Blog posts met tag Sylvia blogt

Zelf kende ik ‘m ook niet. Tot gisteren… En ik heb zó hartelijk en hard gelachen! Dus ik dacht: ‘Ik deel ‘m met jou’. De mop bedoel ik. Ik hou heel erg van Engelse humor, specifiek de Downton Abbey humor, en dan met name die van de Dowager Countess, Lady Violet. Bij haar weet je nooit of ze een grap maakt of bloedserieus is, want zij zegt dingen als dit:

Nu laat ik moppen tappen graag aan anderen over, want ik ben bepaald geen ster in moppen vertellen, en een mop neertikken lijkt me nog een tandje lastiger maar “Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan”.

Ik heb de eerste blunder van 2019 al weer in mijn zak

Situatie: Een kinderverjaardag. Gezellige boel. Een meisje werd vijf en er was een echte prinsessentaart met een ‘vuurwerksterretje’ in de vorm van een 5. Terwijl we ‘happy birthday’ voor haar zongen, straalde ze van oor tot oor en had de liefste grijns op haar snoet. Ondertussen maakte haar grote broer foto’s van dat blije koppie.

Na het zingen en de taart, zat ik in een hoekje van de bank. Helemaal geconcentreerd. Birthday girl had barbies gekregen en mán, die dingen zijn nog ingewikkelder ingepakt dan het gemiddelde overhemd. Per Barbie komen er minstens vijf tie wraps, zes plastic draadjes en zeven speldjes vanaf (!) Dus voor ze haar ‘girl squad’ in de bijbehorende roze cabrio kon zetten, was ik wel even bezig.

Ondertussen werd achter mij lekker verder gekletst door ooms, tantes, en opa’s en oma’s. Oma wilde ook graag de foto’s van jarige kleindochter hebben dus vroeg ze aan grote broer of hij haar de foto’s wilde doorsturen. Waarop grote broer reageerde met ‘Ik heb net een nieuwe telefoon en je nummer staat er nog niet in, dus ik stuur het wel even door aan X en dan stuurt die het wel door naar jou, okay?”

Waarop oma reageerde met ‘Dat is niet zo handig, want hoe vaker je een foto doorstuurt, hoe waziger 'ie wordt…”

Awkward silence

Ik vond dat een briljante mop. Een échte Lady Violet mop. Zo sarcastisch en vilein dat je denkt dat ze serieus is. Ik moest er nog harder om lachen, omdat ze grote broer zo mooi op het verkeerde been probeerde te zetten. Kijken of hij erin zou trappen. Hij speelt Fortnite als een eindbaas, en weet alles van YouTube en élke voetbaltransfer, maar hoe zou hij hierop reageren?

Gelukkig stelde hij me niet teleur en schaterde net zo hard als ik. We hadden het hier tenslotte over een digitale foto, gemaakt met een smartphone.

En toen viel er ineens een ietwat awkward stilte. Waarop ik voorzichtig naar mijn Lief keek en uit zíjn grijns begreep dat het géén grap was. Oma in kwestie was bloedserieus. Het was zo’n moment waarop ik wenste dat ik even ongemerkt kon verdwijnen.

Had ik het wél geweten, had ik me netjes beperkt tot een heel subtiele eye roll naar mijn Lief. Was er niks aan het handje geweest.

Maar ja, ik had het dus niét door.

Mea Culpa

Gelukkig voor mij werd er na een paar seconden (die voor mij ernstig lang duurden) weer gewoon doorgepraat en verdween het ietwat pijnlijke moment zo stilletjes naar de achtergrond.

Maar écht, het jaar is amper een week oud en ik heb mijn eerste blunder alweer in m’n zak… Dat belooft nog wat voor de rest van dit jaar.

Aan oma: Mea Culpa, ik had écht niet de bedoeling je uit te lachen.

Aan de andere kant: Hoe fijn is het als je, zelfs onbedoeld, zó grappig bent?

Nog meer mensen al een ‘oops’-momentje gehad dit jaar? Hoor ze graag! Iets met ‘gedeelde smart’…

 

Reacties (0)

Vorige week zei ik hier op dezelfde plek nog dat ik niet zo van de lijstjes ben. En raad ‘ns waar ik vandaag mee kom? Jawel, een lijstje. Gelukkig ben ik ook maar mens vrouw en mag ik van gedachten veranderen.

