Blog posts met tag beauty

Ik weet het: wit is het nieuwe bruin. De hele dag bakken in de zon is niet meer van deze tijd. Maar geloof me, ik ben echt veel leuker als ik bruin ben. Het is niet dat ik wit niet mooi vind, sterker nog, het kan prachtig zijn. Kijk maar naar Carice van Houten met haar wit porseleinen gezichtje. Sneeuwwitje is er niks bij. Maar mijn wit komt uit een heel andere kleurstaal.

Ik ben bleek, een beetje grauw zelfs, en dan ben ik ook nog eens niet egaal bleek. Ik heb rode vlekken om mijn neus, en mijn voorhoofd heeft weer een andere kleur dan mijn wangen. Als ik geen foundation op doe, vragen mensen mij of ik me wel goed voel. Leuke witte benen heb ik ook al niet. Nog niet zo lang geleden vroeg iemand mij wanneer het gips eraf mocht.

Lees ook: Wies heeft een totaal verkeerd zelfbeeld

Met een beetje kleur zie ik er al zoveel frisser en gezonder uit. Dan kan ik echt een lekker stuk zijn. En omdat ik er beter uit zie, voel ik me ook veel beter. Het hoeft echt niet Zandvoort-bruin te ze zijn, van een sunkissed huidje knap ik al flink op. Nu heb ik de pech dat ik heel moeilijk bruin word. Ik moet een week in de zon liggen, wil je verschil zien. Als ik, net als veel vriendinnen, genoeg had aan een paar uurtjes in de tuin werken, dan had ik helemaal geen probleem gehad. Niet dat ik het vervelend vind om dagen achter elkaar in de zon te liggen, sterker nog, ik vind flink bakken ongeveer het lekkerste wat er bestaat. Dus dat is het niet, het probleem is dat lang bakken niet goed is.

Ik word bloednerveus van die zonschade-terreur. Vroeger had ik er geen last van. Lag ik heerlijk onbezorgd op het strand met liters olijfolie naast me. Met wat druppels jodium erin, want daar werd je het bruinst van. Nu denk ik continu: het is slecht en ik krijg er rimpels van. Ik kan je vertellen: dat is niet bepaald relaxed zonnebaden. Als ik naar mijn moeder van 85 kijk, zie ik wat de zon kan aanrichten. Haar armen zijn droog en gerimpeld, maar haar lichaam is prachtig glad en egaal. Heel jong zelfs. Die huid heeft nauwelijks de zon gezien. Goed insmeren met zonnebrandcrème met een hoge factor is natuurlijk het devies. Dat snap ik ook wel, uit angst smeer ik mijn gezicht zelfs iedere dag in met factor 50, maar daar worden we niet bruin van. Dan moet ik twee keer zo lang in de zon zitten om hetzelfde resultaat te krijgen en daar krijgen we weer meer rimpels van. Bovendien schijnt het gesmeer met die zonnebrandmiddelen ook niet heel gezond te zijn.

Ik wil gewoon genieten van de zon, niet me de hele tijd schuldig voelen, niet de hele tijd bang zijn om nog meer rimpels te krijgen. Kunnen we daar niet wat aan doen? Kan iemand een groot wetenschappelijk onderzoek doen waaruit blijkt dat zonnen ongelooflijk goed is en dat je er ook nog eens jonger van wordt? En doe eigenlijk ook maar wat strakker. Ik ga ondertussen even op vakantie, naar het zonovergoten Menorca.

 

Reacties (0)

More content below the advertising

‘Je hebt wel wat aan je gezicht laten doen hè?’, vroeg de man met wie ik in het café zat voor een werkbespreking. Ik kreeg een rode kop en begon half te stotteren. Niet dat ik me schaam voor het feit dat ik hier en daar een spuitje heb laten zetten, maar het is nou niet bepaald de bedoeling dat je dat ziet. Ik heb liever heel veel rimpels dan een duidelijk zichtbaar opgespoten gezicht. Ik zie weleens vrouwen lopen bij wie ik denk, my goodness, wat heeft die allemaal laten doen? Is er dan niemand in haar buurt die haar kan vertellen dat die grote lippen en glanzende strakke wangen heel onnatuurlijk zijn?

