te hoeven zijn met mijn gevoelens, dat ik alles kon delen met iedereen’, antwoord Isa. ‘Ik hoefde niet meer bezig te zijn met gedachtes die me pijnigden zoals: kan ik dit wel delen met iemand, kan dat wel voor Antonie? Het alsmaar rekening houden met kwam ten einde.’

Je droeg je verdriet zo... “waardig” is een stom woord, zo koninklijk openbaar’, zegt Marc-Marie. ‘Echt waar. Een keer hadden we ergens koffie gedronken, toen iemand jou op straat bij het verkeerslicht een kushand toewierp. Jij liet dat binnenkomen. Je liep er niet voor weg. Dat vind ik knap.’

‘Mensen waren heel lief voor me’, gaat Isa verder. ’Ik wil nog een aanvulling maken op wat Marc-Marie voor mij betekent: het lachen. Telkens als ik Marc-Marie zag, ging ik daarna zoveel lichter naar huis. Jij brengt energie.’

Marc-Marie: ‘Nou, dès mooi, want energiezuigers zijn het ergste soort. Isa is niet bang van mij of van mijn humor. Ik zie haar nooit denken: oh god, wat gaat-ie nou weer zeggen? Ze geeft het net zo hard terug. Is niet flauw. Ze lacht me uit, maakt grappen met mij en om mij. Veel mensen durven dat niet, of doen dat niet, of wat dan ook. Wij zijn gelijkwaardig.’

'Als er iets naars gebeurt, ga ik als een kat in het donker zitten'

Verschillende persoonlijkheden

Hoewel hij Isa waardeert voor hoe zij het aanpakt, gaat Marc-Marie heel anders om met verdriet. ‘Ik heb geen grote crisissen gehad in mijn leven, niets wat te vergelijken is met wat Isa heeft meegemaakt. Als er iets naars gebeurt, ga ik als een kat in het donker zitten. Ik bel niemand en vertel het pas achteraf als het is opgelost. Vrienden vinden dat vervelend. Ik kan mezelf slecht laten troosten. Zo zit ik in elkaar. Ik vertel het mijn man Karim ook niet als ik me ellendig voel. Het zou mij minder opleveren dan dat het hem aandoet.’

Isa benadrukt dat ze dit een lieve eigenschop vindt, hoewel Marc-Marie zegt dit niet bewust te doen.

Samen op pad

Het duo gaat graag samen op reis. ‘Bijvoorbeeld in New York, waar we van wijk naar wijk wandelden en heel veel voorstellingen bekeken’, zegt Marc-Marie. ‘Kletsen, taartjes halen, eten laten bezorgen bij de Airbnb en series kijken – we hebben hetzelfde vakantieritme. We huurden een auto en reden vanuit New York naar de Hudson Valley. Met z’n tweeën in zo’n gigantische bak, zelfs voor Amerikaanse begrippen was-ie groot. Bij het uitstappen vielen we er telkens uit omdat we het treetje vergaten.’

Maar de tripjes gaan zelfs verder dat dit, want de twee zijn zelfs samen op huwelijksreis geweest! ‘Het zat zo: we wilden geen groot huwelijksfeest, want daar ben ik niet zo dol op. De trouwdag zelf vierden we in Amsterdam. Antonie was er ook bij. De volgende dag vertrokken we met een kleine groep naar Tunesië. Met een enorme fourwheeldrive reden we de woestijn in naar een oase, een mooi tentenkamp, ons hotel. Weer terug in de bewoonde wereld gingen we met die kleine club naar het eiland Djerba.’

‘Zullen we binnenkort weer terug naar New York? Of liever ergens anders heen?’ aldus Isa. Marc-Marie reageert met streng geheven vingertje: ‘Nu komen we tot de kern, Isa, want wat wil jíj?’

De toekomst

‘Ik ben een trouwe hond en vind het belangrijk dat we elkaar regelmatig in de ogen blijven kijken’, zegt Marc-Marie. ‘Ik stond met tussenpozen twintig jaar in theater. Officieel heb ik geen afscheid van het theater genomen – ik blijf het magisch vinden, het applaus raakt me elke keer weer – maar inmiddels ben ik met prepensioen. Cabaretier zijn is niet mijn ziel en zaligheid. Televisie maken vind ik leuk, vooral als ik het met leuke mensen kan doen – zoals bij Holland’s Got Talent en Ons kent ons – want dat is het belangrijkste. Ik wil niet meer met nare mensen werken. Daar vind ik het leven te kort en het werk niet leuk genoeg voor. Net nu ik minder op het theaterpodium sta, staat Isa er meer op omdat ze weer acteert.’

'De basis is liefde en daarop kunnen we altijd terugvallen'

Isa: ‘Ik start het net weer op inderdaad. Maar Marc-Marie en ik zien elkaar elke week voor de podcast, niks aan de hand.’

Marc-Marie vult haar aan: ‘Als ik oud mág worden, zie ik ons zelfstandig met andere gelijkgestemden in een groot huis wonen. Isa is daar supergeschikt voor. We hoeven elkaar niets uit te leggen, ook zonder woorden zijn we er voor elkaar. De basis is liefde en daarop kunnen we altijd terugvallen. Ik zie het zitten. Niet pas over dertig jaar, dan zijn we te oud. In een groot huis of in meerdere huizen op een stuk grond, twee verpleegsters erbij. Niet in zo’n huis in Loenen aan de Vecht. Dat lijkt leuk, maar denk je er een seconde langer over na dan word je gillend gek. Niks te doen daar! Ouderen die de stad uit gaan, daar snap ik niks van. Reuring om je heen houdt jong. Koffie halen, krantje lezen, een restaurant en theater in kunnen. Alle respect voor Loenen, maar mij vinden ze er later niet.’

Isa: ‘Portugal zou ook een goeie optie zijn voor ons huis.’

Dat ziet Marc-Marie wel zitten, maar hij heeft nog een aantal eisen: ‘In elk geval moet het gebeuren met leuke, vlotte mensen. Geen zeurkousen. Het lijkt me heerlijk om op deze manier oud te kunnen worden. Liefst nog midden in het leven staand met werk en maatschappij, zoals Hanneke Groenteman, Hedy d’Ancona en Marie-Cécile Moerdijk. Overigens denk ik wel dat jij dat huis zal moeten kopen, Isa, en dan houden wij tweeën de mooiste kamers.’ Isa: ‘Naast elkaar, met een deur ertussen, zodat we naar elkaar toe kunnen.’

Verder lezen?

Het hele interview met Isa Hoes en Marc-Marie Huijbregts lees je vanaf volgende week in de nieuwste Nouveau. Deze koop je vanaf donderdag 7 augustus in de winkels of bestel je via tijdschrift.land.