De vader van 2026: hoe Eric Corton zijn kwetsbaarheid inzet als kracht

Vaders die uitblinken in zelfreflectie en zichzelf niet sparen als ze spreken over de missers die ze hebben gemaakt zijn niet heel dik gezaaid. Uitzondering is presentator en zanger Eric Corton (1969), goudeerlijk en allesbehalve mild voor zichzelf. En daarmee een prachtig voorbeeld hoe je als vader een voorbeeld kan zijn, ook als het niet allemaal volgens het boekje verloopt.

Kinderwens

‘Ik heb altijd vader willen worden. Waarom weet ik niet. Toen het eenmaal zover was, dacht ik wel: o, mijn god! Want ik was dertig, had een beginnende radiocarrière, een gitaar om mijn nek, was altijd wel een beetje aan het toeren. De verantwoordelijkheid, maar ook de gebroken nachten; dat was heftig. Diana speelde in Goede Tijden, Slechte Tijden en moest iedere morgen om zes uur op en dan met de bus naar fucking Aalsmeer om de hele dag in de studio te staan. Ik stond ’s avonds op het toneel, dus was dan overdag thuis. Het was passen en meten.

Maar zeuren over het feit dat het zoveel werk is als de kinderen er zijn, dat heb ik nooit gedaan. Ik was liever een rock-’n-rollvader dan een saaie lul. Dat is iets waar ik met terugwerkende kracht zeker niet trots op ben. Natuurlijk heb ik schuldgevoelens. Op momenten dat ik er had moeten zijn heb ik het soms af laten weten. Ik was er voornamelijk als er leuke dingen te doen waren, maar met zwemles en dergelijke stond Diana er regelmatig alleen voor. Het ergste is eigenlijk dat ik aan sommige momenten met de kinderen geen herinneringen heb. Ik heb het wel meegemaakt, maar niet opgeslagen. Als ik het liet afweten, kregen Diana en ik ruzie, maar ik wist het altijd op tijd een beetje bij te sturen en dan ging het weer een poosje. Het grote probleem was misschien wel dat ik een lieve, sympathieke vent bleef. Ze heeft nooit gezegd dat ze weg zou gaan. Er is altijd een basis gebleken of in ieder geval het gevoel dat het nog wel een keertje goed zou komen. Als ze me er eerder uitgeschopt had, was ik eerder met mijn kloten voor het blok gezet.

Strijd tegen drank en drugs

Uiteindelijk is het voor ons alle twee een lang gevecht geweest. Als ik ’s morgens gifgroen van de drank en de drugs mijn kinderen naar school of de opvang bracht, voelde ik me schuldig. Met een kater op het schoolplein staan, niet eens in de maand maar één of zelfs twee keer per week, dat zijn geen dingen om trots op te zijn. Natuurlijk wist ik dat het klopte, ik was dom. Alleen was dat schuldgevoel niet genoeg om ermee te stoppen. Ik heb de verantwoordelijkheid voor twee kinderen niet voldoende was om te denken: dit doe ik nooit meer. Als ik me ergens voor schaam, dan is dat het.

Ik bedacht altijd een uitweg. Als een van de kinderen ergens was waar iets zou kunnen gebeuren, als Morrison een avond ging stappen bijvoorbeeld, waardoor ik hem misschien ergens zou moeten ophalen, dan dacht ik: ik kan altijd een taxi bellen. Op momenten waarop je als vader beter nuchter kunt blijven, koos ik er toch voor om te drinken. Het is nooit misgegaan, ik ben nooit gebeld en heb nooit dronken mijn kind met een taxi op moeten laten halen. Maar ik nam het risico. Drinken was op zo’n moment belangrijker. Niet drinken was nooit een optie. Die gedachtegang, dat is er eentje die ik nog steeds niet met mezelf kan rijmen.

‘Ik was liever een rock-’n-rollvader dan een saaie lul‘

Diana zei met enige regelmaat iets van mijn drankgebruik. Maar tegelijkertijd kon ik het drinken zo opbouwen dat ik met één of anderhalve fles wijn nog uitstekend kon functioneren. Of in ieder geval dácht dat ik uitstekend functioneerde. Ik werd in gesprekken aan tafel wat luider dan normaal, maar lag nooit laveloos op straat. De kinderen hadden waarschijnlijk helemaal niet door dat ik dronk, ook omdat ze me nooit anders hebben gekend. Ik ging nooit schreeuwen, niet slaan. Ik viel weleens in slaap op de bank, maar daar heb ik ze geen pijn mee gedaan. Maar er was over dat gebruik wel wrijving tussen Diana en mij, dat zullen ze absoluut gevoeld hebben. Het sloeg natuurlijk helemaal nergens op, en op een gegeven moment wist ik dat het een keer moest stoppen.

Maar tussen dat besef en het voorgoed stoppen, heeft vijftien jaar gezeten. Het feit dat ik kinderen heb, heeft er wel voor gezorgd dat ik niet helemaal van het pad af ben geraakt. Op een gegeven moment wist ik dat het genoeg was en dat ik degene was die het moest stoppen. Ik heb op dat randje gestaan, maar ben er nooit overheen gesprongen. Ook omdat ik wist dat ik het dan echt allemaal stuk zou maken en dat wilde ik niet. Ik hou zielsveel van Diana en van mijn kinderen en dat heb ik altijd gedaan. Ik prijs me gelukkig dat het tussen Diana en mij helemaal uitgesproken en gladgetrokken is. Ook mijn kinderen hebben het me nooit verweten.

Voorgoed gestopt

Een paar jaar geleden, toen ik al een tijdje gestopt was met drinken, heb ik tijdens het eten gevraagd: ‘Schatten, hebben jullie ooit een probleem met mij gehad? Hebben jullie gedacht: wat een kutvader hebben wij eigenlijk?’ Morrison keek me aan met een blik van ‘waar heb jij het over?’ en zei: ‘Hou op, je was altijd een hartstikke leuke vader en er is niks aan de hand.’ Indy zei: ‘Je bent altijd een lieve vader geweest, maar ik vind je nu wel leuker.’ Ik vroeg niet door, ook omdat ik volschoot. Ik hoefde ook niet door te vragen, ik wist genoeg. We zijn nog steeds heel veel handen op één buik. Ik ben met allebei mijn kinderen zo goed, daar is nooit iets stukgegaan.

Ik neem het woord dankbaar eigenlijk nooit in de mond, maar dat ben ik wel. Ik ben Diana super dankbaar dat ze gebleven is, ze had alle recht om te zeggen: ‘Ik heb er geen zin meer in.’ Mezelf ben ik ook dankbaar dat ik gestopt ben met drank en drugs. Er zijn momenten waarop het anders had kunnen lopen. Ik ben blij dat ik hier nog zit.’