Blog posts met tag Restaurant

Afgelopen twee weken waren Mijn lief en ik weer eens onderweg, negen dagen achter elkaar om precies te zijn. We sliepen in Frankfurt, in München en in Pozzolengo (Italië). Negen dagen onderweg, betekent ook negen dagen elke dag een paar keer ‘buiten de deur’ eten. Kortom, aardig wat momenten om me te kunnen verbazen en dat gebeurde dan ook.

Mensen die de rekening splitsen 

Denk je dat de medewerkers in het restaurant niets te doen hebben? Hij een cappuccino, een water en een acai bowl, zij een latte met een eiwitomelet, hij een … pfffff. Echt, reken in één keer af, zoek het onderling uit en stuur vervolgens een Tikkie. 

Wel samen afrekenen, maar moeilijk doen over:

Dat X geen dessert gehad heeft, Y geen wijn gedronken heeft, en Z wel een glas wijn, maar geen voorgerecht. Je bent samen uit eten en je deelt de rekening. Mekker dan niet over dat wijntje of ijsje. Of geef je thuis ook commentaar als de één sneller drinkt dan de ander? Stop je dan met bijschenken? Ik mag toch hopen van niet… Lijkt mij in ieder geval niet heel gezellig. 

Kraanwater bestellen en klagen dat het niet gratis is

Kraanwater in plaats van bronwater is an sich natuurlijk prima, want het is een veel duurzamer alternatief. Immers: geen transport en geen verpakking. Maar, kraanwater is niét gratis. Water kost geld, het brengen en halen van de glazen kost geld, het afwassen van de glazen kost geld en bovendien moeten de locatie, belastingen en de mensen ook betaald worden. En heel eerlijk: je bent lekker aan het eten, je geniet. Laat je typisch Hollandse zuinigheid dan ook fijn thuis. 

Gaan ‘Social Dealen’ en dan überkritisch zijn

Over de ‘bite’ van de boontjes: “Die mogen best wat gaarder, want dat vinden mensen écht veel lekkerder.” Ten eerste hóren boontjes een ‘bite’ te hebben en ten tweede: dat je gebruikmaakt van Social Deal is je goed recht, maar moet je je dan echt gedragen alsof je namens de Michelingids komt? Ik heb dan altijd te doen met de betreffende horecaondernemer. Die verdient al bijna niks aan zo’n diner, en dan krijgt hij/zij dat geneuzel er ook nog eens bij. 

Rokers 

Ja, ik gooi de knuppel maar weer eens in het hoenderhok. Ik heb het er al eerder over gehad en ik ben nog niet van mening veranderd: roken hoort niet bij eten. Met (hopelijk) een paar mooie maanden in aantocht, verkassen we met zijn allen weer naar buiten. Aan de, pak ‘m beet, 23% van de Nederlanders die rookt zou ik willen vragen: houd rekening met de mensen die nog zitten te eten. Zelf wachten jullie ook niet voor niks tot ná het eten voor je zo’n (giftige! ziekmakende!) stinkstok aansteekt. 

Kleine kinderen meenemen naar een luxe restaurant

Ook zo’n voortdurend verschijnsel. Vorig jaar zorgde de Belgische horecaondernemer Brosse voor veel ophef door geen kinderen meer toe te staan op zijn terras. Ik snap die man volkomen. Een week of twee geleden ook weer…We waren bij een chique Italiaans restaurant, zo eentje waar ze geen pizza serveren, en dan loopt er een ukkepuk van een jaar of twee gillend tussen de tafels door. Waarom ga je niet naar een pannenkoekenrestaurant met zo’n kleintje? Dat je zelf graag wilt genieten van goed eten, dát snap ik, maar regel dan een babysitter en kom met z’n tweetjes. En zorg anders dat je een tablet mét koptelefoon voor je kind bij je hebt, zodat hij rustig blijft zitten. Iedereen blij. 

En als je alles gehad hebt… 

Komen er mensen die zeuren over rode ui en croutons die ze niet blieven, saus in een apart bakje willen en tot overmaat van ramp eerst vijf minuten bezig zijn met het fotograferen van hun eten, drinken en/of zichzelf in combinatie met dat eten. En dat enkel en alleen omdat ze een keer een bijzondere koffie drinken. Ja, ik heb het over dat mens op de foto bovenaan dit blog. Yours truly dus ;)

Elke week het laatste nieuws ontvangen in je mailbox? Het beste van Nouveau.nl, Máxima en cultuur voor leuke vrouwen met stijl. Schrijf je in
 

More content below the advertising

Reacties (3)

Jop
1/3 | 

Met stijgende verbazing het artikel gelezen waar melding gemaakt wordt over het al dan niet meenemen van kinderen naar een restaurant. De eerste gedachte die bij me opkomt: mevrouw heeft geen kinderen. Zo ja.... ocherm. Het hele artikel is zeer denigrerend. Ik geloof dat meerderen er aanstoot aan zullen nemen, en zich aangesproken voelen. Mee nemen naar een restaurant is m.i iets wat bij de opvoeding hoort. Niet alleen naar een pannenkoek restaurant! En laten we wel wezen.... voor restaurant houders is de jeugd de toekomst.
Nog één tip voor mevrouw Sylvia: laat in het vervolg het artikel, voordat het geplaatst wordt, op spel- en grammaticale fouten controleren.

