Blog posts met tag Gordon

Ik geef het direct toe: Na het zien van RTL Boulevard was ik schaamteloos nieuwsgierig naar hét boek van deze week: Gordon.

Dus toog ik naar de boekenwinkel om vervolgens thuis, gewapend met een grote kop thee en een reep chocola, aan de eettafel te lezen. In een paar uur tijd, van voor naar achter.

En toen ik het uit had, dacht ik ‘Tsja …’

Je haat Gordon of je houdt van Gordon

Want ik kan hier twee kanten mee op: De eerste is: ‘Wat ben je toch een ongelooflijk vol zelfmedelijden zittende narcistische sukkel dat het altijd aan iedereen ligt behalve jou.’ En de tweede: ‘Lieve Gordon, zoek góéde professionele hulp en gun jezelf een gelukkiger leven dan dit.’

Dus koos ik voor een derde kant: ‘A little bit of both’. Want ik denk het allebei. Vaak hoor en lees je “Je haat ‘m of je houdt van ‘m”. Ik heb dat niet zo, niet meer sinds ‘Gordon gaat trouwen’ waar ik deze blog over heb geschreven.

Wat was je doel?

En nu gaan er best wat gedachten door mijn hoofd:

Wat is nu je doel? Wat wil je hiermee bereiken? Heb je van tevoren wel heel goed en lang nagedacht over de implicaties van een dergelijk boek? Echt, je mag van me aannemen dat ik héél goed begrijp dat je dingen kwijt wilt, en ‘van je af schrijven’ is daarvoor een uitstekend middel.

Maar, díkke maar, dat wil nog niet zeggen dat je het dan ook moet publiceren. Al helemaal niet op deze manier. Waarom heb je het niet tot jezelf beperkt? Want het is domweg niet aan jou om eventueel misbruik van je broers en zussen in de openbaarheid te brengen.

Jij bent degene die vijf keer zegt ‘Bloed is dikker dan water’. Los van het feit dat ik het daar compleet mee ón-eens ben, hoe komt het dan in vredesnaam bij je op om dit te doen?

Pick your battles

En dan wel de dáder in bescherming nemen? Dat is echt zó krom. Je nagelt zo ongeveer iedereen aan de schandpaal behalve degene die jou misbruikt heeft, en dat is nu net de persoon die je wél met naam en toenaam mag noemen…

Weet je Gordon, ik ben nog vijf jaar van die roemruchte 50 verwijderd. Vorig jaar ben ik opnieuw bij een psycholoog beland. Met zijn hulp leerde ik inzien dat het grote cliché “Be the change you want to see” echt waar is. Mijn gedrag bepaalt voor een heel groot deel het gedrag van mijn omgeving.

In het kader van ‘Hou je doel voor ogen’ en ‘Pick your battles’ vraag ik me oprecht af of je wel lang en goed genoeg hebt nagedacht over het effect van jouw woorden. Want net als alcohol en drugs, kunnen die heel veel kapot maken, helemaal als je het op deze manier doet.

Waarom anderen beschadigen?

Het maakt me ook verdrietig om te zien hoe genadeloos hard je uithaalt naar mensen. Misschien omdat het me doet denken aan iemand die ook zo is. Die heeft ook als motto ‘De aanval is de beste verdediging’. Jarenlang heb ik dat geloofd en ik begon net zo te worden. Je hebt geen idee hoe blij ik ben dat ik inmiddels geleerd heb dat dat dus echt niet waar is, want je maakt het alleen maar erger.

Waarom andere mensen beschadigen? Waarom niet gewoon de eer aan jezelf houden? Zie je dan niet dat je alles waar je over klaagt - dat niemand je met rust laat, zo veel mensen je een eikel vinden, je nooit meer ergens rustig kunt wandelen en iedereen een mening over je heeft zonder je te kennen - hiermee nóg erger en groter maakt?

En je dat dus helemaal zelf in de hand hebt gehad? En nu is je boek uitverkocht en ben je daar, ook terecht natuurlijk, helemaal blij mee, want er komt een tweede druk. Maar wat koop je daarvoor? Van alle mensen moet jij toch weten dat geld niet gelukkig maakt. Nu ben ik de eerste om te zeggen dat ik liever ongelukkig ben mét dan zonder een goed gevulde bankrekening, maar je snapt wat ik bedoel.

