Hanna Verboom over bipolariteit: 'Wat andere mensen vinden of denken, stuurt me niet meer aan'

Het interview met Hanna Verboom vindt plaats in haar karakteristieke en smaakvol ingerichte dijkhuis in een klein dorpje aan de Waal. Terwijl man Ralf druk in de weer is en hun dochtertje Sara James (6) en zoontje Samuel (4) aan de keukentafel van ontbijt voorziet, komt Hanna met natte haren met baby Ramses de keuken binnen. Als Ralf zich wat later uit de voeten maakt met de kinderen, installeert Hanna zich met een bak havermout en Ramses aan de borst voor een goed gesprek. Ondanks de dagelijkse hectiek van een jong gezin straalt ze een en al rust en evenwicht uit. Alsof het leven haar niet meer uit balans kan brengen.

Rust en acceptatie

Je bent nu 42. Ben je op een leeftijd gekomen dat je jezelf echt kunt omarmen? ‘Ja en nee. Jezelf omarmen is geen constante. Maar er is wel meer rust, dat zeker. Wat voor mij een grote verworvenheid is: ik doe nu alleen nog dingen waar ik echt in geloof. Wat andere mensen vinden of denken, stuurt me niet meer aan. In dat opzicht ben ik echt volwassen geworden, autonomer. Maar er zijn nog steeds momenten dat ik het lastig vind om mezelf te omarmen en toch dingen doe om aan de verwachtingen van de buitenwereld te voldoen. Dan kom ik mezelf weer tegen, en dat gaat ten koste van hoe ik me voel. Dat geeft niet. Het is volgens mij een illusie om te denken dat je op een dag ‘af ’ bent.’

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Wat geeft jou nog meer rust? ‘De acceptatie dat het leven niet alleen vloed is. Psychiater Dirk de Wachter heeft daar een mooie uitspraak over: ‘Geluk is het omarmen van ongeluk.’ Met andere woorden: je accepteert dat ook de mindere tijden erbij horen. Dat vind ik heel treffend, want we leven in een maatschappij waarin we verslaafd zijn aan geluk en perfectie. Waarin we denken dat alles maakbaar is. En dat maakt heel rusteloos.’

Kun je zeggen dat je steeds meer van binnen naar buiten bent gaan leven? ‘Ja, dat is mooi gezegd. De dingen die voor mij belangrijk zijn – mijn kinderen, familie, vrienden, spiritualiteit, tijd voor mezelf – krijgen vanuit die levenswijze meer ruimte. Mijn gezin – sinds dit jaar hebben Ralf en ik er een derde bij – heeft nu mijn prioriteit. Dat het goed met hen gaat, en dat zij voldoende tijd en aandacht krijgen, staat op één. En als je je prioriteiten helder hebt, gaat de rest van je leven ook beter stromen, is mijn ervaring. Ik zou ook kunnen zeggen dat mijn kompas steeds helderder wordt en beter is afgesteld.’

'Ik realiseerde me dat als ik een deel van mezelf geheimhield, ik daarmee de boodschap overdraag dat je jezelf niet mag laten zien'

Is jouw documentaire Uit de schaduw, waarin je openheid gaf over je bipolaire variatie, daarin een omslag geweest? ‘Absoluut, die is heel belangrijk geweest. Wat bij mij vanbinnen speelde en wat ik twintig jaar verborgen heb gehouden, bracht ik letterlijk naar buiten. Dat was spannend. Het blijft een kwetsbaar thema, omdat er nog veel stigma is. Om dat te doen, vraagt ook dat je jezelf ten diepste accepteert, omarmt. En als je dat doet, zit daar natuurlijk ook een enorme kracht in. Het was bovendien helend en bevrijdend als ik kijk wat het met me heeft gedaan. Ik hoefde niet langer met een geheim te leven, uit angst voor de consequenties als het naar buiten zou komen. Bijvoorbeeld dat ik niet meer gevraagd zou worden als actrice, waar ik altijd voor gewaarschuwd ben. Intussen weet ik dat het voor alle mensen met een psychische variatie enorm helpt als je er open over durft te praten – dat je er mag zijn en dat het gewoon oké is. Ja, dat het eigenlijk heel normaal is om níét normaal te zijn. Want bijna de helft van de bevolking krijgt in zijn of haar leven te maken met een vorm van psychisch lijden.’

Verder lezen?

Het hele interview met Hanna Verboom vind je in de nieuwste Nouveau. Deze ligt vanaf donderdag 4 december in de winkel.