Blog posts met tag Sylvia blogt

Over het leed dat leven heet…

De wekker gaat. Ik ben vannacht al zes keer wakker geweest, heb dus géén zin om op te staan. Maar ik doe het wel. Om vervolgens als eerste actie van de dag akelig onzacht met mijn scheenbeen tegen de hoek van het bed te stoten. Alsof dat bed daar niet al sinds jaar en dag staat.

Eenmaal in de keuken loop ik op gevoel en mijn ogen nog half dicht naar de koffiemachine. Niet heel slim, want daardoor struikel ik over een klein oud dametje op vier pootjes, schiet zij luid miauwend weg en lig ik bijna op mijn giechel.

En vanaf daar gaat het allemaal bergafwaarts. Vind ik alles en iedereen stom, of nog stommer dan anders, dat kan ook nog:

Dat het winkelkarretje niet loskomt uit de rij met winkelkarretjes.

Dat er kinderen over de grond rollen in de supermarkt. Serieus, heb je ergens een bordje zien hangen met ‘kinderspeelplaats’? Nee, dacht ik al.

Dat Trump nog stééds president van de VS is.

Dat ik niet ongestraft de hele dag Tony Chocolonely kan eten. Want dan word ik dik.

En niet gewoon de hele dag wijn kan drinken. Want dan word ik dronken. Én dik.

Dat het hier niet net zulk mooi weer is als in Dubai, lees: zo’n 29 graden Celsius, met een briesje.

Dat er nog steeds zo veel mensen zijn die serieus denken dat je bont op je kleding moet hebben. Want dat dat mooi maakt. Newsflash: Het maakt je lelijk, vanbinnen. En dat is erger dan van buiten. En wil je echt dat iedereen ziet wat voor leeghoofd je bent?

Dat er iemand naast me kwam staan in de draaideur van de Bijenkorf. Je komt in mijn ‘personal space! Ga weg!’

Dat er 321 vrije plekken zijn op een groot parkeerdek, en dat iemand dan z’n oude koekblik strák naast mijn spiksplinternieuwe auto zet…Waaróm?!

Mensen die met hun mobieltje opnames maken tijdens musicals/ concerten. Één: Het mág niet. Twee: Je blokkeert mijn zicht met je lelijke blauwe licht. En drie: De kwaliteit is toch ruk.

Mijn vingers openhalen aan papier, en ja, ik heb daar een talent voor. Vraag maar aan mijn Lief. Die dunne plastic dingen om dozen fungeren trouwens ook heel goed als ‘finger cutter’.

Dat ik pas aan het eind van het diner, want even naar de w.c., in de spiegel zie dat er spinazie tussen mijn tanden zit en dat mijn Lief dat dan niet even gezegd heeft. En als je hem er dan op aanspreekt, dat ‘ie dan doodleuk zegt ‘Had het niet gezien’… ‘Túúrlijk schatje.

Dat alle banen die ik leuk vind, zich in Amsterdam e.o. bevinden. Ja, ik weet dat ik zelf voor de liefde ben verhuisd, maar jeemig mensen, Maastricht is óók geweldig. De wereld houdt niet op bij de grenzen van 020!

Dat weeronline belooft dat het droog blijft, ik dús zonder paraplu naar buiten ga en drie minuten later in een plensbui loop en vervolgens opgezadeld zit met een ‘coupe ravage’. Waarom mogen weermensen het zo vaak mis hebben? Ik zou allang en breed ontslagen zijn als ik elke keer met verkeerde adviezen kwam.

Dat ik mooie nieuwe glazen/ boeken/ waxinelichthouders heb gekocht en dat die vermaledijde stickers dan niet goed loslaten.

Of een nieuwe schaar die in zo’n harde plastic hoes zit waarvoor je dus, juist, een goeie schaar nodig hebt om ‘m überhaupt open te krijgen. Wie bedénkt dat?

Dat ik en mijn nieuwe wollen trui lekker op de bank gaan zitten en dat een zeker poezebeest, dat kleine oude dametje van eerder, erin blijft hangen en zo in één keer een prachtig gat maakt. En dat ik dan niet boos mag worden. Want dat is zielig.

En ja, uiteraard met stip op één: Dat ik zo loop te zaniken. Mijn Lief noemt het ‘KOHN’: Klagen Op Hoog Niveau. En dat is natuurlijk ook zo. Maar mán, wat lucht het soms op, even zo van je af sjaggerijnen…

Had ik al gezegd dat het kakweer is? Tijd voor comfortfood. Ik ga zo een grote pan chili maken, een beproefd succesrecept. Als je het recept wilt hebben, geef maar een gil ;)

 

More content below the advertising

Reacties (0)

April 2017. Bijna twee hele jaren geleden. Toen schreef ik voor het eerst een column voor Nouveau over online bullying.