Mijn grote nachtmerrie is dat ik zelf niet meer zie wat ik allemaal aan het doen ben. Dat ik er heel raar uitzie, maar zelf geen idee heb. Dat ik eerder op een eend lijk dan op een vrouw.

Ik heb mijn vriendinnen laten zweren dat ze me zouden waarschuwen als ik te ver ga met botox, laserbehandelingen, fillers of wat dan ook.

Nu kan ik niet heel snel te ver gaan, eenvoudigweg omdat ik niet vaak naar een cosmetisch arts ga.  Soms één keer, soms twee keer per jaar. Geen tijd of geen geld om vaker te gaan. En dan heb ik ook nog eens een arts die zó voorzichtig is, dat je nauwelijks ziet dat er wat is gebeurd. Op zich goed natuurlijk, maar ik baal er weleens van dat ik geen verschil zie als ik voor een botox- of fillerbeurt ben geweest. Soms ga ik mopperend terug en dan zegt ze steevast: ‘Wies, het is ook niet de bedoeling dat je wat ziet, het gaat allemaal om het onderhoud. Als je een strak voorhoofd wil, moet je naar iemand anders gaan.’ Nu hoop ik maar dat het klopt wat ze zegt.

Lees ook: Wies: 'Waarom vijftigers hip, hot and happening zijn'

Terug naar de man in het café. Het was trouwens een heel knappe man en een heel bekende tv-presentator, misschien dat ik me daarom extra gegeneerd voelde. Ik was me in allerlei bochten aan het wringen om interessant over te komen. Omdat ik niet wilde liegen, antwoordde ik: ‘Ja dat klopt, ik heb weleens wat botox gebruikt en ook heb ik een ooglift gehad.’ ‘Ik zie het aan je wangen’, zei hij. ‘Nou,’ reageerde ik opgelucht: ‘dat kan niet, want daar heb ik nog nooit iets laten doen.’ Hij ging verder met zijn verhaal over gezond ouder worden, maar ik was in mijn gedachten alleen maar aan het denken wat hij nou precies bedoelde met mijn wangen. Hoe kunnen die er nou nep uitzien?

Of vond hij gewoon dat ik er ongeloofwaardig jong uitzie? Dat ik wel iets móest hebben laten doen. Dat zou natuurlijk fantastisch zijn. Mijn gedachten dwaalden af tot ik hem hoorde zeggen: ‘Jij bent net als ik toch ook een jaar of 58, 59?’

Wat? 59?! Nee toch! Ik raakte nog veel meer van slag, maar antwoordde bescheiden, om hem niet in verlegenheid te brengen: ‘Ja bijna, ik ben 52.’ Weer ging hij verder over het werk, maar ik hoorde hem helemaal niet meer. Ik was bezig met te bedenken dat mannen vrouwen meestal jonger schatten om een compliment te geven. Dus hij dacht misschien wel dat ik tegen de 70 liep. Holymoly.

Met een pesthumeur ging ik naar huis. Het wordt hoog tijd voor een nieuwe botoxspuit. Of misschien moet ik even langs mijn vriendin gaan. Die heeft een dochter van zes die tegen me zegt: ‘Jij lijkt soms geen mevrouw, maar een meisje.’  Ze zal van de achterkant hebben bedoeld, maar dat maakt niks uit. Ik knap er enorm van op.

Reacties (0)

Wies Verbeek (55) werkt als chef lifestyle/ageless bij Nouveau.
Ik woon in Amsterdam samen met vriend Paul en kat Teddy. Mijn leven heeft er nog nooit zo leuk uit gezien als nu. Dat komt door mijn leeftijd. Vijftiger zijn is zo leuk. Alleen die rimpels en kwalen hè. Die hadden van mij wel wat minder gemogen.
Daarom schrijf ik ook heel graag een blog over healthy aging. Wie wil er nu niet als een jong hertje oud worden? Volg mij in mijn zoektocht naar de eeuwige jeugd.

Archief

2018