Annet Malherbe over 'het laatste kwart': 'Ik zie mijn grafzerk al bijna staan'

Waar veel BN’ers van haar leeftijd krampachtig jong proberen te blijven, omarmt Annet het 'oud worden' met een nuchterheid die je bijna de adem beneemt. Ze beseft dat de tijd van eindeloos vooruitkijken voorbij is. Met haar bekende directheid zegt ze: "Ik hoef niet eens erg in de verte te kijken om mijn grafzerk al te zien staan." Het is een uitspraak die binnenkomt, maar voor Annet is het simpelweg de realiteit van iemand die in het laatste kwart van haar leven zit.

Een 'oud wijf' met tranen

Dat besef van tijd maakt haar echter niet harder, maar juist zachter. De actrice, die we kennen van haar krachtige rollen, merkt dat de emoties tegenwoordig veel dichter aan de oppervlakte liggen. Vooral de verharding van de maatschappij raakt haar diep. "Soms schieten op straat de tranen bijna in mijn ogen. Dat komt misschien ook omdat ik een oud wijf aan het worden ben", grapt ze over haar eigen gevoeligheid.

Haar rol als oma van vier kleinkinderen en haar decennialange relatie met Alex van Warmerdam hebben haar blik op het leven veranderd. Ze vindt die tranen overigens helemaal niet erg; ze horen bij de mens die ze nu is.

Bekijk ook

Carice van Houten over het single leven: ‘Wat dat betreft is het al heel lang dry january’ | Nouveau

De schaduw van haar moeder

In het interview duikt Annet ook in een donkerder hoofdstuk: de gecompliceerde relatie met haar moeder, die in 2002 overleed. Waar ze als kind onafscheidelijk waren, ontstond er later een diepe kloof. Annet spreekt van een soort 'uitgestelde puberteit' vol onbegrip en irritaties. "We hadden een ingewikkelde relatie", bekent ze eerlijk.

Het feit dat haar moeder destijds fysiek op afstand woonde en minder betrokken was bij het gezinsleven van Annet, zorgde voor 'losse eindjes' die na haar dood bleven knagen. Annet kampte jarenlang met een loodzwaar schuldgevoel. "Omdat ik mijn moeder niet heb erkend in wie zij was als mens", zegt ze nu met de wijsheid van achteraf. Ze vraagt zich nog steeds weleens af: "Waarom deed ik zo? Dat had ze niet verdiend."

Mildheid en liefde

Toch is de scherpe rand van dat schuldgevoel er inmiddels wel vanaf. Annet ziet nu steeds vaker trekjes van haar moeder terug in haar eigen spiegelbeeld – dingen die haar vroeger irriteerden, maar die ze nu met meer mildheid bekijkt. Ondanks alle ruzies en het onbegrip van weleer, is er één conclusie die voor haar vaststaat en die alles draaglijk maakt: "De liefde was er altijd."

Het is die onvoorwaardelijke basis die Annet de kracht geeft om met opgeheven hoofd – en af en toe een traan op de wangen – dat laatste kwart van haar leven tegemoet te treden.