Stok achter de deur

Dat kun je natuurlijk creatieve armoede noemen, maar feit is dat ik in 2019 een aantal dingen wil doen, en ook juist niet meer doen. En ik heb bedacht dat de kans dat ik dat allemaal ook daadwerkelijk doe, een heel stuk groter is door het te delen met jou.

Want dan word ik er met enige regelmaat aan herinnerd. Te pas en te onpas. Ik weet van mezelf dat ik dingen beter doe met de welbekende stok achter de deur. Hoe beroerd ik het ook vind om toe te geven, ik heb echt een té groot gebrek aan zelfdiscipline.

Iets starten, is heel leuk, maar het vólhouden... Het was deze week al een paar keer in het nieuws. We beginnen op 1 januari vol goede moed met onze goede voornemens om vervolgens op 12 januari het bijltje er weer net zo vrolijk bij neer te kwakken.

Ik snap daar dus niets van

Ik herken mezelf daar wel in. Bij hardlopen bijvoorbeeld. Ik loop hard omdat ik dat leuk vind. Het schema? Gewoon, vier weken lang, drie keer per week, en dan weer vijf maanden niet. Lief daarentegen kan er de lol niet van inzien, maar gáát gewoon. Want het is goed voor ‘m. Zegt ‘ie.

Yoga. Doe ik omdat ik het leuk vind. Behalve één uit de hand gelopen pauze doe ik dit al jarenlang. Ik vind het fijn, het voelt goed. Lief doet enkel mee omdat hij vindt dat hij moet bewegen. Ik snap daar dus niks van. Hoe kun je iets wat je niet leuk vindt, volhouden?

Hij ontbijt elke dag met mijn zelfgemaakte muesli, beetje vers fruit en yoghurt. Ik ontbijt bijna nooit, ja, met een zwarte koffie. Maar dat schijnt niet heel hoog te scoren qua ‘verantwoord ontbijt’. Nou, dat soort dingen dus.

Bon, daar gaan we, mijn lijstje met (goede) voornemens:

1) Elke maand twee boeken lezen

Dit zóu voor een geboren boekenwurm als ik het meest makkelijke doel moeten zijn, maar de boeken hebben tegenwoordig een geduchte concurrent en die luistert naar de naam Netflix. Hij is altijd aanwezig en verleidt me elke keer met nieuwe films, nieuwe series of nieuwe seizoenen van series.

2) DryJanuary

Geholpen door een eerlijke terugblik, kan ik niet anders dan concluderen dat ik de afgelopen zes weken fors meer heb genoten van de wijn en champagne dan voorheen. Dat is niet gezond, én het is niet handig voor mijn garderobe (iets met suiker, carbs en alcohol die de weg naar mijn heupen blindelings weten te vinden).

Aangespoord door onder andere Manon Meijers en lieve collega Wies Verbeek heb ik me aangemeld bij Ik PasIk ga voor de 30 dagen in januari. Ik weet dat ik het mezelf altijd weer lastig maak, omdat ik in die maand ook jarig ben, maar ja, zo is er natuurlijk altijd wel een excuus.

3) De vier kilo die ik te veel weeg kwijtraken

Vóór 1 maart. Met die 30 dagen geen alcohol maak ik al een goede start. Daar voeg ik dan nog aan toe: Geen chips en geen choco. Wél yoga. Misschién wat andere sporten.

O ja, en drie à vier keer per dag eten, in plaats van maximaal twee. Ook al zie je het nog niet, mijn buik voelt alsof ik zwanger ben van een foodbaby, en nee, dat voelt niet lekker.

4) Mensen uit laten praten

Ik meen heel vaak te weten wat iemand gaat zeggen. Dat blijkt ook bijna altijd te kloppen, maar tóch wordt het door deze en gene als ietwat irritant ervaren. Met name door degene die altijd zo lief is me goedemorgen te zoenen, dus tsja, die relatie hou ik graag goed. Ook al snap ik niet wat het probleem is. Ik bedoel, het spaart toch gewoon tijd en uitleg?