Nadine
2/3 | 

Sylvia, ik zag je toevallig zitten in het restaurant. En ik zag ook je geërgerde gezicht. Maar dat kindje was lief, vrolijk en liep niet gillend tussen de tafels door. Mocht je kinderen zo vervelend vinden in een luxe restaurant, dan moet je óf niet meer uiteten gaan op een tijdstip dat kinderen nog wakker kunnen zijn, want let’s face it: je kwam niet pas om 20.30u binnen, óf je huurt een kok in, en blijft lekker thuis eten, gegarandeerd geen ‘ukkepukken’ om je heen...

3/3 | 

ik ben hier om te getuigen wat deze grote spreukenjager voor mij heeft gedaan. Ik geloof nooit in spreuken, tot ik geneigd was het te proberen. Ik en mijn man hebben veel problemen gehad om samen te wonen, hij zal me niet altijd gelukkig maken omdat hij verliefd is geworden op een andere Dame Buiten ons huwelijk heb ik mijn best gedaan om ervoor te zorgen dat mijn man deze vrouw verlaat, maar hoe meer ik met hem praat hoe meer hij me verdrietig maakt, dus mijn huwelijk viel in scheiding omdat hij me geen aandacht geeft. Dus met al die pijn en angst, besloot ik contact op te nemen met deze spreukenjager om te zien of dingen tussen mij en mijn man weer kunnen trainen. deze spreuk die Dr PEACE me vertelde dat mijn man echt in een grote puinhoop zit, dat hij een charmante magie is, dus hij vertelde me dat hij alles weer zou doen zoals gewoonlijk. hij ging door en gooide de spreuk voor mij, na 3 dagen hij de spreuk over mijn man deed hij volledig veranderd Hij kwam verontschuldigen bij mij en zei hoe hij me behandelde dat hij niet wist wat hij deed, ik en mijn man is terug bij elkaar ik echt dank Dr PEACE voor het krijgen van mijn man terug naar mij Ik wil dat iedereen contact met hem op voor degenen die problemen hebben in verband met het huwelijk en relatie problemen, hij zal het oplossen voor u. Het e-mailadres is hier: doctorpeacetemple@gmail.com
WhatsApp: +2348059073851
Viber: +2348059073851

"Brasserie bant kinderen”. In België ging het deze week helemaal los toen Noël Brosse van Brasserie Sir Charles bekend maakte geen kinderen meer in het restaurant en op het terras te willen.

Eind augustus was Brosse er klaar mee, toen hij met het zoveelste ‘kinder-incident’ te maken kreeg: Geen kinderen meer in mijn zaak en op mijn terras. De moeder in kwestie ging op hoge poten achter haar pc zitten en deelde haar verhaal op Facebook. Binnen 24 uur werd het duizenden keren gedeeld.

Veel mensen roepen op om Sir Charles nu te bannen want het is toch onmenselijk en wie denkt hij wel niet dat hij is enz. enz.

Goed bezig

En ik? Ik denk: ‘Goed bezig Brosse!’ Want ik hoor bij de grote groep mensen die rustig wil genieten en normaal wil kunnen praten op een terras zonder een stuk of wat verwende prinsjes en prinsesjes die overal doorheen gillen en rennen.

En het ergste daaraan? De ouders, verdeeld in twee groepen, maar allebei even irritant: De ene groep presteert het om je heel trots aan te kijken, zo van ”Is mijn kind niet gewéldig mooi, intelligent, uniek en vooral héél bijzonder? Ehh, nou, nee dus, Ik vind jouw kind vooral heel irritant.

En de andere groep die het gillende kind negeert, want het moet zich toch vrij kunnen ontwikkelen? Of ze hebben de moed allang opgegeven. Dat kan natuurlijk ook, maar hé, daar hoef ik niet de dupe van te worden.

Even verlost

Nu snap ik wel dat het voor die ouders heel fijn is om even verlost te zijn van het gedrein, maar daar kan ik niks aan doen. Dus ook al heb ik begrip, dat betekent niet dat ik het fijn vind als ze aan mijn tafel komen hangen.

En wat ik al helemáál niet fijn vind, is wanneer ik dan aan die ouders vraag (omdat kind in kwestie niet naar me luistert) of zij hun kind misschien bij mijn tafel weg willen komen halen, ik te horen krijg dat ik een arrogante bitch ben en dat het maar een kind is en dat ik niet zo moeilijk moet doen.

