De vraag die André van Duin zijn ouders nog had willen stellen: ‘Waarom hebben jullie nooit met mij over mijn homoseksualiteit gepraat?’

‘Ik ben een beetje een loner’

‘Ik ben geen man van vroeger. Ik ben een man van het heden en van de toekomst. Ook nu ik 78 ben en meer verleden dan toekomst heb. Dat komt misschien ook doordat ik enig kind ben, geen broers of zussen heb, met wie ik het nog eens over onze ouders kan hebben. Vóór mij had mijn moeder een miskraam, na mij kwam er geen kind meer. Ik heb dat nooit erg gevonden, dat enig kind zijn, maar de laatste tijd denk ik weleens: een zus zou toch best gezellig zijn geweest. Een familiemens ben ik niet, hoewel er dankzij de grote gezinnen waaruit mijn ouders afkomstig waren, veel neven en nichten moeten zijn. Vroeger hadden we weleens familiefeestjes, met verjaardagen en Sinterklaas. Ik weet nog goed hoe teleurstellend die vaak waren, want dan kregen m’n neefjes brandweerauto’s en ik een pyjama. Wij waren thuis niet rijk, maar ook niet arm, een gewoon Rotterdams arbeidersgezin, simpele mensen. Nuttige cadeaus waren heel normaal. Ik ben een beetje een loner, nogal afstandelijk, en ik hou niet van mensenmassa’s. Al van jongs af aan kan ik me heel goed in m’n eentje amuseren. Vroeger zat ik in m’n kamertje te klooien met radiootjes, bandjes en bandrecorders, nu doe ik dat achter de computer. Ik vind het wel heel fijn en vertrouwd als er ergens een geliefd iemand in de buurt is. Dat is genoeg, er hoeft niet de hele tijd gepraat te worden.’

‘Mijn vader heeft mij een plezier gedaan door onze achternaam, die Kloot was, officieel te wijzigen toen ik negentien was’

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Groot fan

‘Ik ben een nuchter mens. Dat heb ik van m’n moeder, op wie ik zowel uiterlijk als innerlijk heel veel lijk. Die keek nergens van op, zei vaak zoiets als: ‘Het zal zo’n vaart niet lopen’ of ‘Laat je niet opnaaien’. Toen mijn vader na de oorlog thuis kwam uit Duitsland, waar hij als jonge man te werk gesteld was, riep hij bij binnenkomst: ‘Ik ben er weer!’, waarop m’n moeder terugriep: ‘Dat is mooi. Neem je gelijk de krant mee naar binnen?’ Zo luidt het verhaal tenminste. M’n vader was nerveuzer, die zat altijd met een voet te wiebelen. Over die tijd in Duitsland heeft hij het nooit meer gehad. Hij heeft mij een plezier gedaan door onze achternaam, die Kloot was, officieel te wijzigen toen ik negentien was. Hij begreep best dat die naam niet handig was voor iemand die het toneel op wilde. Kyvon werd het toen, gewoon een naam van een lijstje dat hem op het stadhuis was overhandigd. Ik noemde mezelf toen al lang André van Duin trouwens. Mijn vader was een enorme fan van me. Die liep altijd met foto’s van mij in zijn zak en die liet hij op verjaardagsfeestjes dan achteloos vallen. ‘O, dat is m’n zoon’, zei hij dan als hij ze opraapte. Dat had m’n moeder totaal niet.’

‘Ze hebben beiden mijn successen in het theater in de jaren zeventig nog meegemaakt, dat waren de revues met Frans van Dusschoten en Corrie van Gorp. Mijn vader is totaal onverwacht op z’n 67ste overleden. Hij was pas met pensioen en kreeg een maagbloeding. Ik had net een moestuintje voor hen gekocht, maar daar hebben ze dus nauwelijks van kunnen genieten. Mijn moeder is ouder geworden, 73. Na de dood van mijn vader ging zij, alleen of met vriendinnen, dagtochtjes met de bus maken, naar Valkenburg of het Drielandenpunt. Het waren nooit mensen van buitenlandse vakanties, meer van een dagje Hoek van Holland. Ik zit tegenwoordig vaak op Mallorca, dankzij mijn nieuwe partner Fernando. Heerlijk vind ik het daar.’

‘Toen ik op m’n twintigste met een vriend thuiskwam, was het: “O? Prima, leuk.” Alsof we bij ons in de familie allemaal homo’s hadden’

Geen vijanden

‘Mijn leven is sinds mijn afscheid als komiek heel anders geworden, heel erg fijn. Nu kom ik gewoon als mezelf het podium op. Daardoor ben ik nog in de picture. Iedereen wil me nog hebben en vindt me leuk. Ik heb geen vijanden. Op sociale media word ik zelden uitgescholden en al helemaal nooit met de dood bedreigd. Gelukkig niet. Het is altijd: ‘Daar komt André van Duin, die maakt er iets leuks van.’ Het werk kost me nu veel minder moeite. Vroeger moest ik zelf de kar trekken, nu wordt er heel veel voor me bedacht, geregeld en gemaakt. Fijn is dat. Tegenwoordig wonen we, op proef, in Laren. Dat bevalt prima. Veel rustiger dan Amsterdam. Daar durf ik zelfs weer auto te rijden, in een klein Fiatje, iets wat ik in Amsterdam nooit meer zou doen. Als we besluiten er voorgoed te gaan wonen, neem ik misschien ook weer een hond. Heerlijk.’

‘Maar om op jouw vraag wat ik nog aan mijn ouders zou willen vragen, terug te komen. Eigenlijk niets. Nou ja, misschien één ding: ‘Waarom hebben jullie nooit met me gepraat over mijn homoseksualiteit? Toen ik op m’n twintigste met een vriend thuiskwam, was het: ‘O? Prima, leuk.’ Alsof we bij ons in de familie allemaal homo’s hadden. Totaal niet. Daar zou ik het dus nog weleens over willen hebben, als dat kon.’