Blog posts met tag Wies blogt

Yeah! Nog 1 dag en dan is Dry January voorbij.

Het is gelukt, een maand lang zonder een druppel alcohol. En ik leef nog. Het voelt alsof ik een enorme prestatie heb geleverd zo trots voel ik me. Vannacht droomde ik nog dat ik toch gedronken had, het houdt me dus wel bezig.

Was het moeilijk? Nee, eigenlijk viel het ontzettend mee. Er waren maar een paar momenten waarop ik echt verlangde naar een glas wijn. Ik had bijvoorbeeld een keer een rotdag waarop alles misging en ik keihard had gewerkt, ’s avonds had ik een afspraak met een vriendin en mocht ik na al die ellende ook nog niet eens drinken. Ik voelde me zo zielig.

Om de kat niet al te veel op het spek te binden had ik ervoor gezorgd dat ik niet veel etentjes en feestjes had. Maar uiteindelijk waren de avonden waarop ik wel iets had, prima te doen. Er naartoe gaan met het idee niet te kunnen drinken was erger dan de avond zelf.

Om nou te zeggen dat ik er heel blij van werd: nee

Drank gaat minder in je lichaam zitten dan roken heb ik gemerkt. Toen ik daarmee stopte lang geleden, was ik veel meer van slag. Toen kon ik me niet eens concentreren op een gesprek omdat ik almaar aan een sigaret zat te denken. Dat is met alcohol bij mij niet zo. Een opgave was het dus niet echt, maar om nou te zeggen dat ik er heel blij van werd: nee, dat ook weer niet.

Ik heb er niet opeens veel energie of een mooie huid van gekregen. Het enige wat ik echt heel fijn vond, was dat ik bij het maken van afspraken niet telkens in mijn agenda hoefde te kijken of ik alcoholtechnisch wel kon.

Mét alcohol wil ik namelijk nooit twee of drie afspraken na elkaar maken, omdat ik dat niet trek én omdat ik de volgende dag dan niet zo veel meer waard ben. Eigenlijk belachelijk dat dat zo werkt.De afgelopen maand kon ik gerust meerdere afspraken in een week plannen omdat ik toch geen katers zou hebben en me niet schuldig hoefde te voelen.

De grootste uitdaging breekt nu aan: MINDER drinken

Behalve deze vrijheid heeft het me ook veel wijsheid gebracht. Namelijk dat ik vaak uit gewoonte drink ook al heb ik niet eens zo zin. Dat alcohol ontzettend slecht is, dat wist ik al wel, maar het is me nu nog duidelijker geworden. En dat ik normaal veel en veel te veel drink.

Al die wijsheden hoop ik te kunnen gebruiken bij mijn grootste uitdaging die nu aanbreekt, namelijk: MINDER drinken. Aan helemaal stoppen ben ik nog niet toe. Maar minder drinken is zo verdomd lastig. Vooral als ik twee glazen wijn op heb en ik het nut van minder drinken opeens niet meer inzie.

Hoe dan ook, ik ga met volle moed beginnen.

Ik heb voor mezelf een afspraaklijstje gemaakt.

1. Niet meer dan 7 glazen per week. (ja ik weet dat is nog te veel, maar ik ben hier heel tevreden mee.)

2. Alleen lekkere wijn drinken. In cafés en bij muziekoptredens waar toch geen lekkere wijn te koop is: niet drinken.

3. Als ik dit jaar 3 keer over de scheef ga, moet ik helemaal stoppen met alcohol.

4. Niet drinken bij afspraken met vriendinnen die ook niet drinken.

Ik hoop dat het gaat werken. Wish me luck. Ik ga vrijdag niet opeens mijn hele maand verpesten door een hele fles achterover te slaan. Maar een glas champagne heb ik verdiend.

En volgend jaar doe ik zeker weer mee in januari. Ik kan het iedereen aanraden.

Benieuwd naar Wies' Dry january? Lees dan: Een maand zonder alcohol. Hoe komt Wies Dry january door?

More content below the advertising

Reacties (1)

Mir
1/1 | 

Punt 2 en 4 ga ik ook doen na 5 februari! Stoppen met koffie drinken vond ik veel lastiger! Nu al 3 weken gestopt met koffie en nog 1 week te gaan. Het gaat mij lukken.

Ik zal het maar meteen opbiechten: ik heb een ongezonde relatie met alcohol. Ik gebruik bewust niet het woord verslaafd, want dan denk je misschien dat ik hier half aangeschoten aan mijn bureau zit met een fles wijn in een papieren zak onder mijn stoel. Maar, ik bén wel verslaafd ook al drink ik niet elke dag.

