Astrid Holleeder: 'Ik heb het gevoel dat ik snel en intensief moet leven, want stel dat die beveiliging stopt'

De constante vrees die haar nachtenlang wakker hield, heeft plaatsgemaakt voor een rust die ze bijna vergeten was. “Ik kan eindelijk slapen”, vertelt ze in de nieuwe Nouveau. “Vroeger kon ik niet slapen van angst. Als ik maar iets hoorde was ik wakker en alert. Elk geluidje buiten, elk geluidje binnen en ik zat rechtop in mijn bed.”

De simpele geneugten van een normaal leven

De ommekeer kwam toen haar dossier werd overgedragen aan de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV). De boodschap was helder: ‘Je mag doen wat je wilt en wij volgen jou daarin.’ Een zin die voor Astrid een wereld opende. “Ik dacht: doen wat ik wil? Ik had helemaal geen wil meer.” Na een decennium waarin zelfs de vuilniszak buitenzetten een onmogelijke opgave was, herontdekt ze nu het leven. “Boodschappen doen. Kan nu allemaal. Ik kan nu eindelijk gewoon mijn hond uitlaten. In het bos wandelen. Een vriendin bezoeken. Alle dingen die de meeste mensen de normaalste zaak van de wereld vinden.”

Bekijk ook

Astrid Holleeder is klaar voor nieuw hoofdstuk – mét facelift: 'Ik wil die tien jaar terug' | Nouveau

Deze nieuwe vrijheid uit zich ook in haar uiterlijk. De tijd van de ‘grijze muis’ is voorbij, een rol die ze zichzelf oplegde om niet op te vallen. Nu verschijnt ze in een knalrood of felblauw pak. Het is een visuele daad van verzet en een viering van haar herwonnen identiteit. Toch is de dreiging nooit helemaal weg. De wetenschap dat haar broer Willem Holleeder, ondanks zijn levenslange gevangenisstraf, nog steeds een gevaar vormt, blijft aanwezig. “Ik heb de hele tijd het gevoel dat ik heel snel en intensief moet leven, want stel dat die beveiliging stopt.”

Leven voor haar kleindochter

De stip aan de horizon die haar al die jaren op de been hield, was haar kleindochter. Ze leefde met het doel om haar kleinkind, dat aan epilepsie lijdt, te beschermen tegen de schok van een mogelijke aanslag. “Ik wilde niet dat er iets zou gebeuren waarvan zij zo zou schrikken dat ze een heftige aanval zou krijgen, met hersenletsel als gevolg.” Na haar twaalfde verjaardag, en Astrid die zelf zestig werd, nam ze een besluit. “Ik dacht: ik heb misschien nog tien goede jaren, die ga ik echt niet binnen zitten. Echt, dan word ik liever doodgeschoten.”

Het hele interview met Astrid Holleeder is te lezen in de nieuwe Nouveau. Deze ligt vanaf donderdag 30 april in de winkel of bestel je via tijdschrift.land.