Blog posts met tag ooglaseren

Hoe vaak ik die zin al niet gehoord heb: ‘Had ik dát eerder geweten…‘  Ik dacht dan altijd ‘Tsja, zo gaat dat, doe niet zo moeilijk’. Nu doe ik op dit moment zeker niet moeilijk, maar één ding is zeker. Ook ík denk nu ‘Had ik dit maar vijf (of zes, of zeven) jaar eerder geweten…’

Één pilletje, meer niet

Ja mensen, ik heb het gedaan. Ik heb mijn ogen laten laseren. En ik bén er blij mee! Het had nog wel even een paar zenuwachtige voeten in de aarde hoor. Want eerlijk is eerlijk, hoe veel positieve en halleluja verhalen ik ook hoorde, ik was domweg nerveus. En hoe dichterbij de dag kwam, hoe erger dat werd.

Ik had nog gevraagd om twee pilletjes, of drie, maar dat deden ze niet. Ik kreeg er maar één. Heel flauw. Ik legde uit dat ik bij de tandarts ook altijd volledige narcose krijg, en een pijngrens heb van nul enzo, maar nee hoor, hoe lief optometrist Hilde verder ook was, daarin was ze onverbiddelijk. Één pilletje, meer niet.

Nou ja, dan moest ik het daar maar mee doen. Ondertussen hield ik me krampachtig vast aan mijn mantra voor die dag: adem in, adem uit, en doe wat er gezegd wordt.

Ik kreeg amper de tijd om van de schrik te bekomen

Vervolgens moesten we nog even wachten, en toen deed mijn Lief, je weet wel, mijn wettige echtgenoot, degene die beloofd heeft naast me staan in goede én nerveuze tijden, ook nog even een duit in het zakje: ‘Je weet toch dat dat pilletje een placebo is hè?’ Om zich vervolgens helemaal te bescheuren om mijn ontstelde én geschrokken gezicht.

Ik kreeg amper de tijd om van die schok te bekomen, want ik mocht al mee de behandelkamer in. ‘Ga hier maar liggen’. Drie dames achter me, alle drie even vriendelijk en met een duidelijke taakverdeling. De oogarts, dokter Colla, vertelde me precies wat ze wanneer deed.

Op een bepaald moment zag ik allerlei caleidoscopische kleuren. Nu heb ik nog nooit een LSD-pilletje geslikt, maar ik kan me zo voorstellen dat je dan dit soort dingen ziet:  

Eigenlijk wel grappig dus. Bovendien voelde ik niks.

Twee minuten later was het klaar en nog een paar minuten later konden we alweer naar huis. Toen bleek ook dat het pilletje in kwestie géén placebo was, want eenmaal in de auto, was ik binnen een minuut in dromenland. Thuisgekomen legde Lief me met een dekentje op de bank. Ik werd pas weer wakker toen hij thuiskwam. Die avond dus ook lekker vroeg naar bed, dat zag er zo uit:

Je ziet het: Reuze sexy. En de komende dagen blijft dat nog zo.

Maar dan, de volgende morgen… 

Ik zag gewoon alles! Toegegeven, mijn ogen staan nog ietwat op half zeven, ik heb het gevoel alsof er zandkorrels in mijn ogen zitten, en bijna al het licht vind ik fel, maar toch. Het is geweldig!

Na een laseroperatie moet je ook direct de volgende dag op controle. Mijn geluk: Het oogcentrum werkt al jaren samen met mijn opticien, dus ik mocht gewoon naar Jongen Opticiens. Daar ging de ‘goed-nieuws-show’ nog even door, want de test wees uit dat ik al volledig zicht heb én ‘heel mooie vakkundige flapjes’.

Dat zegt mij niet heel veel, en jou waarschijnlijk ook niet, maar optometrist Imke en contactlensspecialist Laurie werden er helemaal blij van, dus hé, wie ben ik dan om te protesteren? Als zij tevreden zijn, ben ik het ook.

Klein nadeel van dit hele projectje: Naast dat ik een week lang die charmante duikbril op moet tijdens het slapen, mag ik een hele week geen make-up op. De komende dagen ga ik dus los op het verfraaien van mijn wenkbrauwen, draag ik knalrode lipstick, én maak ik de blits met één van mijn favoriete zonnebrillen.

