Blog posts met tag etiquette

Mijn leven zou zoveel makkelijker zijn als ik nooit meer afscheid van mensen zou hoeven nemen. En dan heb ik het niet over de grote ‘goodbyes’ zoals begrafenissen en verbroken relaties. Afschuwelijk als die zijn, daar kom en kun je niet onderuit en die kun je het beste maar leren accepteren.

Ik mingle me suf

Nee, ik heb het over de ’kleintjes’: De ‘smalltalk’ en ‘socializing’-aangelegenheden. De ‘netwerkbijeenkomsten’, en de ‘cursusdagen’. Het soort ongemakkelijke bijeenkomsten waar niemand elkaar écht kent, en je aan het einde van de avond/ bijeenkomst iedereen gedag moet zeggen.

Want, wat leren we altijd: Je krijgt nooit een tweede kans voor een eerste indruk. Waarheid als een koe, en ik doe (meestal) dan ook mijn best voor een goeie eerste indruk. Ik ben alert, noem mensen bij hun voornaam, praat met veel mensen en stel veel vragen etc. etc. Aan tafelmanieren en kennis van etiquette ontbreekt het me gelukkig ook niet dus dat gaat allemaal prima.

Dus, stel, ik ben op zo’n netwerkbijeenkomst, je weet wel, voor ‘powervrouwen’, of ‘influencers’, of bij iets saais van de bank of één of andere vage relatie waar ik uit zakelijk oogpunt toch even m’n gezicht moet laten zien. Ik ‘mingle’ en ik ‘netwerk’ me suf.

Ik wil direct weg. Nú.

En dan komt dat andere moment: Het moment dat ik het zat ben en naar huis wil. Dat moment komt altijd uit de lucht vallen. Het is niet dat ik geleidelijk wat zwijgzamer wordt of me wat ga vervelen. Nee hoor, ik ga gewoon van ‘aan’ naar ‘uit’.

Hetgeen betekent dat ik dan ook direct weg wil. Niet over een uur, niet over vijf minuten. Nee, nú. Dat brengt een gevoel met zich mee dat ik uit alle macht onderdruk, want anders eindig ik als de bekende krijsende peuter op de grond van de supermarkt waar iedereen naar kijkt. Maar waar die peuter ermee wegkomt, gok ik dat dat voor mij niet geldt.

Wat ook niet helpt, is dat ik niet per se heel erg goed ben in ‘doen alsof'. Dus als iemand staat te oreren over, pak ‘m beet, zijn chronische oorontsteking of suikerzakjesverzameling, dan krimpt mijn concentratieboog tot maximaal 1 minuut en daarna plug ik uit, ondertussen koortsachtig bedenkend wat een goede smoes is en dan altijd uitkom op de w.c.

Máxima en ik hebben veel gemeen

Terwijl ik rustig op de w.c. zit te zitten, vraag ik me dan vaak af hoe Máxima dat doet. Ik spiegel me graag aan haar, we hebben tenslotte heel veel met elkaar gemeen: allebei vrouw, en allebei blond-ish. En zij speelt het tenslotte ook klaar om elke keer weer geïnteresseerd zijn, of in ieder geval interesse te veinzen. Dus waarom kan ik dat niet?

Zelf heb ik dan de neiging om mijn smartphone te pakken, ook al weet ik dat ‘andere aanwezigen’ daar van alles van vinden. Maar mensen, ik vervéél me gewoon heel snel. En wat moet ik dan?

Mijn vermoeden is dat een aantal mensen denkt dat ik óf chronische blaasontsteking heb, óf zwanger ben, want gemiddeld ga ik op zo’n avond ongeveer zes keer naar de w.c. Wéér die goeie ouwe w.c.

Afscheidsetiquette

Okay, terug naar de groep mensen waar ik dus bij weg wil: Ik word dan nog wel geacht om iedereen (!) gedag te zeggen. De etiquetteboeken zijn daar niet heel eenduidig over. Het ene zegt ‘alleen de gastvrouw/ gastheer. Daar ben ik vanzelfsprekend groot voorstander van, maar het andere zegt dat dat onbeleefd is naar de andere gasten.

En onbeleefd zijn, daar kan ik m’n ouders wel de schuld van geven (“sorry, maar ik heb nu eenmaal geen opvoeding genoten, klachten kun je indienen bij mijn ouders”), maar ik voel me er toch wat ongemakkelijk bij. Eerlijk gezegd doe ik nog liever de complete afwas, met de hand, dan 30 mensen gedag te moeten zeggen.