Rust

Je zegt zelf: ‘Ik wil rust, ik wil gewoon gelukkig, gezond en rustiger leven’. In plaats daarvan zorg je voor een orkaan aan, excusez le mot, shit. Want jij kunt in het nawoord van je boek wel zéggen dat je iedereen vergeven hebt en dat je hoopt dat zij jou ook vergeven, ondertussen heb je talloze (oude) wonden opengehaald.

Inmiddels heb je ook het eerste kort geding aan je broek hangen. Van je eigen zus. Je weet wel, die waar je een bloedband mee hebt…Als je haar en je andere broers en zussen niet wilt beschermen, soit, maar dat betekent niet dat je ze voor heel Nederland zó te koop hoeft te zetten. Iets met ‘wijzer zijn en de eer aan jezelf houden’.

Bij Jinek zei je dat je je vrij voelt. De komende maanden krijg je allesbehalve die rust en waardering die je zo graag wilt. Door je eigen toedoen.

Voelt dat ‘vrij’? Ik kan me niet voorstellen dat ‘het vertellen van je verhaal’ zoveel ellende waard is. Hoe goed je intenties ook zijn. Madonna zong het ooit al “The road to hell is paved with good intentions’.

Ik hoop dat je niet je eigen hel geschapen hebt en wens je veel wijsheid toe in je tweede helft.

More content below the advertising

Reacties (3)

Vierailija
2/3 | 

Wat ontzettend goed geschreven. Ik zou willen dat Gordon het leest én ter harte neemt.. maar op het eerste is al weinig kans en op het tweede nog minder helaas...

Toen 'Gordon gaat trouwen' begon, zat ik helemaal paraat met een vers blok gele Post-Its, een pen, een high lighter en een glas wijn. Hiér ging ik over bloggen de komende weken! Want hoe leuk en makkelijk kon het zijn? Geer & Goor, maar dan in een nieuw format. Grappen en grollen gegarandeerd dus lekker eenvoudig met ‘tongue in cheek’ wegschrijven. 

Maar dat liep een beetje anders want al aan het einde van de eerste aflevering dacht ik ‘hmm…dit is serieuzer dan ik dacht. Gordon zit er minder oppervlakkig in dan ik dacht’. Dus wie ben ik dan om, toch wel een beetje ‘ten koste van’ wat sarcastisch / vermakelijk te bloggen over deze hele onderneming?

Laat ik voorop stellen dat ik Gordon natuurlijk helemaal niet ken. Ik heb de beste man drie keer gesproken. Heel kort, en ik durf er een lief ding onder te verwedden dat hij zich alle drie die keren niet eens herinnert.

De eerste keer was tijdens de VIP-opening op de LXRY-fair waar hij echt ‘aan’ stond en ik hem (daardoor?) niet per sé heel sympathiek vond. Beide andere keren was in ‘zijn’ Blushing in Amsterdam. Die twee keren stond hij waarschijnlijk wel op ‘stand by’, maar hij was een stuk vriendelijker en relaxter. Toen dacht ik, niet voor het eerst ‘Volgens mij is het lang niet altijd leuk om Gordon te zijn’. En zeker in een land als Nederland waar we er gruwelijk goed in zijn om mensen bij hun enkels af te zagen.

Nu maakt hij dat vaak ook wel heel makkelijk natuurlijk. Zelf heb ik jarenlang gedacht ‘stoer hoor, groot worden door op een ander z’n kop te gaan staan’, maar er is iets met Gordon. Zoals ze in het Engels zo mooi zeggen: ‘He grows on you’. 

Dus toen het programma startte, zei ik direct tegen mijn Lief: ‘Dat wil ik zien!’. En met mij velen.

Gisterenavond was het dan zover: de grote ontknoping. En die was wat ik al hoopte, dacht én hardop uitgesproken heb. Onder andere op Facebook ;) Gordon koos niet voor de mooie Italiaan, en ook niet voor de degelijke Nederlander. Gordon koos ervoor om niét te trouwen.