5) Mandarijntjes niet alleen kopen, maar ze ook opeten

Als ze alleen voor de deco zijn, kan ik net zo goed plastic exemplaren kopen.

In het verlengde daarvan:

6) Beter voor mijn planten zorgen

Elke week een uurtje of twee voor mijn planten reserveren. Water geven, dooie blaadjes eruit halen en liefdevol toespreken. Hoe moeilijk kan het zijn?

En, last but not least:

7) Een record verbreken

Nee, niet dat van Beyoncé of Dafne Schippers. Wel eentje van mezelf. Liefst één op het sportieve vlak. Bijvoorbeeld minimaal tien weken achter elkaar 1x per week hardlopen.

Hoe ik dat precies ga doen, weet ik nog niet, maar ik heb voldoende hardlopers om me heen, dus het komt goed! Bovendien, ze lezen dit, dus ontsnappen kan al niet meer ;)

Rest me voor nu enkel nog je een gezond en liefdevol 2019 te wensen. Meer niet. Geen supercalifragilisticexpialidocious reizen, selfies en vakanties.

Om me heen is té veel groot verdriet en zie ik te veel mensen worstelen om het nieuwe jaar überhaupt lachend in te gaan. Dus laten we elkaar in 2019 koesteren, vasthouden en helpen.

Reacties (6)

Bezoeker

Mooi geschreven Sylvia!
We hebben vaak dezelfde gedachten en jij verwoord ze zo levendig, humorvol en mooi. Ik heb jouw artikel met n big smile gelezen maar ook jouw afsluiter raakt me... 'Mooi'!

dien

:-)  je gaat  dat  vást  goed  doen,  ik ben ook geen  lijstjesmens, helemaal NIET zeg  maar   30 dagen  stoppen... dat  had ik wel al langer  in mijn  hoofd,  ook ik ben  jarig  deze maand maar  we gaan er voor,  ik heb  een  fles genomen  en  daar  een mooi  etiket aangehangen  Vin du Die,en daar  gaat  water  in  de komende 30 dagen :-)  ik pas... is  ook  écht ik pas, als ik  kan  stoppen met  roken ( 12 jaar geleden)  kan ik dit  ook :-)

'toi  toi  toi  hé

Bezoeker

Vooral jouw afsluiter is mijn goede voornemen. Ben niet van de lijstjes en eigenlijk hoeven die op mijn leeftijd niet meer. Trouwens met mijn slordigheid raak ik alle lijstjes kwijt. Dikke kus ook voor je lief en een spetterend 2019 wensen Hert en Benny

Het is 21 december. Drie dagen voor kerstavond. In 2016 was het ‘erger’, toen kwamen mijn schrijfsels op kerstavond zelf én met Oud & Nieuw online, en ja, dat bracht toch even wat extra druk met zich mee.

Lijstjes

Want je wilt dan net iets meer, net iets anders, meegeven dan die andere dagen. Ik lees mijn eigen stukjes, ik lees héél veel andere stukjes. Dat doe ik altijd, maar in december op een andere manier, lijkt het wel. Zelf merk ik ook dat ik meer dan anders in een soort van ‘mijmer-stand’ sta. Terugkijken, overdenken, wat ging goed, wat ging minder. Dat werk.

Ook zie ik weer veel lijstjes en alhoewel ik daar zelf niet zo van ben (met een uitzondering voor Netflix) vind ik ze wel leuk om te lezen, én er iets van te vinden.

Zo las ik ook een ‘lijstje-column’ over waarom Kerstmis vroeger ‘beter’ was, en dat kwam met name door de tradities.

Zelf heb ik tradities de laatste paar jaar juist laten varen en raad eens? Waar ik twee jaar geleden nog hardop klaagde over het verloren gaan van mijn kerstavond, nu verheug ik me erop dat ik 1e Kerstdag heerlijk relaxed op de bank plof en de herhaling ga kijken.

Ik wil gewoon een mooie boom met alles op de juiste plek

Verder had ik, na zeven maanden verbouwen, bedacht dat ik dit jaar niet eens de kerstboom uit de kelder naar boven zou halen (ja, deze cultuurbarbaar heeft een nepperd), maar een week na Sint vond ik het toch wat raar. En kaal. En ongezellig. En niet kersterig.