Dat moet je serieus opnemen in je timing, want vervolgens sta je dus met ál die 30 mensen wéér twee minuten te ‘small talken’: ‘Ja, moeten we snel weer doen/ Ja, we spreken echt snel af/ App me nog even de link van dat restaurant/ die schoenenwinkel/ Netflixserie/ botoxkliniek waar je het over had? En wat is ook alweer het recept van die té lekkere carrotcake die je gemaakt hebt?'

Waaróm? Maar écht … Want we weten allemaal dat we er vervolgens helemaal niks /noppes/nada meer mee doen.

Eerste indruk vs laatste indruk

Het kost me zo’n moeite door die vermaledijde eerste indruk: Die moet goed zijn. Het gevolg? Ik heb al mijn energie al opgebruikt. En wat blijkt dan? Laatste indrukken zijn minstens zo belangrijk.

Ik wil mensen niet achterlaten met het idee dat ik niet kon wachten om bij ze weg te komen. Want het ligt écht niet aan hen. Nou ja, niet altijd, soms heus wel. Maar dat probeer ik dus niet te laten merken, en dat kost nóg meer energie.

Het wordt extra moeilijk door het feit dat ik bijna altijd als eerste naar huis lijk te willen. En de eerste valt het meeste op. Soms sta ik in een groepje, of zit ik aan een tafel, en spied ik ondertussen naar een ontsnappingsroute. Zeg dan dat ik, hoe verrassend, even naar de w.c. ga en glip er stilletjes tussenuit. Onderweg zeg ik wél de gastvrouw gedag maar verder niemand.

Eenmaal in mijn stille auto slaak ik een zucht van verlichting, schop mijn hakken uit en rij op m’n gemak naar huis.

PS: even eerlijk…Ik ben toch niet de enige die dit heeft?!

Reacties (2)

More content below the advertising

Geef mij een Engels kostuumdrama en je hebt geen kind meer aan me: Downton, The Crown, Reign, Doctor Thorne, én, last but not least, Cranford. Heerlijk languit op de bank, glas thee of wijn erbij en je hoort me uren niet.
Waar die fascinatie vandaan komt, weet ik eigenlijk niet eens. Ik weet nog wel dat ik vroeger al beroemde boeken als Pride & Prejudice, Wuthering Heights en Jane Eyre las, dus het is in ieder geval al vroeg begonnen. Daarbij was ik ook groot fan van North & South. Ik leefde hartstochtelijk mee met Orry & Madeline… verboden liefde, verraad, vriendschap, en die júrken! Het duurde een jaar of tien voor ik me realiseerde dat het over ietsje meer ging dan dan dat. Sorry, ik was een jaar of twaalf…

De liefde voor en interesse in die ‘andere wereld’ was er dus al vroeg. Dat ik ben opgevoed met de gangbare etiquette-regels heeft er ongetwijfeld ook aan bijgedragen. Eerder deze week had ik het daar nog over op het werk. Dat die regels niet bedacht zijn om het leven moeilijk te maken, maar juist om sociale omgang makkelijker te maken. Zodat je weet hoe je iemand begroet, waar je glas staat en hoe je bestek gebruikt. Of je het nu leuk vindt of niet, carrières worden niet voor niks vaak beslist tijdens een diner. Of op de golfbaan, maar als je denkt dat dat makkelijker is, vergis je je deerlijk. Als íets een sport met etiquette is, is het golf.

Dus toen ik een paar weken geleden een heel bijzondere uitnodiging kreeg, was ik een blij vrouwmens. Wij mochten namelijk aanwezig zijn bij de diploma-uitreiking van de nieuwe lichting butlers van The International Butler Academy: (kortweg TIBA). Mensen van over de hele wereld komen daarheen om het meest gewaardeerde butlersdiploma ter wereld(!) te halen. En waar vind je de TIBA? In Huize Damiaan, en dat ligt in Simpelveld. Jawel, in Zuid-Limburg, op een steenworp afstand van mijn eigen dorp.
Wij, als nuchtere Nederlanders, denken bij het woord butler al snel ‘het zal wel’ en ‘overdreven gedoe’, maar wat mij betreft is dat echt te kort door de bocht. Het feit dat mensen van El Salvador tot India en van de VS tot Mexico naar Nederland komen om deze opleiding te volgen, zegt wel iets over de kwaliteit ervan en over hoe hoog dit diploma staat aangeschreven. Van de groep van 25 geslaagden kwam er maar één uit Nederland. Zelf vind ik het heel bijzonder dat deze opleiding in Nederland is. Want je zou dat misschien eerder in London verwachten, of in Genève. Maar nee hoor, je vindt ‘m in een klein dorpje in Zuid-Limburg. En hierna waaieren ze opnieuw uit over de hele wereld om te gaan werken voor families die binnen een paar maanden niet meer weten hoe ze ooit zonder ze hebben gekund. Of ze gaan aan de slag in een hoge functie bij een van de mooiste en beste hotels ter wereld, dat gebeurt ook vaak.

