Ewout Genemans: ‘Wat ik doe, voelt nooit als werk, eerder als een jeugddroom die uitkomt’

We spreken Ewout Genemans op een drukke dag en zo’n dag is geen uitzondering. De producent en presentator is geregeld voor diverse projecten tegelijk in touw. ‘Het komt voor dat ik zes, zeven dagen per week bezig ben met mijn programma’s’, vertelt hij. Zo liep Ewout onlangs voor Bureau Utrecht acht maanden lang mee met de politie in de Domstad, zoals hij eerder agenten volgde van de korpsen Amsterdam, Arnhem, Eindhoven, Den Haag en Maastricht. Voor een programma over gevaarlijke gevangenissen vloog hij de wereld over.

Een leven in het teken van verhalen maken

Tussendoor schreef hij een boek over zijn werk en dan zijn er nog de doorlopende werkzaamheden voor zijn televisieproductiebedrijf No Pictures Please, dat onder meer Echte Gooische Moeders, Schiphol Airport en 112 Vandaag maakt. Vrienden, familie en zijn partner weten dat Ewout in drukke perioden van de radar is.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Ewout: ‘Voor bijzondere momenten maak ik echt wel tijd, maar natuurlijk mis ik ook genoeg feestjes en verjaardagen. Soms baal ik daarvan, aan de andere kant is werk een onderdeel van mijn leven geworden. In mijn hoofd ben ik er altijd wel mee bezig, ook wanneer ik vrij ben. Vaak kom ik, júíst als ik ontspannen ben of in een relaxte setting, zoals op vakantie, op creatieve nieuwe programma-ideeën. Vroeger liep ik daarom altijd rond met een notitieboekje op zak. Nu zet ik dingen die in me opkomen meteen in de notities van mijn telefoon, of ik mail de redactie: ‘Goh, hebben jullie hier of daar weleens aan gedacht?’’

Altijd ‘aan’: creativiteit stopt nooit

Zie jij jezelf als workaholic? ‘Helemaal niet. Wat ik doe, voelt nooit als werk, eerder als een jeugddroom die uitkomt. Als kind wilde ik al verhalen vertellen en had ik een fascinatie voor criminaliteit, gevangenissen en politie. Nu belicht ik in mijn Bureauserie politiewerk en de mens achter de agent en, waar ik er vroeger alleen van kon dromen wat zich binnen gevangenismuren afspeelde, bezocht ik voor Gevaarlijke Gevangenissen in El Salvador een megagevangenis met 40.000 gedetineerden. We hebben er 2,5 jaar aan gewerkt om daar binnen te komen. Als dat lukt, geeft dat wel even een kick, ja.’

Wanneer begon jouw fascinatie voor misdaad? ‘Vanaf mijn dertiende keek ik elke zondagavond het programma van Peter R. de Vries. In die tijd maakte ik met de camera van mijn opa allerlei misdaadfilmpjes, waarin mijn ouders en jongere broertjes moesten meespelen als criminelen. Ik ben opgegroeid in een warm gezin in Voorburg. Mijn moeder gaf les op een peuterschool, mijn vader werkte in het bedrijfsleven. Misdaad was een ver-van-mijn-bedshow, maar juist daardoor maakte die criminele wereld me ontzettend nieuwsgierig. Mijn ouders supporterden me bij mijn hobby, zij hebben me altijd bij alles gesteund. Ze kijken tot op de dag van vandaag ook alles wat ik maak. Met mijn beide broers heb ik een goede band. De een doet modellenwerk en werkt daarnaast in de autobranche, de ander is strafrecht advocaat. Met die laatste heb ik dus best wat overlappende interesses en altijd veel te bespreken als we uit eten gaan.’

'Op de middelbare school was ik een buitenbeentje. Dat ben je daar al snel als je van de norm afwijkt, zoals ik, die in mijn vrije tijd filmpjes maakte'

Doorbraak met ZOOP

Je brak op je achttiende door als acteur in jeugdserie ZOOP. Hoe kwam dat zo? ‘Op mijn tiende ontdekte ik acteren. Tot mijn zeventiende ging ik, twee keer per week, naar jeugdtheateropleiding Rabarber in Den Haag. Daar heb ik ervaren dat het leuk is om een beetje anders te zijn. Op de middelbare school was ik een buitenbeentje. Dat ben je daar al snel als je van de norm afwijkt, zoals ik, die in mijn vrije tijd filmpjes maakte. Criminelen en mensen uit bepaalde subculturen wijken natuurlijk ook af van ‘de rest’. Mede daarom denk ik dat ik nu zo geïnteresseerd ben in wat ze drijft. Bij de kinderen op de jeugdtoneelopleiding voelde ik me wel op mijn gemak, want iedereen had daar een aparte passie of ambitie en zij vonden het eveneens leuk op een podium toneelstukjes te spelen. Via Rabarber heb ik auditie gedaan voor ZOOP.’

Ga jij op gevoel in je carrière? ‘Zeker op bepaalde, belangrijke momenten. Na ZOOP, bijvoorbeeld, verwachtte de buitenwereld dat ik zou gaan acteren, maar dat trok mij minder. Vervolgens kwamen er leuke presentatieklussen voor kindertelevisieprogramma’s op mijn pad, waardoor ik als presentator in de studio meters kon maken. Maar waar mensen om me heen dit zagen als een ideale springplank naar het presenteren van grote studioprogramma’s, voelde ik op een gegeven moment: dit past niet meer bij mij.’

Verder lezen?