Dus Lief toch maar gevraagd het hele gevaarte naar boven te sjouwen en voilà, de volgende dag stond ‘ie er weer. Onze fijne boom. Daarin ben ik blijkbaar ook al een cultuurbarbaar en oppervlakkig, want mijne is dus wel ‘gestyled’. Alles is wit, zilver en turquoise, net als de rest van de kerstfreubels

.

Ik hou niet van ‘die oude ballen/ strikken/ knutsels’ van vroeger. En hoe lief ik mijn cadeaukind en mijn Lief ook vind, de boom versieren doe ik zelf.

Daarbij zou ik me kunnen verschuilen achter het excuus dat het met zijn drieën onhandig is, en dat bijna alles glaswerk is, en sommige ook best duur, maar de waarheid is, en dat weten zij ook, dat ik gewoon een mooie boom wil met alles op de juiste plek. Tsja, en zo is dat ook traditie ;)

Vreemde reden om iemand ineens te vergeven

Ik lees ook veel over gezinnen en families waar ruzie is. Mensen die elkaar met Kerstmis niet (willen) zien, niet samen aan tafel (willen) zitten, en mensen die alleen zijn. Lang niet altijd vrijwillig. Daarmee komt ook het woord ‘vergeving’, ineens vaak naar voren.

Ik vind ‘de tijd van het jaar’ een wat vreemde reden om iemand ineens te vergeven. Dat kan op elke andere dag ook. Natuurlijk, we worden allemaal in de ‘emo-stand’ gezogen met de tranentrekkende commercials en kerstliedjes, om het over de kersterige films maar niet te hebben, maar dan nog…

Ik denk dat wat ik eigenlijk met je wil delen, tegen je wil zeggen, is dat tradities niet per se beter zijn. Vroeger was het ook traditie dat vrouwen thuisbleven, niet werkten, niet mochten stemmen etc.

Nieuwe tradities

Dus maak lekker zelf nieuwe tradities, richt je leven zo in dat jij en degenen erin, je er gelukkig bij voelen. Als dat betekent dat je brood met pindakaas eet en televisie kijkt, lekker doen! Als dat betekent dat je niet van hot naar her rijdt om de hele familie te zien, doe dat!

Als je daarvoor het contact met iemand wél wilt herstellen, doe dan dat.

Maar maak je eigen keuzes. Steeds maar blijven voldoen aan andermans verwachtingen, daar word je niet gelukkiger van.

Dat gezegd hebbende, ik bedoel daar niét mee dat je nooit eens iets voor een ander kunt doen. Als je je partner blij maakt als je meegaat naar zijn ouders, ook al blijf jij liever thuis, máák dan even zin.

Iets voor een ander overhebben, is namelijk ook een groot goed. Iets voor elkáár overhebben, daar word je allebei blij van. En is dat niet waar het om gaat? En dan niet alleen met Kerstmis natuurlijk hè …

Ik wens je hele fijne en gezellige feestdagen, op jouw manier!

Liefs Sylvia

Reacties (0)

Dat klinkt misschien een beetje ‘zwaar op de hand’, maar als je er even over nadenkt, klopt het wel. In de liefde, en ook in vriendschappen. En zonder onze geweldige leuke mannen tekort te doen, geldt dat ‘samen sterk’, extra voor ons, vrouwen.

Nieuw bewustzijn van solidariteit

Wat begon met de storm #MeToo, lijkt nu een nieuw bewustzijn van solidariteit te worden en ik word daar heel blij van. Hoe nodig het is dat vrouwen elkaar helpen sterk te zijn, voor zichzelf en elkaar op te komen, werd mij gisteren weer eens extra duidelijk toen ik samen met hartsvriendin J. bij de musical ‘The Color Purple’ was.

Voor wie dit wereldberoemde verhaal niet kent: The Color Purple is een roman van Alice Walker. Het verhaal speelt begin 20e eeuw en vertelt over Celie, een Afro-Amerikaans meisje dat op 14-jarige leeftijd al twee kinderen van haar stiefvader heeft. Die kinderen ‘verdwijnen’, ze weet niet waarheen.