Februari 2019 is het zo erg geworden dat de stichting Slachtofferhulp een complete campagne heeft gelanceerd, omdat de reacties op sociale media zó ontzettend uit de bocht vliegen en mensen compleet ontredderd achterlaten.

Aan al die mensen aan de zijlijn die dat soort reacties plaatsen: Wat is er toch met jou aan de hand? Wat ben je aan het doen? En, belangrijker: Denk je echt dat je iets constructiefs bijdraagt? Laat me je dan direct uit de droom helpen: Dat doe je niet. Het enige wat je doet, is een trap nageven. En last time I checked, heeft dat nog nooit iemand geholpen…

Het weerhoudt me niet

Ook al krijg ik zelf met enige regelmaat een emmer bagger over me heen, het weerhoudt me er niet van me in dergelijke discussies te mengen, groot of klein.

Want of het nu een vrouw is die akelig reageert onder een post over de jarige zoon van Wendy van Dijk, of iemand die bij een dodelijk ongeval reageert met ‘zal wel gezopen hebben/ zal wel zo’n aso gozer van 18 geweest zijn’, ik vraag me op zo’n moment echt af wat het probleem van die mensen is.

Heel vaak is het afgunst, maar als het gaat over ongevallen waar mensen gewond bij zijn geraakt of zelfs overleden, kan ik het eigenlijk niet bedenken. Want wat ís het dat je je geroepen voelt om nog een keer extra te kwetsen? Ben je het type dat zich groot voelt door op een ander z’n hoofd te gaan staan?

Dan ben jíj degene met een probleem en kan ik je alleen maar aanraden met jezelf aan de slag te gaan. Goed voor jou én voor je omgeving.

Met recht, komt plicht

Of ben je het type ‘We leven in een vrij land, ik zeg wat ik wil!’ Voor jou lijkt het me een ontzettend goed idee om te leren dat elk recht gepaard gaat met een plicht.

Met het recht om auto te rijden, komt de plicht om je aan de regels te houden en liefst een beetje meer zoals extra goed opletten in woonwijken. Met het recht om alcohol te drinken, komt de plicht om je bewust te zijn van de gevaren zoals dronkenschap, en wat dat kan aanrichten.

En, met het recht om je mening te geven, komt de plicht om na te denken: Is wat ik wil gaan zeggen waar? Is het nodig om te zeggen? Is het vriendelijk? Helpt het iemand?

Leer de feiten voor je iets klakkeloos aanneemt, begrijp de beweegredenen voor je oordeelt en misschien wel het belangrijkste: Plaats jezelf in de ander z’n schoenen voor je iets zegt dat kwetst.

Je hebt geen idee wat je aanricht

Bovendien: Is het aan jóu? Als je de betrokken mensen niet kent, lijkt het me van niet. En weet je: Zeg vooral alles wat je wilt, maar zet ’t niet op sociale media. Je hebt geen idee wat je aan kunt richten.

Denk aan de nabestaanden, de veroorzaker van een ongeluk of het slachtoffer van een verkrachting. Heus, ze hebben het al moeilijk genoeg zonder jouw briljante hersenspinsels.

En aan alle mensen zoals ik die zo ‘gek’ zijn om ons er steeds weer opnieuw tegenaan te bemoeien: Laten we dat vooral blijven doen, want verandering begint bij onszelf.

Zoals Mahatma Gandhi altijd zei:

Maak er een mooi weekend van.

 

Reacties (0)

Tenminste, die kans is heel groot. ‘Jullie’ zijn namelijk veruit in de meerderheid. Ik een overduidelijke minderheid.

Jullie maken grappen die alleen jullie begrijpen. Ik sta erbij en kijk ernaar.

Er worden woordspelingen gemaakt die ik niet snap, woorden gebruikt waar ik nog nooit van gehoord heb. Zelfs al kennen jullie elkaar niet, jullie begrijpen precies waar het over gaat en hebben voor uren gespreksstof.

Waar gáát het over?!

Er worden zelfs weddenschappen afgesloten. Daar kan ik weliswaar aan meedoen, maar er zou niet eens sprake zijn van een ‘educated guess’. Het zou met recht een ‘blinde gok’ zijn, want ik weet niet wie wat waar wanneer waarom en hoe het met wie doet.

En ik hoéf het ook allemaal niet te weten, heus, als dat zo was, had ik me wel bij jullie aangesloten, maar er is geen ontkomen aan. Links en rechts vliegt het me om de oren en zo weet ik er alsnog meer van dan me lief is.

Ik hoor namelijk, in tegenstelling tot de meeste mensen in dit land, bij de groep die nog nóóit ook maar één complete aflevering heeft gezien van Boer zoekt Vrouw, Temptation Island en, met stip op één: De Luizenmoeder.

