Blog posts met tag Mylene Cremers

Heel eerlijk? Geen idee. Nog steeds niet. Wat ik wel weet / heb geleerd, is de reden waarom iemand anders een portret van jou zou willen maken, namelijk om je te laten zien hoe zij naar jou kijken. En dat is in mijn geval een stuk positiever en liever dan ik dat zelf doe.

Voor wie het gemist heeft, een paar maanden geleden ontving ik een bericht van Mylene Cremers en dat resulteerde in een bijzondere ontmoeting. Ondertussen zijn we een paar maanden, een fotoshoot en een sneak preview verder. De eerste foto die ik gezien had, vond ik best mooi
.
De tweede vond ik een stuk minder, maar ja, dat zeg ik dan niet. Het is meestal beter om dan toch eerst even het eindresultaat af te wachten dus dat besloot ik maar te doen. Afgelopen dinsdag was het dan zover. Lief en ik gingen langs bij Mylene voor ‘de onthulling’ en ik was daar best nerveus voor.

En natuurlijk klets je dan eerst even bij, drink je wat, en net tegen de tijd dat ik eigenlijk alweer vergeten was waar we ook alweer voor kwamen, zag ik in de hoek van de kamer een schilderij staan. Afgedekt met een turquoise handdoek. Die kleur, dat was natuurlijk geen toeval, dus ineens realiseerde ik me: ‘O jee, daaronder sta ik! Heel groot! Veel groter dan mijn hoofd in het echt is, namelijk 90x90cm! Hellup!’

Mylene begon te lachen toen ze mijn blik zag en gelukkig rekte ze het toen ook niet langer, maar ik moest me nog wel even omdraaien. En mijn eerste ontmoeting met mijn eigen hoofd op doek? Dat heeft ze gefilmd.


Het viel me dus niet tegen, ook al moest ik er heus wel even aan wennen. Ik vond het gewoon raar. Mylene vertelde me hoe zij naar mij kijkt. Mijn mond altijd klaar om te lachen, een zachte blik en ‘open’. Bij mij roept dat meestal een wat ironische reactie op, want ik heb meer dan eens gehoord dat mijn blik mensen bang kan maken en dat ik veel te direct en te bot ben en dan staat mijn mond echt niet in de lach-stand. Maar hoe fijn om te horen dat anderen mij niet zo ervaren, dat er ook mensen zijn die me gewoon een lief leuk mens vinden. En dat ik dat nu dus gewoon neertik…

Ik wilde zelf persé geen portret waar ik breeduit op lach. Daar hebben we al zoveel foto’s van en dat kan elk snapshot zijn. Ik wilde hier rustiger opstaan, met de kracht die ik beetje bij beetje opbouw, het zelfvertrouwen dat beetje bij beetje groeit. En voor mijn gevoel is dat goed gelukt. Enige kanttekening: De foto doet het portret geen recht want in het echt, is het veel mooier.

Na een paar minuten, en van iets verder weg, ging ik het schilderij steeds meer waarderen, mooier vinden. Ik heb daar na de fotoshoot een trucje voor geleerd. Die foto’s vond ik namelijk ook allemaal niks. Lief vond er wel 20 mooi. En toen besloot ik eens te kijken alsof ik naar iemand anders kijk, naar een vriendin. Het resultaat? Een veel positievere blik.

En ook al blijf ik een portret van jezelf eigenlijk meer iets voor wereldberoemde sterren vinden, en zou ik er zelf nooit opgekomen zijn, ik ben er nu wél heel blij mee. Eigenlijk kan ik het je alleen maar aanraden, want dan zie je jezelf eens écht door de ogen van een ander.

De enige vraag die we nu nog hebben, is of ik in het kantoor van Lief kom te hangen of in onze bieb boven de open haard. Vooralsnog opteer ik voor het eerste want anders zie ik mezelf wel heel vaak heel pontificaal ;) 

Maak er een fijn weekend van mensen, kijk weer eens écht naar iemand waar je van houdt en benoem de details die je mooi vindt aan hem of haar.

Reacties (1)

More content below the advertising

Ik gebruik allerlei bijvoeglijke naamwoorden voor mezelf, en een woord dat er niét bij zit, is ‘mooi’.

