Businesscoach Ansjel van Brakel: ‘Succes is een optelsom van de dagen’

‘Mentor voor vrouwelijke high performers’, noemt businesscoach Ansjel (41) zichzelf. Na twee keer een succesvolle onderneming te hebben opgebouwd, gooide ze enkele jaren geleden opnieuw het roer om en besloot ze andere ondernemers te helpen hun bedrijf te laten groeien.

Passie

‘Maar dan wel zó dat ze de passie die ze nu hebben niet verliezen in hun groei naar de volgende fase’, haast ze zich erbij te zeggen. Ook werkt ze veelal met vrouwen met een neurodivergent brein. ‘Want dat heb ik zelf ook, al liet ik dat na mijn dertigste pas echt onderzoeken. Vanaf mijn veertiende realiseerde ik me al dat ik onder meer hoogsensitief ben. Ik herinner me dat ik toen in een boekwinkel stond en in een zelfhulpboek een checklist zag. Ik vulde die in en kwam uit op de hoogste score die je kunt hebben. Mijn moeder noemde me als kind al een vlinder: ik zat in de klas, maar keek vooral naar buiten. In mijn hoofd fladderde ik in een droomwereld en in mijn werkboeken zat ik te tekenen. Jaren later ontdekte ik dat ik ook ADD heb. En hoewel ik jarenlang een haat-liefdeverhouding had met die labels, heb ik ze kunnen omzetten in mijn grootste kracht. Nu gebruik ik de bijbehorende eigenschappen, zoals veel ideeën hebben en snel verbanden kunnen leggen, in mijn voordeel.

Het eerste omslagpunt in mijn leven kwam op mijn twaalfde, toen ik op vakantie in Portugal opeens niet meer kon lopen en in het ziekenhuis terechtkwam. Ik sprak de taal niet en voelde me heel alleen, ondanks dat mijn ouders zoveel mogelijk bij me waren. Het bleek een streptokokkeninfectie in mijn heup en kostte me terug in Nederland een lange revalidatie. De ervaring leerde me dat je zelf moet aanpakken, omdat niemand anders het werk voor je doet. Maar ook dat je alles uit het leven moet halen; een les die later werd onderstreept toen ik vrijwilligerswerk deed met (terminaal) zieke kinderen.

Grenzeloze ambitie

Na de middelbare school zocht ik een beroep waar ik altijd op terug kon vallen en deed de pabo. Maar ik wilde kunstenaar worden; ik schilderde al jaren. Ik was begin twintig toen ik me inschreef bij de Kamer van Koophandel en had het helemaal bedacht: ik zou internationaal exposeren, een prestigieuze prijs winnen en me aansluiten bij een specifieke galerie die ik op het oog had. Nu, twintig jaar later, zie ik de grenzeloze ambitie en drive, maar ik heb het wél allemaal gedaan. Voor mijn dertigste exposeerde ik in Denemarken en Zweden, won de Cultuurprijs van Rotterdam, werkte met toffe bedrijven zoals Flora Holland (de bloemenveiling in Aalsmeer - red.) en mijn werk werd opgenomen in die favoriete galerie. Maar hoewel ik mijn doelen haalde met mijn kunst, ben ik ermee gestopt. De passie was verloren doordat ik me te veel liet leiden door anderen, bijvoorbeeld door op verzoek een ander thema te schilderen als dat beter in de markt lag. Daarmee zei ik ja tegen iedereen behalve mezelf.

‘Ik leerde dat je zelf moet aanpakken, omdat niemand anders het werk voor je doet’

Mijn hele leven was ik al een paardenmeisje. Van mijn eerste salaris ooit had ik mijn eigen paard aangeschaft. Op mijn dertigste liet ik me omscholen en werd trainer/instructeur in de paardensport. Daarvoor deed ik diverse opleidingen, want ik hou van leren en kennis opdoen en vond het belangrijk het goed aan te pakken. Ook deze keer was ik ambitieus met doelen stellen. Ik heb zelf ook wel aan dressuurwedstrijden meegedaan, maar besefte vooral dat mijn paard mijn visitekaartje was. Ik heb met hem onder meer koeien gedreven en gezwommen, maar er ook voor gezorgd dat hij Nederlands kampioen werd op de keuring; een beautyverkiezing voor paarden. Hij heeft een hoop lintjes gewonnen, een hoge klasse behaald en internationale wedstrijd gedaan, waar hij meteen tweede werd. Regelmatig heb ik gezegd: ‘Als ik mezelf had gemanaged zoals ik zijn management deed, had ik op de Olympische Spelen gestaan!’

