Ergens vorig jaar april/mei was ons toch al niet bijster grote landje weer eens ernstig te klein. Een kleine groep mensen weigerde (en weigert) principieel en stelselmatig hun kind te laten vaccineren met als gevolg een uitbraak van mazelen. Niet geheel ongevaarlijk.

Kinderopvangcentra besloten daarom zelf de niet-gevaccineerde kinderen te weren. Ik snap dat helemaal en met mij zo'n 90% van de Nederlandse bevolking.

Waar ik daarentegen helemaal niks van begrijp, is hoe er dan zo ongelooflijk veel ophef en idioterie kan ontstaan over een corona-vaccin. Eerder deze week las ik: ‘Laat de regering zich eerst maar inenten’, waarop ik reageerde met: 'Ja, ik denk inderdaad dat de regering voornemens is om ons allemaal uit te roeien.' Vergezeld van een vermoeid kijkende emoji.

Iemand vroeg of ik zo graag genetisch gemodificeerd wil worden. Die persoon denkt dus serieus dat mijn DNA aangepast gaat worden. Schrijven is mijn vak, de juiste woorden vinden, is wat ik elke dag probeer te doen. Op dat moment faalde ik daar compleet.

Want echt mensen, wat is het verschil?

We willen toch veilig en gezond met z’n allen naar buiten? Naar ons lievelingsrestaurant en favoriete kroeg? De voetbalfans opeengepakt in het stadion, en Lief en ik met ons golfclubje op het terras na 18 holes lopen, met ons groepje naar het leukste Japanse restaurant waar we tegen elkaar aan kunnen hangen, kunnen knuffelen en proosten? We hebben het toch allemaal over onze ouders en ouderen? Over mensen in onze omgeving met een kwetsbare gezondheid?

Meten met twee maten

Hoe kan het dat aan de ene kant moord en brand geschreeuwd wordt omdat het zo lang moest duren voor het wettelijk geregeld werd dat die eerdergenoemde kinderopvangcentra in hun recht staan met hun weigering, terwijl we aan de andere kant doen alsof de overheid en medici door de duivel bezeten zijn en het aller slechtste met ons voor hebben omdat ze willen dat we ons laten inenten tegen corona?

Natuurlijk kan er iets fout gaan. Weet je waarom? Omdat daar waar gewerkt wordt, fouten nu eenmaal worden gemaakt. Sommige heel pijnlijk en naar. Want ja, er wordt weleens een verkeerd been afgezet, mensen worden niet goed/niet volledig onder narcose gebracht en zo zijn er nog meer gruwelverhalen, maar om daar kwade opzet achter te vermoeden? Nee, gewoon 'nee'.

Ik vind dat dus meten met twee maten. Maar eigenlijk vind ik het vooral dom. Oké, ‘een béétje dom’.

Reacties (3)

Luc
6/3 | 

Beste Sylvia, ik ben blij dat je voor Nouveau schrijft en dus niet al te veel invloed hebt. Verdiep je eens echt in de corona materie zou ik zeggen en ga eens een fatsoenlijke discussie aan met iemand die er wat van af weet. Waarom er tegenstand is tegen de maatregelen bijv, of waarom de pcr test niet deugt. Keuze genoeg.

More content below the advertising

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2020
2019
2018
2017

Instagram

More content below the advertising