Emma (55): 'Ik nam wraak op de man die niet mijn hart, maar mijn geld wilde'

‘Alles wat er is gebeurd, is mijn eigen schuld. Er waren genoeg rode vlaggen, maar ik wilde ze niet zien. Een vriendin zei dat ze er geen goed gevoel bij had en ik wilde het niet horen. Ik was verliefd, ik voelde me gezien en ik dacht dat ik werd bemind. Arnoud was een erg charmante man, die ik via een datingapp ontmoette. Hij was beleefd, geestig en ook nog intelligent. Chatten werd bellen en daarna spraken we vrij snel af. Het leek me niet zinvol dat lang uit te stellen, ik wilde weten of ik het serieus kon nemen.

Het werd een brunch op zondag, niet al te beladen. Hij bleek aantrekkelijker dan op zijn foto (meestal is het anders­ om) en we hadden een geanimeerde brunch. Ik had wel zin om er iets aan vast te plakken, hij had echter een eerder gemaakte afspraak met zijn zoon. Maar hij beloofde te bellen om snel opnieuw af te spreken. En dat deed hij ook. Voor ik het wist waren Arnouds belletjes het hoogtepunt van mijn dag. Ik had het gevoel dat ik mijn soulmate had ontmoet. Hij was aardig en complimenteus. Droeg mooie pakken en dure schoenen. We maakten plannetjes voor uitjes en vakanties. Zoenen werd vrijen. Ik was erg gelukkig.

Uitgekleed

En als je erg gelukkig bent, praat je maar al te graag recht wat krom is. Ik vond het niet raar om op een uitje in zijn auto de benzine te betalen, omdat ik het gevoel had dat ik zo ook iets bij­ droeg aan de rit. Ik betaalde het hotel­ letje, omdat het mijn plan was geweest om weg te gaan. En ik had er geen moeite mee om mijn pinpas te pakken als hij zijn portemonnee thuis had laten liggen. Kan gebeuren, toch? Hij deed ook wat terug. Zo vertelde hij dat hij voor mij tweehonderdvijftig euro had belegd in crypto. Ik heb daar totaal niets mee, maar hij wuifde het weg en zei dat het voor de lol was: ‘Gewoon kijken wat het doet.’ Een paar weken later kwam hij met screenshots waarin dat bedrag was uitgegroeid tot meer dan achthonderd euro. ‘Misschien moet je wat meer inleggen’, stelde hij voor. ‘Alleen als je er vertrouwen in hebt, natuurlijk. Kunnen we een mooie reis van maken.’ Ik wilde niet moeilijk doen, hij leek zo blij me die winst te kunnen laten zien, dat ik vijfhonderd euro naar hem overmaakte.

Zo heeft Arnoud me letterlijk en ­figuurlijk­uitgekleed.­Met­lieve­woord­ jes en handige leugens. Hij zette me nooit onder druk, hij was altijd voor­ komend. De seks was heerlijk, alleen kwam het niet vaak tot intimiteit. Hij had het druk met zijn werk en met de kinderen uit zijn eerdere huwelijk. Ik respecteerde dat, maar ik vond het wel jammer. We hadden een relatie die draaide om uitjes, etentjes en af en toe een nacht samen. Waar ik naar verlangde was ook eens thuis eten en een avond op de bank hangen. Dat het contact daar niet naartoe groeide, stoorde me een beetje. Zoals ik het ook raar vond dat we altijd bij mij sliepen. De ene keer logeerde zijn dochter bij hem thuis, de andere keer waren zijn buren aan het verbouwen, een derde keer zei hij dat hij het bij mij veel gezelliger vond. Toen ik na drie maanden nog altijd zijn apparte­ ment niet had gezien, had zelfs ik met mijn verliefde kop wel door dat dit raar was. Ook raar was dat hij niet veel over zichzelf vertelde. Ik had dat eerst niet door, meestal zijn mannen dol op het geluid van hun eigen stem. Ik had me laten misleiden door zijn interesse in mij; zijn vragen vleiden me. Pas later besefte ik dat hij veel meer over mij wist dan ik over hem.

'Ik voelde me zo ontzettend dom. En was boos, niet alleen op hem, ook op mezelf. Maar ik dacht ook: hij komt hier niet mee weg'

Koel hoofd

Toen ik mijn aarzeling uitsprak bij een vriendin die veel te veel detectives kijkt, stelde ze voor wat achtergrondonderzoek naar hem te doen. Het was onthutsend wat een paar zoekopdrachten boven water kregen. Zijn bedrijf bleek niet bekend bij de Kamer van Koophandel. Een online tool wees uit dat de foto’s die hij me had gestuurd vanaf zijn balkon waarschijnlijk met AI waren gemaakt. De cryptosite was nergens te vinden, de screenshots waren niet echt. En toen we een foto die ik van hem had gemaakt googelden, kwamen we terecht in de besloten krochten van het internet, waar mijn charmante vriend onder wel drie verschillende namen bekend stond als oplichter die het vooral om geld te doen was. Ik voelde me zo ontzettend dom. En was boos, niet alleen op hem, ook op mezelf. Maar ik dacht ook: hij komt hier niet mee weg.

