CEO Hester Klein Lankhorst (53) heeft een heldere missie: ‘Elke verpakking moet weer een verpakking worden’

'Als jong meisje wilde ik dressuuramazone worden. Mijn moeder zei: ‘Dat mag, maar als je geen Ankie van Grunsven bent, is de kans groot dat je niet heel ver gaat komen en vooral veel stallen moet uitmesten.’ Heel slim van haar om het zo te zeggen, want ik wist niet hoe snel ik moest gaan studeren. Het werd Rechten. Milieurecht en Ruimtelijke Ordeningsrecht. Idealisme én realisme. Want ik wil me graag sterk maken voor duurzaamheid, maar ik ga niet op de snelweg zitten – dat past niet zo bij mij.’

Sterke vrouwen

Hester is de onvermoeibare CEO van Verpact, de organisatie die alle verpakkingen in Nederland inzamelt en recyclet. ‘De leukste baan van mijn leven,’ zegt ze, ‘want ik draag er serieus aan bij dat we in Nederland écht stappen zetten wat betreft duurzaamheid.’

‘Ik ben grootgebracht met liefde voor de natuur. Goed omgaan met je omgeving zodat die mooi blijft, was in onze familie iets heel normaals. Ik groeide op in Bathmen, een dorpje in Overijssel. Mijn ouders kwamen uit boerenfamilies, dus ik ben als kind veel op de boerderijen van mijn grootouders geweest. Er waren ook altijd sterke vrouwen om mij heen en ze werkten allemaal. Mijn oma werkte op de boerderij, mijn moeder was verpleegster. Het was een fijne jeugd.

Ik was gek op paardrijden, maar ik was nou niet wat je noemt een talent. Ik viel er regelmatig van af. Maar door hard te trainen bereikte ik toch de Nederlandse kampioenschappen dressuur. Ik was vijftien en zag groen en geel van de zenuwen. Maar zodra ik de bak binnenreed, viel alles volledig van me af. Ik werd derde. Het gekke is dat ik altijd als ik iets spannends moet doen, weer terug kan naar dat moment dat ik die bak inreed. Dat moment van focus kan ik altijd terughalen.

‘Ik ga niet protesterend op de snelweg zitten – dat past niet bij mij’

Maar zoals ik al zei: ik ging niet door met de paarden. Ik werd advocaat en pleiten vond ik geweldig. Toch maakte ik vrij snel de overstap naar het ministerie van VROM, omdat ik daar meer bezig kon zijn met milieubeleid. Ik ben daar het management ingegaan, want leiding geven vond ik heel leuk. Ik werd hoofd van de opsporingsdienst milieudelicten. Daar hielden we ons bezig met bedrijven die illegaal afval dumpten en dat soort dingen. Ik was begin dertig, zwanger van mijn tweede zoon en moest leiding geven aan iets van dertig mannen. Allemaal een jaar of vijftig, allemaal oud-politiemensen, dus ik moest mezelf wel bewijzen. Maar als die mannen eenmaal voor je gaan, dan gaan ze ook echt voor je door het vuur.

Ik heb dat tien jaar gedaan, maar ik wilde niet mijn hele leven bij een ministerie werken. Ik vind dat het milieu, het beter maken van de wereld, niet alleen een taak is van de overheid, maar ook van bedrijven. Ik heb toen het Kennisinstituut Duurzaam Verpakken opgericht om te zorgen voor meer kennis over wat nou echt duurzaam verpakken is. Er zijn zoveel praatjes en zoveel bedrijven die zichzelf groener noemen dan ze zijn. Daarna heb ik een tijdje als consultant grote multinationals geholpen met verduurzaming.

En toen werd ik CEO van Verpact. Het mooie van deze baan is dat we er voor kunnen zorgen dat grote bedrijven steeds duurzamere verpakkingen maken door te zeggen: ‘We geven je korting als je een goede verpakking hebt.’ We waren ook de eersten die korting gaven wanneer bedrijven gerecycled materiaal verwerkten in hun verpakkingen. Zo zorg je dat er een markt komt voor dat soort materiaal.’

‘Het beter maken van de wereld, is niet alleen een taak van de overheid, maar ook van bedrijven’

Realisme

‘Mijn visie? Uiteindelijk wil ik dat elke verpakking weer een verpakking wordt. En niet alleen omdat dat goed is voor het milieu, maar ook omdat we echt minder plastic en dus olie moeten gaan gebruiken. Want als je de situatie in de wereld bekijkt, kun je er niet omheen dat we minder afhankelijk moeten worden van olieproducerende landen. En daar kom ik graag iedere dag mijn bed voor uit. Nederland is koploper als het gaat om het recyclen van verpakkingen. Heel Europa kijkt naar wat wij doen en ik vind het erg leuk om daar een rol in te spelen.

Mensen vergeten vaak dat ze zelf ook veel kunnen doen. Door afval goed te scheiden, herbruikbare verpakkingen te proberen, of een koffiebeker mee naar hun werk te nemen. Simpele dingen eigenlijk. Ik weet het: gedragsverandering kost tijd, dus doe het gewoon in kleine stapjes. Maar gooi nooit wat op de grond, want dat is het ergste wat er is.

Mijn twee zoons van twintig en achttien zijn ook heel bewust. Laatst zag ik de jongste even nadenken over waar hij de gebruikte koffiecapsules in moest gooien – die mogen namelijk sinds kort bij het pmd-afval. Daar moest ik even om glimlachen. Ik vind het geweldig om te zien hoe volwassen ze nu worden: de oudste studeert Natuurkunde en de jongste gaat Rechten doen.

Ik ben een tijdje terug na dertig jaar huwelijk gescheiden, in goede harmonie gelukkig, en ik ben onlangs verhuisd naar een heerlijk huis vlak bij de bossen. Sinds kort heb ik een nieuwe liefde, maar dat is allemaal nog heel pril.

Elke ochtend loop ik hard met mijn hond in de bossen bij mijn huis. Ik kan echt geïnspireerd raken als ik zie hoe mooi die natuur is. Maar ik haal ook veel energie uit mijn baan en de mensen met wie ik werk. Ik ben veeleisend: ik vraag veel van hen. Omdat ik geloof dat dat niet alleen voor het bedrijf, maar ook voor de mensen zelf het beste is. Maar als we met zijn allen echt ons best hebben gedaan en het gaat toch anders dan verwacht, dan kan ik dat ook loslaten. Ik ben tevreden als iedereen zijn best heeft gedaan.

Bij Verpact zet ik me in voor duurzaamheid, maar wel op een realistische manier. Er moet bij mij altijd een business case achter zitten, want anders gaat het niet vliegen en bereik je nooit de verandering die nodig is. Ik houd er niet van om vanaf de zijlijn dingen te roepen. Ik ben iemand die haar schouders ergens onder wil zetten.’