Mij werd een totaal gebrek aan humor verweten

En tóch weet ook ik sinds een paar dagen wat een ‘curlingouder’ is en dat Juf Ank, of hoe het beste mens ook heet, de naam ‘Achmed’ niet normaal kan uitspreken. Het wordt namelijk in élk programma/ elke talkshow besproken.

Afgelopen week is het 2e seizoen van deze hitserie gestart en ik snap er helemaal niks van. De kortzichtigheid, zelfingenomenheid en de (akelige!) vooroordelen die ik in flarden voorbij zie komen, maken dat ik weinig anders voel dan plaatsvervangende schaamte

De keer dat ik het waagde dat hardop te zeggen, werd mij een totaal gebrek aan humor verweten, en bovendien ‘Gaat het écht zo!’ Dat dit het voor mij alleen maar erger maakt, snapt schijnbaar ook niemand.

Boer zoekt Vrouw, wát een treurigheid

Plastic tafelkleedjes, lege boterkuipjes die dienen als plantenpot, en gordijnen zoals mijn oma ze in de jaren 80 al zat was. Maar néé, dat zie ik verkeerd. Die mensen zijn authentiek. Nou, geef mijn portie authenticiteit dan maar aan Fikkie.

Bovendien weet ook ik, dankzij nu.nl, Jinek en RTL Boulevard & Co. dat ook die boeren niet altijd helemaal eerlijk zijn. En natúúrlijk komt dat uit, en dan valt half Nederland ineens over die ene boer(-in) of potentiële partner heen. Want dan is hij ineens niet meer authentiek maar een botte hork.

Het absolute dieptepunt: Temptation Island

En qua niveau denk ik wel het absolute dieptepunt: Temptation Island. Natuurlijk, er is iets fundamenteel mis in je hersenpan als je je opgeeft als deelnemer aan dit programma, maar betekent dat dan niet dat die mensen tegen zichzelf in bescherming genomen moeten worden? Net als bij het afsluiten van een lening?

Ja, ze zijn volwassen, kiezen er zelf voor en ze mogen ook stemmen. Maar dat wil niet zeggen dat ze een ontwikkeld IQ hebben. En het zou nog niet zo erg zijn als er geen complete volksstammen zijn die hiernaar kijken en ervan smullen. Een ‘guilty pleasure’ wordt het vaak genoemd. Ik snap niet hoe je ernaar kunt willen kijken.

Herken je dit?

Kortom, ik heb geen gevoel voor humor, geen inlevingsvermogen, geen gevoel voor authenticiteit en ook al geen guilty pleasures. Nu ben ik gek op pizza, wijn, chocola en Netflix, maar daar vind ik niks guilty aan. Bovendien weet zo ongeveer iedereen in mijn omgeving dat.

Maar wat ik me nu afvraag: Waarom loop ik zo uit de pas? En hoe kom ik ín de pas? Of moet ik dat helemaal niet willen? Ik neig naar het laatste maar vraag me vooral af of er mensen zijn die zich hierin herkennen…

Reacties (3)

Bas
1/3 | 

Wees lekker wie je bent ;) En ookal is dat zonder al die 'gewoontes', jij bent als jezelf de 'pure ik' en zo zal je worden gewaardeerd door de mensen bij wie je hoort! Niet bij hun dus :) Moet je echt niet willen...

Bezoeker
2/3 | 

Ik herken dit ook wel. Heb ook nog nooit van de door jou genoemde programma's gezien. Ik hou gewoon niet van Nederlandse tv programma's. Dat ik er op kantoor niet over mee kan praten boeit mij totaal niet. Gewoon doen en kijken wat je zelf leuk vindt.

Bezoeker
3/3 | 

Lieve Syl, wat lijken wij van levenswijze toch op elkaar. Heb nog nooit een dergelijke aflevering gezien en alleen al de commentaren die ik in andere programma's hoor, doen mij besluiten echt nooit te kijken. Ben happy en wil happy blijven. Liefs van mij en ga zo door!!!!! Super. Groetjes Henny

‘Laat ze naar school gaan!’

‘Lekker makkelijk, protesteren onder schooltijd!’

‘Wat een onzin, we hebben helemaal geen klimaatverandering!’

En de “mooiste”: 'Het heeft toch geen nut.'

Zomaar een greep uit de, letterlijk, honderden reacties op Facebook bij alle berichten over scholieren die gisteren op het Malieveld in Den Haag bijeenkwamen om te protesteren tegen ons klimaatbeleid.