Jacqueline van Lieshout die het boek ‘Ontwijnen’ schreef en zelf al 2 jaar gestopt is met alcohol, schrijft dat iedereen altijd vraagt: ‘maar hoeveel drink je dan?’ Dat doen we in de hoop dat die ander meer drinkt dan wijzelf. We willen denken: nou dan valt mijn alcoholinname nog wel mee.

Om eerlijk te zijn dacht ik dat ook toen ik het boek las van Jacqueline: ‘ik ben nog niet zo erg want zij gaat tot het gaatje door en ik moet altijd om een uur of 12 wel naar bed.’

Als ik een afspraak maak, kijk ik altijd eerst wat ik de avond daarvoor heb

Maar, vertelt Jacqueline, het gaat er niet om hoeveel je precies drinkt maar hoe het je leven beïnvloedt. En dat doet het bij mij. Om meerdere redenen. Mijn agenda wordt bepaald door mijn drankgebruik. Als ik een afspraak maak, kijk ik altijd eerst wat ik de avond ervoor heb. Als dat een avond met alcohol is, weet ik dat ik de volgende dag niet veel waard ben.

Zo vroeg een vriendin van mij onlangs of ik haar wilde interviewen in een boekenzaak over haar net uitgebrachte boek. Ik zag dat ik de avond ervoor een etentje had met vrienden die ook niet vies zijn van een glas wijn, dus ik wilde bijna gaan zeggen: ‘nee, sorry ik kan niet.’ Ik bedacht me nog net op tijd. Dat ik zoiets belangrijks zou laten schieten omdat ik de avond ervoor zo nodig moet zuipen. Idioot gewoon.

Nu wil je natuurlijk toch weten hoeveel ik drink. Nou daar gaat die: ik drink gemiddeld 3 x per week, meestal drie glazen per avond. So far so good. Maar regelmatig, zoals bij zo’n etentje met andere drinkebroeders en zusters, worden het er al snel 6 of 7.

Ik heb katers... daar lusten de honden geen brood van

En dan ben ik de volgende dag echt half dood. Ik weeg nog geen 50 kilo dus dan kun je een beetje nagaan hoe ik me voel. Nu is het gelukkig niet zo dat ik overal tegen aanval of echt rare dingen doe (rare dingen zeg ik wel) als ik drink, maar ik heb katers…. Daar lusten de honden geen brood van. Je kunt me opvegen.

Rot voelen en niet elke dag iets kunnen afspreken, je vraagt je af waarom stop je dan niet? Nou, omdat ik wijn zo ontzettend lekker vind. En zo ongelooflijk gezellig. Al mijn vrienden, ja echt al mijn vrienden, zijn drinkers. Een borrel bij de buren is echt niks aan zonder dat lekkere wijntje. Etentjes met vriendinnen zijn maar saai zonder drank. Daarom dus.

Maar nu, voor het allereerst in mijn leven vind ik dat het maar eens afgelopen moet zijn. Echt stoppen voor altijd wil ik nog niet, daar ben ik nog niet aan toe, maar ik wil een maand niet drinken, kijken hoe het voelt en hoe gaat. En natuurlijk ook om even te detoxen. Het wordt hoog tijd.

Ik hou je op de hoogte van mijn Dry January

Ik ben precies op 1 januari begonnen en het voelde als een verademing. Ik had de laatste 2 weken van december zoveel champagne en wijn gedronken, dat ik er helemaal genoeg van had. We zijn nu een paar dagen verder en ben nog steeds enthousiast, voel me zelfs ‘bevrijd’, maar dat komt ook omdat ik nog geen sociale afspraken heb gehad.

Volgende week heb ik weer allemaal etentjes. Geen idee hoe ik de avond doorkom. Ik kan me er nog niets bij voorstellen. Ik hou je op de hoogte van mijn ‘Dry January’.

Op de Nouveau-redactie zijn Claudia (vegan switch), Inge (Cambridge) en Merijn (-5 kilo in 5 weken) ook vol goede voornemens aan 2019 begonnen. Volg de redactie

 

Reacties (0)

Wies heeft haar plan voor later al helemaal bedacht. Ze gaat met vrienden in een grote villa wonen, met veel borrels, boerenbridge en de pil van Drion in het kastje op de gang.

