Ewout Genemans over de impact van zijn werk: ‘Ik sta er vaker bij stil dat iedere dag de laatste kan zijn’

Van kindster tot serieus producent

‘Toen ik mijn eerste programma pitchte bij Tina Nijkamp (toenmalig programmadirecteur SBS 6 – red.) dacht zij: wie ís die jongen? Als ze al een idee had, dan zag ze die acteur uit die kinderserie. Ik heb me echt wel moeten bewijzen door het te gaan maken. In het begin produceerden we met het bedrijf enorm veel realityshows. Op een gegeven moment ben ik daar, opnieuw op gevoel, mee gaan minderen, omdat ik een stap verder wilde maken. Wat ik nu doe, staat heel dichtbij me.’

Liever in de luwte

Dat veel mensen niet weten hoeveel tv-programma’s hij als producent maakt, vindt hij niet erg. ‘Ik maak ook geen dagelijkse talkshow als een RTL Tonight, dat onder een vergrootglas ligt en door iedereen besproken wordt. Ik vind het prettig dat ik als producent niet in een dagelijkse rush zit. Ik kan in de luwte en op mijn eigen tempo producties ontwikkelen. Onze onderscheidende kracht is dat we echte verhalen laten zien: geen spelprogramma’s of programma’s die tot iedere punt zijn uitgedacht, maar mensen die op Schiphol werken in Schiphol Airport of jongeren die hun leven op de rit willen krijgen in Dream School.’

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Bijna gegrepen door een metro

Als presentator van zijn documentaireseries doet Ewout intense dingen: van het volgen van zwaargewapende bendeleden tot overnachten in buitenlandse gevangenissen. Waarom hij die heftigheid opzoekt, blijft voor hemzelf ook een vraag. ‘In het dagelijks leven ben ik helemaal niet iemand die snel de spanning opzoekt en op vakantie zit ik veel liever in een luxe hotel dan in the middle of nowhere. Maar zodra ik die camera bij me heb, overstijgt het doel om dat programma te maken wat ik zelf voel of vind en ga ik verder dan ik normaal zou doen. Dat is goed voor mijn programma’s, maar ik moet blijven opletten dat ik niet te veel onnodige risico’s neem. Toen ik me in de beginjaren in gevaarlijke situaties begaf, zoals in zo’n sloppenwijk, stapte ik elke ruimte binnen, al zei mijn intuïtie nee. Nu ben ik voorzichtiger… en toch gaat het soms bijna fout. Voor een aflevering over ratten in New York – niet eens het spannendste onderwerp – gingen we twee jaar terug metrotunnels in om te kijken waar de ratten precies vandaan kwamen. In een tunnelbuis die, zo was ons verteld, leeg zou zijn, werden we bijna gegrepen door een aanstormende metro. Achteraf pas komt het besef: dit had verkeerd kunnen aflopen. Op het moment zelf zit ik er te veel in.’

'Ik kon mijn ei ook niet echt kwijt bij vrienden of familieleden, omdat zij mijn ervaring niet deelden. Sinds die gebeurtenis hebben mijn cameraman en ik afgesproken dat we, altijd als we iets heftigs meemaken, er daarna uitgebreid over napraten'

Doodsangsten aan het front

Op de vraag in welke situatie hij écht bang was, hoeft hij niet lang na te denken: aan het front in Oekraïne. ‘Als je met een drugsdealer of gang op pad bent of in de gevangenis verblijft, heb je met mensen te maken, maar in een oorlog kun je net op een verkeerde plek staan, waar een raket jouw kant op komt. In Oekraïne draaiden we eerst op plekken die verwoest waren en waar landmijnen lagen. Op de allerlaatste dag kregen mijn cameraman Julian en ik de vraag of we mee wilden met iemand die aan het front munitie ging bijvullen. In een split second zeiden we ja, maar ter plekke was het écht eng: we hoorden vlakbij schoten, er liepen bewapende soldaten, die dronken waren, omdat ze daar al maanden verbleven. Je voelde dat het elke seconde gruwelijk mis kon gaan. Een paar uur later vloog ik terug naar Nederland, omdat ik daar de dag erop mijn verjaardag vierde. Dat was natuurlijk een vervreemdende situatie. Ik kon mijn ei ook niet echt kwijt bij vrienden of familieleden, omdat zij mijn ervaring niet deelden. Sinds die gebeurtenis hebben mijn cameraman en ik afgesproken dat we, altijd als we iets heftigs meemaken, er daarna uitgebreid over napraten.’

Ewout probeert zijn thuisomgeving zo veel mogelijk mee te nemen in zijn plannen. ‘Mijn moeder staat het meest van iedereen angsten uit. Tegelijkertijd weet ze dat ik dit al jaren doe en echt wel nadenk over wat ik doe.’