Alles bij elkaar had ik meer dan vijfduizend euro aan hem gegeven, het was zaak daar in ieder geval een deel van terug te krijgen. Dat vroeg om een koel hoofd, een plan, een dossier aanleggen met screenshots en bewijsmateriaal en voorlopig nog even gezellig en verliefd blijven doen, zodat hij zich veilig zou voelen. Dat was lastig, want bij onze eerstvolgende date had ik zin om zijn ogen uit te krabben. Maar het lukte toch om luchtig te blijven. Bij het dessert kwam het gesprek weer op geld en liet ik me ontvallen dat ik overwoog een groter bedrag te investeren. Hoe dacht hij daarover? Ik zeg eerlijk dat ik zijn beheersing bewonderde. Arnoud bleef in zijn rol, hij gooide er wat crypto-blabla tegenaan en hij waarschuwde me net genoeg voor de resultaten om het te laten lijken of hij echt om me gaf. Ik zei dat ik er even over moest nadenken, vroeg wat over wallets alsof ik me inmiddels niet had ingelezen en noemde toen het bedrag dat ik wilde inleggen: tienduizend euro. ‘Het gaat zo lekker, ik vertrouw je ermee’, zei ik zonder met mijn ogen te knipperen. ‘Maar dan moet je wel even vierduizend euro terugstorten, want die heb ik nodig om het krediet op die rekening tijdelijk op te rekken, zodat ik het aan je kan overmaken.’

Bekijk ook

Maaike (49): 'Ik betaalde een hoge prijs voor mijn affaire, maar die was het waard' | Nouveau

Paranoïde

We proostten op ons plan en de volgende dag werd er vierduizend euro op mijn rekening bijgeschreven. Die duizend euro verlies nam ik voor lief, ik was al blij dit bedrag weer terug te hebben. Ik zette het meteen veilig weg en wachtte af. Hij vroeg al vrij snel om die tienduizend euro ‘zodat we ermee aan de slag kunnen gaan’. Ik liet hem even bungelen en was voor de verandering zelf even druk met van alles. Toen hij ongeduldig werd, kwam een dwingend kantje naar voren dat hij tot dat moment goed had verborgen. Of er iets aan de hand was, of ik niet besefte dat ‘we’ een goede koers misten?

Ik heb hem toen alles gemaild wat ik had verzameld: de fake foto’s, de screenshots van de cryptosite die niet bestond, het niet bestaande bedrijf. Erbij een brief die een bevriende advocaat voor me had opgesteld. Juridische stappen en een melding bij de autoriteiten werden niet uitgesloten als hij nog contact met me zou zoeken, stond erin. Aangifte doen achtte ik niet erg kansrijk, maar ik wilde toch laten lijken alsof ik het meende en laten zien dat er een dossier was opgebouwd. Daarna werd het stil en werd ik bang. Je weet niet waar een gek die belust is op geld toe in staat is. Ik had al een tas klaarstaan en heb een tijdje bij vriendinnen gelogeerd. Het was een nare tijd. Omdat Arnoud behoorlijk veel van me wist, werd ik nogal paranoïde bij elke phishingmail en onbekende auto op de parkeerplaats. Hij had foto’s van mij, ik was bang dat hij een naakt lijf onder mijn hoofd zou AI’en om me zo te chanteren en alsnog op me te cashen. Ik werd kalmer toen ik besefte dat áls hij zoiets zou doen, ik dat toch niet zou kunnen tegenhouden. In een wereld waarin porno zo makkelijk verkrijgbaar is, zou een fake foto van mij waarschijnlijk weinig indruk maken. Mensen die me kenden, zouden weten dat ik me nooit zo zou laten vastleggen. En mensen die me niet kenden – nou ja, dat was iets waar ik maar gewoon mee moest dealen. Eigen schuld.

'Ik erken dat ik er met open ogen ben ingetuind en zelf ook een aandeel heb in wat er is gebeurd.'

Smaad

Nadat de boosheid en de adrenaline waren weggezakt, was ik vooral verdrietig. Het was leuk geweest iemand in mijn leven te hebben, om samen dingen mee te doen en van te houden. Hij mocht dan een geraffineerde eikel zijn, hij had mijn leven wel een tijdje extra glans gegeven. Dat miste ik. Plenty tegenstrijdige gevoelens, dus. En ook wel een deuk in mijn zelfvertrouwen, dat ik er zo gemakkelijk in was getrapt. Ik had mezelf hoger ingeschat, het is niet leuk om erachter te komen dat je ondanks levenservaring toch blind van verliefdheid kunt zijn. Toen het na drie weken nog altijd stil was, zei een vriendin dat hij waar ­ schijnlijk zijn verlies had genomen, zoals ik die resterende duizend euro had laten gaan. Veel te veel gedoe om mijn vertrouwen terug te winnen of afpersing te proberen. Het was vast lucratiever om zijn tijd en aandacht te investeren in nieuwe slachtoffers. Ik vermoedde dat ze gelijk had. Voor zover ik hem kende – maar eigenlijk kende ik hem dus helemaal niet – was Arnoud nogal pragmatisch ingesteld. Het heeft echter maanden geduurd voor ik er ook zelf op durfde te vertrouwen dat het echt klaar was. Nou ja, niet helemaal. Een deel van me had hem graag aan de schandpaal genageld, maar dat kan niet, want voor je het weet word je beschuldigd van smaad of laster. Ik weet ook niet of dat echt iets voor mij zou zijn. Ik erken dat ik er met open ogen ben ingetuind en zelf ook een aandeel heb in wat er is gebeurd. Wel heb ik op een besloten forum anoniem een waarschuwing geplaatst, zekerheids ­ halve vanaf een computer in de bibliotheek. Zonder zijn naam of herkenbare details, maar wel met zijn werkwijze en stopwoordjes: ‘Charmant, crypto, weinig tijd, belooft toekomst, vraagt om vertrouwen.’ Ik kan alleen maar hopen dat zijn volgende flirt wantrouwiger is dan ik was en het leest.’