Verslaafd als ik ben aan glossies en het tv-programma Hoe heurt het eigenlijk? van Jort Kelder, was ik uiteraard al een jaartje of wat op de hoogte van dit bijzondere opleidingsinstituut. Je snapt daarom vast dat ik een klein vreugdesprongetje maakte toen ik de uitnodiging las.
Vaak is het niet zo verstandig om ergens met hooggespannen verwachtingen heen te gaan, want meestal valt het dan tegen. Niet bij de TIBA. Al mijn verwachtingen kwamen uit. Van de ontvangst op de parkeerplaats, tot en met de wijn en de inrichting van het huis. Mensen, dat interieur!
Begrijp me niet verkeerd, ik heb het heel goed en ben elke dag blij met mijn walk-incloset, maar daar hebben ze óók nog een accessoires-walk-in closet, én een aparte champagnekamer!

Het is maar goed dat ik geen last heb van jaloezie, anders was ik acuut groen uitgeslagen. Had ik al verteld dat er op diverse plekken heel mooie hoeden liggen, met bijbehorende mooie hoedendozen?De enige reden waarom ik wist dat ik gewoon in 2017 was, waren de pc’s die ik her en der in een kantoor zag staan. Verder was ik echt terug in de tijd, en tegen de tijd dat we in de gang kwamen met de zogenaamde servants bells, was ik compleet verliefd op deze wereldberoemde butlerschool.

Zelf vond ik het dus best een leuk en slim idee om deze opleiding te gaan doen. Helemaal toen over een van de geslaagden werd verteld dat ze aan het begin van de studie nog wel eens sprak alvorens na te denken. Dat maakt het per definitie een goeie opleiding voor mij. Heel raar dat, toen ik dit zachtjes in Liefs oor fluisterde, hij er zowat in bleef van het lachen. Tussen twee lachsalvo’s door vertelde hij mij dat hij me maximaal één week gaf. Die opmerking riep vragende blikken op bij mijn lieve zus K., waarop Lief haar vertelde wat ik had gezegd. Haar reactie? “Eén week? Niet eens misschien. Twee dagen. Max.” Kijk, met dat soort mensen leef ik dus. Het is dat ik ze lief vind…
Gelukkig werden we daarna afgeleid, en wel door Guido en Wendy Dieteren, die de meest mooie musicalsongs zongen, inclusief mijn all time favourite: 'Think of me' uit The Phantom. Zat ik daar in een mooie kapel met tranen in mijn ogen en kippenvel op mijn armen. Echt, luister maar eens, dan snap je wat ik bedoel.

Maar, om even bij de etiquette te blijven, vandaag is december begonnen. De maand die bij veel mensen bommetjevol zit met diners, netwerkborrels en andere sociale aangelegenheden. Avonden vol met handen schudden, het glas heffen, eten en praten met mensen van wie je de een beter kent dan de ander. Hoe gedraag jij je eigenlijk op die momenten? Weet jij hoe het heurt?

Je kunt dat heel makkelijk uitvinden door deze quiz te doen. Binnen tien minuten weet je of er nog werk aan de etiquette-winkel is. Of stuur ‘m door aan iemand van wie je denkt dat er nog wel wat ruimte voor verbetering is... ;-)

 

 

 

Reacties (0)

Sylvia (1973). Geboren in het Gooi, wonend en werkend in het Heuvelland van Zuid-Limburg. Getrouwd met de liefde van haar leven, voor wie ze tien jaar geleden naar het Limburgse is verhuisd. Hij is ondernemer met een bedrijf in het zuiden, dus verhuizen was voor hem geen optie. Op deze plek en op haar eigen website sylvia.nl vertelt ze over haar leven. Sylvia neemt zichzelf niet heel serieus en niet alle mensen begrijpen haar humor, wat regelmatig tot allerlei vermakelijke misverstanden leidt.

Archief

2019
2018
2017

Instagram