Even voor de duidelijkheid: Bovenstaande situatie speelde zich niet af in een pannenkoekenrestaurant, wél in een luxe restaurant waar we heen gingen voor een romantische avond quality time samen.

Weet je wat ík nu niet begrijp? Dat er überhaupt mensen zijn die daar kinderen onder de 14 mee naartoe nemen. Net alsof je je kind daar een plezier mee doet. Ik moet de eerste puber nog tegenkomen die voor z’n lol drie tot vier uur aan tafel zit. Zónder herrie makende tablet welteverstaan. Want ook daar zit ik op zo’n avond niet op te wachten.

Ik hou er zelf wel rekening mee. Ik boek voor Lief en mij bewust ‘adults only hotels’, zoals het Abama Hotel op Tenerife. Puur genieten. Er zijn wel kinderen hoor, maar ze hebben eigen zwembaden en in sommige restaurants zijn ze niet, en in andere zijn ze beperkt toegestaan, bijvoorbeeld tot 19.30 uur.

En het mooiste is dat de medewerkers van het hotel erop letten dat kinderen niet in het ‘adults only’ deel komen waardoor er geen vervelende discussies tussen de gasten onderling ontstaan.

Ik pas me aan, andersom zou het precies zo moeten

Als je vindt dat jouw kind overal moet kunnen komen en herrie maken, vind je dat vast heel kind onvriendelijk. Ík vind dat té veel kinderen, té veel mogen en té vaak hun zin krijgen. En als ik zin heb in een pannenkoek, en dus aan een tafel zit in een pannenkoekenrestaurant, is het aan mij om niet te zeuren als er overal kinderen lopen te rennen en te gillen en er glazen omgaan. Als ik daar niet tegen kan, moet ik lekker thuisblijven. Oftewel, ik pas me aan. En andersom zou het precies zo moeten gelden.

Er zijn talloze restaurants waar je wel met je kind heen kunt, doe dat lekker, krijg je ook geen blikken of opmerkingen van mensen zoals ik.

Waarom zou je trouwens überhaupt met een kind naar een luxe restaurant willen? Als ouders wil je toch ook gewoon af en toe een avond samen? Veel van onze vrienden-met-kinderen doen dat regelmatig. Sterker nog: Ik kan er zo een paar noemen die het hartgrondig met me eens zijn.

In mijn hoofd hoor ik nu al de ontelbare ouders die zeggen ‘Ben het hélemaal met je eens, maar míjn kind doet dat niet’… Serieus? Kijk ‘ns even door andermans bril naar je oogappeltje.

That's life

Maar wat ik me eigenlijk vooral afvraag: Waarom komen al die ouders zo uit hun huisje? Omdat niet iedereen verliefd is op jouw kind? Omdat sommige mensen graag zonder jouw kind lunchen? Nou én? Ik moet ook accepteren dat niet iedereen snapt dat mijn poezenbeesten de leukste en liefste zijn. That’s life.

 

Reacties (5)

solvesther
1/5 | 

Ik ben het helemaal met je eens. Heb het nooit begrepen dat mensen hun vaak irritante schreeuwende kinderen meenemen en net doen alsof zij het niet horen. Nog erger is als die kabouters aan je tafel komen hangen. Pannenkoeken eten met de kinders helemaal prima, ook zonder het geschreeuw trouwens. Maar goed, ik blijf het niet begrijpen, die ouders. Goed idee, restaurants waar kinderen niet welkom zijn.

Cleem
2/5 | 

Ik ben zelf moeder van twee kinderen. De mooiste jongens van het land, wat mij betreft. Maar ondanks mijn moederschap vind ik het geen slecht idee. Ik heb gekozen voor mijn kinderen en geniet er erg van, maar weet uit ervaring hoe druk en luidruchtig ze kunnen zijn. Noem het maar kinderlijke enthousiasme.
Uiteraard vind ik dat je als terrasbezoeker hier geen last van moet hebben. Wat is er dan mooier dan een keuze te kunnen maken voor een kindvrij terras! Ik zeg doen!
En natuurlijk blijf je welkom op ons familieterras!

Bloempje
5/5 | 

Wij gaan regelmatig met de kinderen uit eten. In een restaurant rennen ze niet, gillen ze niet en hangen ze niet bij anderen aan tafel. Ook nooit gedaan trouwens. Toen ze klein waren (2 en 4) gingen we altijd om 17:00 uit eten en om half zeven weer weg. Lekker gegeten en geen huilende kinderen omdat ze te moe zijn. Ook toen al gingen ze niet rennen etc. Wel gaan we altijd naar kindvriendelijke restaurants, met eten wat wij en zij lekker vinden. En het niet heel lang wachten is. Ben het met je eens, die rennende gillende aan je tafel hangende kids hoef ik ook niet als wij als gezin uit eten zijn.

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2018
2017