Daarna dwingt hij haar te trouwen met een weduwnaar met vier zoons. ‘Mister’ zoals ze hem noemt, behandelt haar niet beter. Ook hij slaat en verkracht haar. De enige die er voor haar is, is haar zus Nettie. Maar die vlucht weg en zo blijft Celie alleen achter.

Ik wil niet te veel verklappen voor de mensen die het boek nog niet gelezen hebben, of de film niet gezien, dus hier hou ik het bij.

Die kracht moet je soms heel diep zoeken

Deze bijzonder mooie musical had in Heerlen (L) een speciale ‘Limburgse première’. Ter gelegenheid daarvan was ook regisseur Koen van Dijk aanwezig die vertelde over de totstandkoming van deze, door hem naar het Nederlands vertaalde, musical.

En hij zei het precies goed: Dit verhaal gaat over sterke vrouwen. Komend uit een tijdperk waarin mannen ‘heer en meester’ waren. Celie heeft twee vrouwen om zich heen die haar helpen haar eigen kracht te ontdekken.

Die twee vrouwen, Shug, een rondreizende zangeres, en Sofia, haar schoondochter, hebben ook geen gemakkelijk leven maar laten Celie zien dat je ondanks onderdrukking, ondanks klappen, vernedering en mishandeling, boven jezelf uit kunt stijgen.

Dat élke vrouw de moeite waard is, dat je er mag zijn. Die kracht moet je soms heel diep zoeken, en soms heb je daar hulp bij nodig. Daar is niks mis mee. Durf die hulp te accepteren. Nog mooier: Als je erom durf te vragen…

Ik had het niet gered zonder een kringetje bijzondere, sterke vrouwen

Zelf ben ik 45, dus al ruim over de helft van mijn leven. Mijn jeugd en jong volwassenheid wens ik geen enkele vrouw toe. Ik ben van ver gekomen en dankzij mijn psycholoog en medicijnen sta ik waar ik nu ben, maar ik had het niet gered zonder een kringetje bijzondere, sterke vrouwen. Marye, Martine, Jessica, Karin en Yvonne, ik noem jullie dit keer gewoon voluit.

Jullie staan onder mijn ‘speed dial’, jullie zijn mijn ‘inner circle’, degenen die ik om 3 uur ’s nachts bel. Met en door jullie ben ik sterker geworden dan ooit daarvoor. Ik wens elke vrouw zo’n kring van sterke talentvolle vrouwen, ieder op haar eigen manier.

Door samen op te trekken, advies te geven, soms ook ongevraagd, op elkaar te passen, kritische gesprekken durven te voeren, worden we sterker, worden we beter, in de goede zin van het woord. En daar worden we nóg leukere vrouwen van!

Bel haar en spreek af

Mocht je nu ineens denken aan die ene vriendin die je al te lang niet meer gesproken en gezien hebt: Bel haar op en spreek af. Ga samen naar The Color Purple. Je kunt nog uren napraten. Ik spreek uit ervaring ;)

Daar nog even op terugkomend: De cast van The Color Purple is jong, hoofdrolspeelster Naomi van der Linden is bijvoorbeeld pas 28 en wow, wat kan zij zingen. Ze heeft me laten lachen en huilen. Net als Aisa Winter met haar personage Shug, en Jeannine la Rose als Sofia.

Als je iets hebt van: ‘Ik ken ze niet, dus hoe spannend kan het zijn’, nou, heel spannend…. Want gisteren kregen zowel Naomi als Aisa een gouden envelop. Allebei zijn zij genomineerd voor de Musical Awards! Wie óók genomineerd is, is regisseur Koen.

En de foto bovenaan deze column? Daarop staat yours truly met Koen in het midden en rechts, één van die geweldige sterke vrouwen, Aisa.

Dus, mijn weekendtip voor jou: Léés dat boek (dat een Pulitzer heeft gewonnen), kíjk die film (met Oprah Winfrey en Whoopi Goldberg!) en als je de kans krijgt: bezoek die musical

Hier alvast een voorproefje

Liefs Sylvia

 

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website www.sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2018
2017

Instagram