Neus gestoten

‘Binnen korte tijd had ik als instructeur een wachtlijst aan klanten. En werd ik benaderd door mensen uit dezelfde discipline, die zeiden: ‘Hoe kan dit, wat doe jij precies? En kun je me helpen met mijn bedrijf?’ Ik was inmiddels dertien jaar ondernemer en binnen de kunst had ik veel geleerd, ook doordat ik vaak mijn neus had gestoten. Al die lessen kon ik een op een meenemen in mijn tweede bedrijf.

Steeds vaker werd ik gevraagd om bedrijfscoachings te komen doen en ik werd ook spreker. Een tijdlang heb ik dat gecombineerd met de paarden, omdat ik veel trouwe klanten had. Die wilde ik niet zomaar afstoten. Maar toen overleed in 2023 mijn paard. Nog steeds heb ik een dag in de week les gegeven, maar op een gegeven moment voelde ik dat ik een keuze moest maken. Want het lijkt niet veel uit te maken, één dag per week iets anders doen, maar dat doet het wél. Toen ik stopte met de paarden, had ik binnen een maand mijn hoogste omzet ooit; een die ik in de kunst en met de paarden niet eens in een jaar draaide.’

Nog steeds is Ansjel een veelgevraagd businesscoach, met dit jaar zelfs een nominatie voor Ondernemer van het Jaar Hoeksche Waard. Ze was een van de eerste acht officieel afgestudeerde Register Business Coaches in ons land. Die opleiding heeft ze bewust gevolgd: ‘De term ‘coach’ is vrij en daarom vaak beladen. Met name als mensen gaan roepen dat je met twee vingers in je neus en een kokosnoot in je andere hand vanaf Bali het geld tegen de plinten kan laten klotsen. Dat is echt niet hoe ondernemerschap werkt.’

Feestjes vieren

‘Het allermooist aan dit werk vind ik als mensen boven zichzelf uitstijgen. Ik werk breed, in veel branches. Vooral met vrouwen, dus. De hulpvraag die ze me stellen is vaak hoe ze de volgende stap moeten zetten. Wat ze van mij meekrijgen, is dat succes niet het einddoel is, maar dat je de stappen ertussen ook moet waarderen. Ik zet ze in het nu en laat ze zien welke feestjes ze nu al mogen vieren. In eerste instantie zitten ze er vaak niet op te wachten dat ik ze stilzet, maar dat is wel waar ze achteraf het meest blij mee zijn. Er zitten veel topsporters onder mijn cliënten. Die beseffen: als je alleen maar bouwt, blijft rennen en je doel behaalt, zit daarachter een gat. Vooral als je je hebt geïdentificeerd met het resultaat. Dat is een eenzaam bestaan, zeker als je het gevoel hebt dat je brein net anders werkt. Ik bied ondernemers een gelijkwaardige sparringpartner. En die kritische spiegel, want het zijn zogenaamde powerhouses, dus mensen om hen heen applaudisseren eerder dan dat ze een kritische noot geven.

‘Het allermooist aan dit werk vind ik als mensen boven zichzelf uitstijgen’

Ik hoef mensen niet te leren hard te werken, dat doen ze wel. Laatst was er een cliënte die zei: ‘Ik had verwacht dat jij me een schop onder m’n kont zou geven als ik die nodig had. Maar wat ik merk is hoeveel warmte ik bij jou vond, waardoor ik zoveel meer zelfvertrouwen heb gekregen.’ Een prachtig compliment. Mijn eigen valkuil? Zo liefdevol als ik naar mijn klanten ben, zo hard kan ik nog steeds voor mezelf zijn. Balanceren is een werkwoord; regelmatig hoor ik van mijn omgeving dat ik weer vier levens in een week heb geleefd. Maar ik kan ook ontzettend genieten van mijn gezin, een zonsondergang of een mooie vogel. Dat bewijst dan weer mijn motto en de les die ik uitdraag: succes is de optelsom van de dagen.’