Gallyon van Vessem: 'Soms verdwijnen dromen niet, maar wachten ze gewoon geduldig tot je klaar voor ze bent'

Er zijn van die momenten waarop je jezelf betrapt op een onverwachte tijdreis. Bij mij gebeurde dat toen ik een paar weken geleden, op mijn 56ste, door de poort van Universiteit Nyenrode reed. De poort waar ik als meisje uit Maarssenbroek vroeger met open mond naar keek. Wij hadden thuis niet het soort portemonnee dat kinderen naar Nyenrode liet gaan. Maar ik kende ze wel, de broers en zussen van vriendinnetjes die met glimmende Gazelles en indrukwekkende schooltassen een toekomst tegemoet gingen waarin succes gewoon leek te worden ingepland. Voor mij had Nyenrode altijd iets magisch. Ik probeerde mij altijd een voorstelling te maken van het leven achter die kasteelmuren aan de Vecht.

En nu zit ik er dus zelf. Niet als twintigjarige, maar als volwassen vrouw met leesbril, laptop en een hoofd vol ervaring en twijfel. Want hoe stoer het ook klinkt, ‘ik doe een AI-opleiding aan Nyenrode’, het voelt vooral alsof ik weer voor het eerst naar school ga. Alleen dit keer zonder geodriehoek, etui of fluorescerende Doe Maar-stickers op mijn tas.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Vroeger begon dat magische gevoel bij de Schoolcampus van de Vroom & Dreesmann. Terwijl ik dit schrijf, ruik ik meteen weer die heerlijke geur van gloednieuwe schriften. Daar kocht ik mijn nieuwe agenda, schriftjes en gummetjes. En dat was het officiële begin van het schooljaar. Op donderdagavond, koopavond, met mijn haar een halve meter omhoog getoupeerd, verstevigd met een paar flinke klodders blauwe haargel, en de jeugdpuistjes zorgvuldig weggewerkt onder een dikke laag foundation, want je wist nooit wie je tegenkwam tussen de stapels agenda’s, passers en multomappen. Met een verse agenda nog vol met maagdelijk witte pagina’s was ik klaar voor wat komen ging; proefwerken, nieuwe leraren, misschien een verliefdheid. Alles was nog mogelijk.

Bekijk ook

Maak kennis met nieuwe columniste Gallyon van Vessem: ‘Ik heb een siliconenlaag om me heen gekregen’ | Nouveau

Meet onze nieuwe columniste! Gallyon van Vessem (56) is presentatrice, moeder van een tienerdochter, baasje van twee labradors en single na 16 jaar huwelijk.

En eerlijk gezegd, dat gevoel is niet helemaal weg. Want als ik nu, ruim veertig jaar later, in de collegezaal van Nyenrode zit en de docent iets roept over ‘AI-ethiek’, voel ik dezelfde lichte paniek als bij wiskunde vroeger. Alleen heet het nu niet meer ‘die som snap ik niet’, maar ‘ik check het zo wel even op Chat’. Zat ik vroeger voorovergebogen mee te schrijven om de indruk van ijver te veinzen, nu gaan er regelmatig telefoons de lucht in om een bepaalde slide te fotograferen zodat iedereen die thuis nog eens kan overlezen. Veinzen doe ik hier niet. Zo’n korte opleiding kost een godsvermogen en dus neem ik gretig alle informatie tot mij.

Er is iets magisch aan leren, op welke leeftijd dan ook. Aan weer even dat meisje zijn met nieuwsgierigheid in haar ogen. De geur van een nieuw begin, zonder gum of potlood, maar met een laptop en een herbruikbare koffiebeker. Als ik daar na afloop van college weer door de poort rij, voel ik trots. Dat ik dit gewoon doe. Dat dromen soms niet verdwijnen, maar gewoon geduldig wachten tot je er klaar voor bent.

Een papieren agenda heb ik nog steeds. Als ik die zou digitaliseren, komt er van een fatsoenlijke planning helemaal niets meer terecht. En misschien koop ik volgende week toch ook gewoon weer een schrift, een stapel fijnschrijvers, en een geodriehoek. Gewoon voor het gevoel van toen. Je hele leven nog voor je. Dagdromen hoe het leven zou zijn als je eindelijk van school af bent. Nou dat weet ik nu. Volwassen zijn is terugverlangen naar de Schoolcampus en je verheugen op een nieuwe lesdag.