Het is wat met die tehuizen voor ouderen. Voor het ene ben je niet ziek genoeg, voor het andere te dement. Bij het ene krijg je te weinig zorg, bij het andere te veel. Het huis is te deprimerend of de kamer te klein. Dat willen mijn vriendinnen en ik later toch echt anders.

Een beetje flirten onderling is toegestaan

Als we met elkaar wandelen, fantaseren we dan ook eindeloos over de gemeenschappelijke villa die we in de toekomst gaan bouwen.

In die villa komen maximaal acht flinke wooneenheden. Iedereen heeft een eigen douche, keukentje, woonkamer, slaapkamer en logeerkamer. Maar er is ook een gemeenschappelijke ruimte waar we met z’n allen kunnen boerenbridgen en netflixen.

Om vijf uur ‘s middags wordt er iedere dag geborreld. Om de beurt vullen we de wijnkast en de bar met sterke dranken. Een beetje flirten onderling is toegestaan. Per ongeluk in de verkeerde slaapkamer stappen ook.

Huisfeest

Een keer per maand geven we een groot huisfeest waar al onze andere tachtigplus-vrienden voor worden uitgenodigd. Wie wil, kan zich elke donderdagavond bij het huiskoor aansluiten. Keihard meezingen met Abba, Luv, Boney M en Hazes.

In het bijhuis woont een huisarts en een assistent die ons met van alles en nog wat kan helpen. Kleine klusjes of regelwerk waar we zelf niet uitkomen.

Als we het hierover hebben, raak ik altijd in paniek. Kan ik dit later allemaal wel betalen? Maar dan zeggen mijn vriendinnen dat de rijken onder ons de armeren gaan ondersteunen. We willen toch immers allemaal samen zijn? Vind ik nog wel een lastig dingetje, maar ik mag me er geen zorgen meer over maken.

We weten ook al wat onze kwalen zullen zijn. De een wordt incontinent, want die laat nu al weleens wat lopen, de ander die nogal van wijn houdt, krijgt Korsakov-achtige verschijnselen, ik word doof door mijn eigen harde gepraat, en een vierde laat de hele dag winden zonder dat ze het in de gaten heeft.

Pil van Drion ligt in het kastje op de gang

We zijn er nog niet helemaal over uit of we een vaste yogajuf aan huis willen laten komen. De mannen vinden dat niks en we moeten ook wel iets voor onszelf hebben.

Als iemand van ons het niet meer ziet zitten en vindt dat ie een voltooid leven heeft, mag-ie de pil van Drion uit het kastje in de gang halen. Maar daarvoor moet je wel wat doen.

Eerst moet je de wens in de groep bespreken, gaat iedereen akkoord, dan krijg je de sleutel. Maar de pil ligt in een glazen doosje wat je eerst kapot moet slaan. Je moet dus echt zeker van de zaak zijn. Als je wilt, kun je tijdens het thee-uurtje de pil slikken, maar je mag het ook alleen op je kamer doen of in bijzijn van je man, als die nog leeft.

Iedereen die doodgaat krijgt een geweldig afscheidsfeest. Het hele huis wordt versierd en alle kinderen en kleinkinderen mogen blijven slapen. Soms slaan mijn vriendinnen en ik een beetje door tijdens het wandelen, maar dit basisplan blijft toch wel telkens overeind staan.

Ik heb er nu al zin in.

Beeld: villaspot

Reacties (0)

Nouveau's Claudia Straatmans (51) en Wies Verbeek (54): "alleen de fietstassen verraden onze leeftijd".
Nouveau's Claudia Straatmans (51) en Wies Verbeek (54): "alleen de fietstassen verraden onze leeftijd".

Wies (54) vindt dat iedereen, ook zijzelf,  een verkeerd beeld heeft van vijftigplussers. 

Als je jong bent vind je iemand van vijftig of zestig oud. En als je zelf vijftig bent, voel je je heel jong. Het is een waarheid als een koe. Het gekke is alleen dat ik bij de leeftijd vijftig nog steeds een ouder iemand voor me zie. Ouder in ieder geval dan ik ben of denk te zijn.

Ik kan me herinneren dat ik op de middelbare school de moeders van vriendinnen serieus oud vond. Rimpelig en echte mevrouwen in doen en laten. Die moeten toen mijn leeftijd hebben gehad, sterker nog, ze zullen jonger zijn geweest.

Voor mijn gevoel waren ze alleen veel en veel ouder dan ik nu ben. Op die manier kijk ik nog steeds naar vijftigplussers, alsof ik zelf een puber ben. Het gaat vooral op wanneer ik erover lees of hoor.