Lang leve(n) deze scholieren

En wat ben ik dan blij met diezelfde scholieren. Die niet luisteren naar dit soort opmerkingen van ‘volwassenen’ die het zogenaamd beter weten. ‘Zogenaamd’ omdat ze hiermee duidelijk bewijzen het bepaald niét beter te weten.

Lang leve deze scholieren die in actie komen voor een doel waar ze in geloven. Die opstaan van de bank en zich laten horen. Scholieren die zich, in tegenstelling tot al die ‘kapiteins aan de wal’, wél druk maken. Over de natuur, over de zee, de vogels, het milieu, de bossen én de generaties na hen.

In tegenstelling tot ‘volwassenen’ die zeggen:

‘Laat ze naar school gaan!’ Wat is nu een betere leerschool dan dit soort uitdagingen? Onder woorden brengen en motiveren waarom jij je wél druk maakt. Blijven staan voor je mening, ook als mensen die twee, of drie, keer zo oud zijn als jij verkondigen dat het geen nut heeft en dat je gek bent. Verantwoordelijkheid pakken, ook als het je niet gevraagd wordt.

‘Laat ze spijbelen in het weekend’. Really? Ik wil de kost niet geven aan al die werknemers die het vertikken om aan bijscholing/cursussen deel te nemen als het ‘in hun eigen tijd’ is. Iets met een pot en een ketel.

‘We hebben helemaal geen klimaatverandering’. Tegen jullie kan ik alleen maar zeggen: Neem heel snel plaats in een schoolbank en laat je bijscholen.

‘Het heeft toch geen nut’. Sommige mensen hebben het naar elkaar wijzen serieus tot kunst verheven. Verantwoordelijkheid afschuiven, ik ken mensen die erop kunnen promoveren. Het zijn mensen waar de moed je van in de schoenen zakt.

Echt, met zo’n instelling komen we er wel. Nót …

Gelukkig is een aantal leerlingen beter en fanatieker dan ik en leggen zij wel onvermoeibaar uit waarom het wél nut heeft. Wat ik daar zelf nog aan toe wil voegen: Als iedereen zo dacht als jullie (de volwassenen), was deze planeet een nog veel triestere bedoening dan nu al het geval is. Het is het makkelijkste, en lafste, excuus om niks te hoeven doen, om niet in actie te hoeven komen.

‘Wat anderen doen is erger dus ik steek mijn kop in het zand, doe niks en leef gewoon verder zoals altijd’. Echt, met zo’n instelling komen we er wel. Nót …

Gelukkig zijn deze scholieren er die zorgen voor verandering, voor verbetering. Niet ineens nee, en misschien ook wel niet meer in ons leven. Maar het komt wél. En zelfs al lukt het hen nog niet, ze maken het in ieder geval niet erger. En dat kunnen al die volwassenen met hun flutsmoezen, niet bereid tot enige inspanning, niet zeggen.

Want we kunnen veel zeggen over ‘de jeugd van tegenwoordig’, zelf heb ik ook een ernstige allergie voor de vele ‘prinsjes en prinsesjes’, maar deze scholieren? Die verdienen een dikke vette pluim en een positieve aantekening in hun rapport. Voor betrokkenheid bij de maatschappij, voor actief en kritisch deelnemen aan een maatschappelijke discussie.

Ik ken heel wat volwassenen die hier een voorbeeld aan kunnen nemen.

Ja, natuurlijk heb ook ik dit artikel in Trouw gelezen dat jongeren hard roepen maar niet bereid lijken om zelf actief veel te doen voor het klimaat. Denk aan minder vlees eten, korter douchen en minder vliegen. Maar mensen: bewustzijn is de eerste stap. Als je iets niet weet, kun je er niets aan doen. Zodra je iets weet, kun je ermee aan de slag.

En daar komen dan toch die volwassenen weer in beeld. Die hebben namelijk een voorbeeldfunctie, want goed voorbeeld doet goed volgen. Dus praat met elkaar, kijk naar het journaal, kijk naar documentaires, bijvoorbeeld ‘Chasing Coral’op Netflix.

Deze actie staat niet op zichzelf. Het is onderdeel van een grotere beweging en hij heeft impact. De golf gaat alleen maar groter worden. En dát is wat we voor ogen moeten houden. Hou op deze jonge mensen belachelijk te maken, hou op met jezelf overal makkelijk vanaf te maken.

Dus, dames-en-heren-politici, anonieme facebookherrieschoppers en andere klimaat-ontkenners, onthoud twee dingen:

1) Activisten en visionairs worden altijd belachelijk gemaakt en extreem gevonden, tot de tijd uitwijst dat ze gelijk hebben.

2) Alle individuele acties zijn inderdaad een druppel op een gloeiende plaat, maar sámen? Samen zijn ze onverslaanbaar. De nieuwe generatie is opgestaan.

 

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2018
2017

Instagram