Hanna Verboom over het ontmoeten van haar liefde: ‘Een gevoel van rust, van thuiskomen’

Hoe het begon

Hanna heeft jarenlang als vrijbuiter geleefd: lang single, altijd onderweg, op zoek naar nieuwe ervaringen en avontuur. Totdat Ralf ineens haar leven binnenwandelde en alles kantelde. Hoe dat precies gebeurde, vertelt ze:

‘Toen ik Ralf leerde kennen, was ik al vijf jaar vrijgezel. Mijn leven bestond uit reizen en het opzetten van verschillende projecten voor stichting Get it Done. Ik zat in Zuid-Afrika toen ik een bericht kreeg van een man die me bijdehante vragen stelde over Get it Done. Dat wekte bij mij een mix van nieuwsgierigheid en fascinatie op. Het leidde tot een afspraak en vanaf dat moment ging het snel.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Ralf bleek, net als ik, een avonturier, die al lang single was en werkte als impactinvesteerder in Afrika. We stonden met dezelfde missie in het leven. Toen we elkaar nog nauwelijks kenden, wisten we allebei vrijwel onmiddellijk dat het klopte. We voelden allebei: oké, hier heb ik zo lang op gewacht. Een gevoel van rust, van thuiskomen. Er is een boeddhistische wijsheid die zegt dat als je vlinders in je buik voelt, dat het hem dan niet per se is. Maar als je een bepaalde rust voelt, dan is het ’m. We hebben vervolgens samen een jaar gereisd en zijn daarna in een sneltreinvaart gegaan. Ik was 35 en wist altijd al dat ik graag kinderen wilde, dus mijn biologische klok tikte. Ik werd zwanger en datzelfde jaar zijn we getrouwd. Achteraf hadden we misschien wat meer tijd mogen nemen om elkaar beter te leren kennen, want als je kinderen krijgt, ligt de focus vooral daarop.’

Twee verschillende karakters

Ondanks hun gedeelde missie blijken zij en Ralf twee totaal verschillende karakters. Maar juist in die tegenstelling schuilt iets magisch – iets wat hen sterker maakt dan ze ooit had kunnen bedenken. Ze vertelt hoe die dynamiek werkt:

‘Ja, Ralf is een vierkant en ik ben een rondje. Ralf is iemand op wie je echt kunt bouwen – stabiel als een rots en heel zorgzaam. En als hij een stoomboot is, ben ik een zeilboot die vaart op de wind: intuïtief, creatief en een dromer. Maar door die tegenstelling vullen we elkaar goed aan en brengen we elkaar in balans. Ralf is als zakelijk directeur bij Cinetree gekomen, waardoor het bedrijf flink gegroeid is. Samen bouwen we verder en we hopen dat onze kindjes hier ooit stage doen.’

Bekijk ook

Zwangerschap bracht Hanna Verboom terug naar oud verdriet: ‘Ik dacht dat ik de code had gekraakt en dat het gewoon klaar was’ | Nouveau

In een eerlijk gesprek met Nouveau vertelt Hanna hoe ze balans vond na jaren van manie en slapeloosheid, en waarom openheid voor haar onmisbaar is.

De lessen in het verschil

Ook het verschil tussen zijn ‘stoomboot’-energie en haar ‘zeilboot’-aard heeft haar veel geleerd. Het bracht inzichten die ze anders misschien nooit had ontdekt. Ze blikt terug op die lessen: ‘Ja, in het feit dat we zo tegengesteld zijn, zat een belangrijke les. We hadden het over jezelf omarmen, maar je moet ook de ander kunnen omarmen in het verschil. Wat je overigens pas kunt, als je eerst jezelf volledig leert accepteren. Het leven is, in mijn overtuiging, alleen te leven met open handen. Je kunt wel zeggen: ik wil dit of dat van de ander, of van het leven... maar eigenlijk heb je niets te eisen. Uiteindelijk is het leven een overgave aan wat is en hoe het loopt. Een proces van aanvaarden in genade. Ook als je door moeilijke periodes gaat – of het nu in je relatie is of iets anders – ja tegen het leven zeggen.’

'Als hij een stoomboot is, ben ik een zeilboot die vaart op de wind.'

Wat ze nu zeker weet

En na alles wat ze heeft meegemaakt – de reizen, de zoektocht, de depressies, het opnieuw moeten wortelen – is er één wijsheid die inmiddels onwrikbaar in haar verankerd zit. Ze vertelt wat ze nu met zekerheid weet: ‘Ik heb geleerd dat er altijd een bodem is. Als je periodes hebt meegemaakt zoals ik, met depressies, dan voelt het soms alsof die bodem er niet is – alsof je geen houvast hebt. In mijn geval werd dat misschien nog versterkt door het vele reizen en het steeds opnieuw moeten wortelen. Maar nu voel ik: die bodem is er altijd. Hij is niet afhankelijk van omstandigheden, maar zit in je – diep vanbinnen. Dat besef brengt vertrouwen met zich mee. In jezelf, maar ook in anderen. En daardoor weet ik: het komt altijd weer goed.’

Verder lezen? Het hele interview met Hanna Verboom vind je in de nieuwste Nouveau, vanaf donderdag 4 december in de winkel of te bestellen via tijdschriftland.