Nu is dat soort woorden natuurlijk ernstig relatief, ‘mooi’ is een heel rekbaar begrip. Zelf associeer ik het met mensen die ik prettig vind om naar te kijken, oftewel: hoe ik eruit zou willen zien. En dan denk ik aan een Penélope Cruz, een Merle Dandridge en een Sarah Rafferty.

Fotogeniek, ik ben het domweg niet

Fotogeniek is ook zo’n woord. Ik ben het domweg niet. Daar word ik ook nog ‘ns heel regelmatig aan herinnerd wanneer ik met mijn favoriete echtgenoot op de foto ga. Die is het namelijk wél, en dat maakt het nog erger, want ik wil dus dat er 50 foto’s gemaakt worden in de (meestal ijdele) hoop dat er iets bruikbaars tussen zit.

Vervolgens zie ik 49 keer een goeie kop (hij), en 50 keer een onderkin/grote neus/ eivormig hoofd/ vlashaar/ te kleine ogen/ongelijke wenkbrauwen/ontbrekende facings op mijn bovengebit.

Mensen die een portret van zichzelf laten maken, vind ik derhalve een soort van exotische vogels. Elke keer naar je eigen hoofd kijken, waaróm? Tenzij je een narcist bent natuurlijk. Alhoewel vast irritant voor je omgeving, lijkt dat me dat bij tijd en wijle trouwens best lekker… Gewoon een dagje denken dat je perfect bent, alles (beter) weet, en superaantrekkelijk ook nog.

Lieve reacties

Na mijn blog over mijn terugval, kreeg ik van heel veel mensen, ontzettend lieve en fijne reacties. Vaak stonden er woorden in als “lief, warm, open, kwetsbaar, dapper, humor, én, ook: ‘mooi mens’ “. Het zegt alles over mij dat ik daarbij in mijn achterhoofd toch elke keer een stemmetje hoor dat zegt “Jaja, het zal allemaal wel’.

Één van de mensen die me een privé-bericht stuurde, was Mylene Cremers, een kunstenares. Ik kende haar alleen van social media, waar ik haar volg, omdat ik veel van de dingen die ze maakt, mooi vind. Ze maakt schilderijen. Vaak van mensen en dieren, soms wat abstracter.

Dat doen natuurlijk wel meer mensen. Wat haar anders maakt, en wat ik zo bijzonder vind, is dat ze volledig autodidact is, én een serieuze visuele beperking heeft door een ski-ongeval jaren geleden. Maar toen ze me vroeg om samen een ‘artventure’ aan te gaan, was een portret van mij nu niet direct het eerste wat er in me opkwam.

En tóch lieve mensen, is dat precies wat er gaat komen…

Artventure

Toen we elkaar deze week voor het eerst ‘live’ ontmoetten, was er direct een klik en voor we het wisten, waren we 2,5 uur verder. Als zij naar mij kijkt, ziet ze blijkbaar heel andere dingen dan ik in de spiegel zie…

Zij ziet zachte dingen, mooie dingen en ook al vind ik dat écht heel raar om te horen, ik wil het wel graag geloven. Ik wíl geloven wat mijn Lief en vriendinnen zeggen: Dat ik er mag zijn, dat ik prima en leuk ben zoals ik ben.

En met Mylene ga ik nu dus dit avontuur aan. Dit ‘Artventure’ zoals zij het heel toepasselijk noemt. Komende weken gaat ze aan de slag, dus hopelijk kan ik jullie over een poosje het resultaat laten zien!

Ik vind het hartstikke eng, en ik ben nu al nerveus voor het resultaat. Iets met het ‘Tjitske Reidinga-effect’. Een geweldige vrouw met een heerlijk gevoel voor humor, en ik vergeet nooit meer hoe zij schrok van haar eigen portret: Let vooral op haar reactie bij nr. 2 (0:50)

Voor mij wordt dit een heel spannende persoonlijke ontdekkingsreis, maar zo leuk om dit met iemand samen te doen!

Benieuwd naar wat Mylene zoal maakt? Kijk dan maar eens in haar, openbare, Facebook-album 

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017

Instagram