'Ik mezelf erop getraind dat ik juist intense situaties gedetailleerd in me opneem. Dan gaat je brein niet met je aan de haal'

Niet wegkijken bij de dood

Op televisie is amper te zien dat situaties hem emotioneren. Toch zet hij geen knop om. ‘Tijdens het draaien lukt het me om me te focussen op waar ik daarvoor ben: het verhaal laten zien. Vaak merk ik daarna pas dat een situatie me raakt. Niet dat ik dan ga zitten huilen, dan zou dit werk heel zwaar voor mij worden, maar dingen maken indruk en soms slaap ik een aantal nachten minder goed. Vroeger konden afschuwelijke situaties me langer bijblijven. Ik heb bijvoorbeeld best veel overleden mensen gezien, ook in nare omstandigheden. Als mens heb je de neiging om daarbij weg te kijken, maar doordat je hoofd uiteindelijk gaat invullen wat je níét ziet – en dat gebeurt in je slaap – ging dat ten koste van mijn nachtrust. Daarom heb ik mezelf erop getraind dat ik juist intense situaties gedetailleerd in me opneem. Dan gaat je brein niet met je aan de haal.’

'Ik word ook blij van burgerlijke dingen als met mijn hond lopen of thuis op zondagavond Miljoenenjacht kijken'

Heftige confrontatie bij het spoor

De meeste impact maakte een gebeurtenis tijdens Bureau Arnhem, toen hij meeliep met de politie en er een melding kwam dat een meisje van zeventien voor de trein was gesprongen. ‘Bij aankomst stond haar hele familie al bij het station. Op zo’n moment voel je je ontzettend overbodig als camerateam. De familie was erg emotioneel dat wij daar waren. Uiteindelijk zijn zij toch blij dat we die dag gefilmd hebben. Hun dochter had mentale problemen en zij heeft daar volgens haar ouders niet de juiste hulp bij gekregen. Onze uitzending gaf hun de kans haar verhaal te vertellen.’

Zijn hoofd leegmaken doet hij het liefst door simpelweg boodschappen te doen. ‘Zo’n alledaagse handeling vind ik een fijn contrast met de spannende situaties die ik tijdens mijn werk tegenkom. Ik word ook blij van burgerlijke dingen als met mijn hond lopen of thuis op zondagavond Miljoenenjacht kijken.’

Bekijk ook

Ewout Genemans: ‘Wat ik doe, voelt nooit als werk, eerder als een jeugddroom die uitkomt’ | Nouveau

Als tiener viel hij op school buiten de groep. Als volwassene is Ewout Genemans (40) juist volledig op zijn plek als tv-producent en presentator van programma’s, waarin hij regelmatig de rafelrandjes van de samenleving opzoekt. ‘Het is leuk om een beetje anders te zijn.’

Mijlpaal: 40 worden

Onlangs verscheen zijn boek, precies rond zijn veertigste verjaardag. ‘Door de jaren heb ik veel spannende situaties meegemaakt, waarvan mensen me vaak vroegen hoe het nou achter de schermen ging. Een boek leek me dé manier om dat te vertellen en mijn veertigste was een mooie aanleiding. Veertig worden vond ik wel een momentje, ja, op een leuke manier. Verjaardagen zijn voor mij altijd een aanleiding om te evalueren of ik blij ben met waar ik sta in mijn leven. En ja, ik ben zeker gelukkig met waar ik nu ben. Ik heb een goede band met mijn familie, woon op een fijne plek, heb leuke vrienden, doe werk waar ik van houd. Ik sta niet heel anders op dan toen ik 39 was. Mensen kijken hoogstens een beetje anders naar je zodra je de veertig bereikt, want het klinkt allemaal een tikkie volwassener. Maar ik heb daar helemaal geen moeite mee.’

‘Iedere dag kan de laatste zijn’

Ondanks de nare dingen die hij meemaakt, ziet hij de schoonheid van het leven nog steeds. ‘Al ben ik wel anders gaan kijken naar de wereld. In het begin wantrouwender, al slijt dat wanneer je het langer doet. Maar vooral door opnames met de politie ben ik gaan beseffen dat het leven snel een onverwachte wending kan nemen. Ik heb vaak gezien dat mensen, die ’s ochtends van huis waren gegaan zonder enig idee dat het onheil zou toeslaan, kwamen te overlijden. Dus ja, ik stuur nu vaker een appje naar mensen om wie ik geef en bouw bewust tijd in voor leuke dingen. Ik sta er namelijk vaker bij stil dat iedere dag de laatste kan zijn.’

Verder lezen? Het complete interview met Ewout vind je in de nieuwste Nouveau, vanaf morgen in de winkel of te bestellen via tijdschriftland.