Kortom: Had ik dit vijf jaar geleden maar geweten 😉

Reacties (1)

More content below the advertising

Na 10 jaar wel-niet-wel-niet, heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en ga voor een ‘wél’. En die ‘wel’, die is voor een ooglaseroperatie. De reden voor die doorslag na 10 jaar? Lieve vriendin A.

Net als ik, is ook zij niet het type ‘Oooh, doe ik wel ff’… Neeeh, wij denken, en praten, en denken nog ‘ns, komen ondertussen horrorverhalen tegen dankzij grote vriend ‘Google’, horen van mensen om ons heen ‘halleluja’ én ‘doe maar niet’- verhalen en eindigen gewoon bij diegene waar we zo ongeveer alles mee bespreken: onze wederhelft.

Maar het feit dat A. eind vorig jaar helemaal blij met een zonnebril op haar snoet bij een kerstconcert binnenkwam, liet me opnieuw denken: ‘Ik wil dat ook, want ik wíl geen lenzen- en brillengedoe meer!’.

Ik voel me er gewoon niet 'mij' mee

Als één van de eerste nachtlensdragers van ons land, was ik eigenlijk allang blij dat ik geen bril op had. Maar ja, sloddervos als ik ben, vergat ik dat vaak en was het soms onhandig. Het resultaat was dat ik in april dit jaar helemaal over ging op de bril.

En mooi als mijn brillen zijn, ik vind het niet ideaal. Want ook al roept iedereen hoe goed ze staan, ik voel me er gewoon niet ‘mij’ mee.

Plus dat je een bril vijf keer per dag moet schoonmaken, je met zonneschijn 15 keer per dag moet wisselen van bril en het met sporten gewoon bere-onhandig is. O, en had ik al gezegd dat ik een sexy / sjieke outfit in één keer in het water vind vallen met een bril? Jaja, je kunt maar problemen hebben. Maar een bril is wel iets waar je dagelijks mee geconfronteerd wordt.

Stoute schoenen

Dus vroeg ik A. mij de informatie te appen en vervolgens heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik naar de Dr. Colla Oogkliniek in Tongeren (B) gereden voor een vooronderzoek. Voor een laseroperatie. En na een heel vriendelijke ontvangst met veel uitleg, foto’s en tests kwam de uitslag: Ik ben geschikt. Wil ik al een datum plannen?

Ehhh ….. oops, dit gaat heel snel ineens. Maar, aan de andere kant: Er komen nu allerlei leuke feestjes aan waar ik geen bril bij op wil, en de daglenzen die ik sinds kort af en toe gebruik, zijn ook nog niet echt mijn beste vrienden. Vijf minuten bezig zijn met inzetten en aan het einde van de dag opnieuw vijf minuten bezig om ze eruit te peuteren, helpt ook niet mee.

Wat houdt me tegen? Niks natuurlijk, alleen ik mezelf. Dus, ja, roep maar wat. En dat deed ze. Het resultaat? Woensdag 7 november ben ik aan de beurt.

ik mag niet onder narcose: ieeeeeeeks!

Mijn Lief gaat mee want ik mag niet zelf terugrijden. Lief is trouwens niet per se enthousiast, maar gelukkig accepteert hij wel dat ik zo ijdel ben dat ik hiervoor kies.

Overigens, over ijdel gesproken… één oog wordt ‘onder gecorrigeerd’, want, zo vertelden de optometrist en arts, ‘met mijn leeftijd’ ( hoezo confronterend ;) ) ligt een leesbril op de loer en met die ‘ondercorrectie’ kunnen we dat nog een jaar of drie uitstellen. Dus tegen de tijd dat ik 50 ben, ga je me waarschijnlijk alsnog met een kekke leesbril zien.

Enige puntje met betrekking tot de operatie: Ik mag niet onder narcose, ik moet bij bewustzijn blijven en dát vind ik ‘mwah’, of eigenlijk gewoon ‘ieeeks!’. Ik wil al platgespoten worden als ik voor controle naar de tandarts ga, maar goed, ik ga het meemaken. Alles bij elkaar duurt de hele ingreep een halfuur, dus daar hou ik me maar aan vast.

Op dit moment kijk ik uit naar 7 november en een bril- en lensvrij leven. Ik hou je op de hoogte!

 

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017