En sinds dat moment is Gordon dus zwaar aan de beurt op de ‘sociale’ media met de ‘gemiddelde Nederlander’ in optima forma. Die voelt zich opgelicht (hoezo, heb je geld betaald om te kijken?) belazerd (heeft hij jou iets beloofd wat hij niet is nagekomen?) en vooral superieur aan Gordon. Gordon heeft zijn, maar ik geloof vooral ‘haar’, respect verloren en ze is diep teleurgesteld in hem.

Ze gaat hem ontvolgen, maar niet direct want ze wil eerst nog even alle andere comments lezen op de fanpage van Gordon zelf, en natuurlijk ook op de andere bekende fanpages die hierover berichten. Dat al die mensen zich acht weken lang prima vermaakt hebben met dit programma en allemaal iets hadden om over te kletsen bij de koffiemachine op het werk zijn ze acuut vergeten. 

En ik? Ik ben blij voor Gordon, voor Manuel én voor Rogier. Voor Rogier, omdat ik oprecht niet snap hoe iemand die zo ‘grounded’ en nuchter lijkt, zichzelf en zijn dochtertje hieraan bloot heeft willen stellen. De afgelopen weken heeft hij een aardig staaltje van de roddelpers en roddelend Nederland mee kunnen krijgen en dat is iets waar zelfs doorgewinterde BN-ers vaak genoeg moeite mee hebben. Op deze manier kan hij rustig terug naar zijn gewone leven en heeft er heel veel gasten in zijn eetcafé bij.

Voor Manuel omdat die lekker doorleeft in de Italiaanse anonimiteit en misschien wel een vierde carrière kan starten als model. Een multitasker pur sang die jongen.

En voor Gordon omdat ik denk en hoop dat hij die ene ergens gaat ontmoeten zónder cameraploeg, zonder contract, en zonder druk van buitenaf. Het is voor zowel de ‘beroemde persoon’ als de partner al eng genoeg om iemand te leren kennen en te onderzoeken of je samen een toekomst wilt opbouwen. 

Ik denk dat je Gordon alleen maar kunt leren kennen door en via zijn familie en vrienden. Als je hem meemaakt wanneer hij moe is, en sacherijnig en ziek, en alle drie tegelijk. Liefde vinden, dé Liefde vinden, kan bijna niet op de manier waarop het nu is bedacht. Had hij dat kunnen weten? Ja, allicht, en ja, natuurlijk melkt RTL4 het tot op de laatste druppel uit. Maar kom op mensen, nu allemaal lopen huilen om Rogier terwijl al die anderen wel door iedereen belachelijk gemaakt mochten worden? Dat is wel heel erg ‘meten met twee maten’. Ze hebben er stuk voor stuk zelf voor getekend, net als de mensen die gek genoeg zijn om zich op te geven voor ‘Herrie in de Keuken’ of voor ‘Bonje met de buren’. Alhoewel ik bij die laatste vind dat mensen wel wat beter (tegen zichzelf) in bescherming mogen worden genomen.

Heel veel mensen doen het net zo goed voor hun eigen ’15 seconds of fame’ in de hoop een glitter & glamour carrière te krijgen met niks doen en niks kunnen. 

En aan al die heilig verontwaardigde kijkers: Gordon heeft net zo goed een contract getekend dus ja, hij droeg een ring en ja, hij stond bij RTL Boulevard. Dat is van tevoren zo afgesproken en dat is een overeenkomst waar ook hij zich aan moest houden. Bovendien, het kan toch niet zo zijn dat je niet in de gaten hebt gehad dat dit hele programma volledig gescript was. De talloze shots van mannen die in de verte kijken, de ellenlange herhalingen van details, tot en met het eind aan toe waar Rogier en Manuel beiden zwoel en bedachtzaam in de verte kijken. Beiden in kostuum, wachtend op Gordon.

Er is helemaal geen kijkersbedrog, sprookjes bestaan namelijk niet. En mocht je dat écht niet door hebben gehad, dan kun je dat misschien beter voor jezelf houden ;) 

Lieve Gordon, zoals ik al zei, jij hebt denk ik geen idéé meer wie ik ben, maar ik wens je oprecht die ene partner toe waar je mee kunt lachen en huilen, mee kunt bekvechten en weer goedmaken, en waar je als je 80 bent nog steeds hand in hand mee loopt. 

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017