Dat is toch vreemd?

Zie ik in de krant staan ‘vrouw van middelbare leeftijd valt van fiets,’ dan stel ik me een grijs vrouwtje voor, een beetje stijf en tuttig, die ongetwijfeld bij de val haar beide heupen heeft gebroken. Ik denk echt niet aan een van mijn vriendinnen, laat staan aan het jonge meisje dat ik zelf ben. Dat is toch vreemd? Het denkbeeld klopt van geen meter met de werkelijkheid.

Nu is het erge dat heel veel mensen  een verkeerd beeld hebben van vijftigplussers. Dat beeld heeft weer als gevolg dat veel marketeers, adverteerders, ondernemers, eigenlijk de hele maatschappij de vijftigplussers verkeerd neerzetten, of zelfs negeren. En het stomme is dat ik door mijn eigen denkbeeld het nog begrijp ook.

Ik zou ook eerder een dertiger dan een vijftiger aannemen. Ik denk bij een vijftiger ook eerder aan een e-bike dan aan een racefiets.

Het idee dat dertigers mij oud vinden en dus niet hip, aantrekkelijk of interessant, maakt me onzeker. Soms schaam ik me echt als ik me tussen jongeren begeef. Dan denk ik de hele tijd: ze zullen me wel een oude muts vinden. Ik ben bang dat ze alleen maar naar mijn rimpels kijken. Alsof ik lelijke plekken in mijn gezicht heb.

Het tij begint te keren

Ik besef dat het nogal sneu is, maar ik kan me echt minderwaardig voelen bij een groep vrouwen die allemaal jonger zijn dan ik. Zet mij maar tussen oudere mensen.

Maar nu komt het goede nieuws. Wat voor mij een enorme mazzel is, is dat langzaam maar zeker het tij in de maatschappij begint te keren. Beetje bij beetje wordt er anders tegen vijftigers aangekeken. Niet alleen omdat ze steeds jonger worden, maar ook omdat er steeds meer van zijn. In 2019 is meer dan de helft van de Nederlandse bevolking ouder dan vijftig. Het zijn niet de dertigers meer die interessant zijn, nee wij zijn het!

Eigenlijk heb ik dus geluk dat ik nu leef en niet veertig jaar geleden. Dan had ik me pas afgeschreven gevoeld. Nu wordt er steeds meer gekeken naar wat wij doen en willen. Het zijn de ouderen die hot en happening zijn. Het idee dat een dertiger tegen me opkijkt, vind ik heel opwindend.

Wie tips wil om er ouder uit te zien, kan bij mij terecht. Wat een ontwikkeling.

Reacties (2)

Denise
1/2 | 

Toen ik dit jaar 46 werd besefte ik ineens dat ik inmiddels dichter bij de 60 dan bij de 30 zit. Daar schrok ik heel erg van, want ik voel me nog zo jong! Ik voel me veel meer 30 dan 60! Toch denk ik in groepen met twintigers en dertigers (waar ik als blogger veel in verkeer): ze zullen me wel oud vinden, hoe 'jong' ik ook doe of hoe jeugdig ik soms nog 'oog'. Wat me dan altijd gerust stelt is dat zij ook een keer richting 50 lopen en zich dan waarschijnlijk nog net zo voelen. Dan snappen ze het. 
Op Tinder schrik ik echter altijd van die hoofden van mannen van rond de 50. Omgekeerd hebben ze dat misschien ook, maar ik gok dat veel mannen van mijn leeftijd (en ouder!) de leeftijdsgrens op max 40 of 45 zetten, en dan komen ze me toch al niet tegen...

Bezoeker
2/2 | 

Haha.. geweldig! Het is of ik mezelf lees..alleen kan ik het niet zo goed verwoorden..dankjewel!

Wies Verbeek (54) werkt als chef lifestyle/ageless bij Nouveau.
Ik woon in Amsterdam samen met vriend Paul en kat Teddy. Mijn leven heeft er nog nooit zo leuk uit gezien als nu. Dat komt door mijn leeftijd. Vijftiger zijn is zo leuk. Alleen die rimpels en kwalen hè. Die hadden van mij wel wat minder gemogen.
Daarom schrijf ik ook heel graag een blog over healthy aging. Wie wil er nu niet als een jong hertje oud worden? Volg mij in mijn zoektocht naar de eeuwige jeugd.

Archief

2018